ให้รักคลุมใจ

อักข์

เขาชื่ออักข์

เขาคือ อักข์ เจ้าบ่าวของงานแต่งนี้

และเขา... ไม่ใช่คนที่เธอควรอยู่ด้วยในช่วงเวลาแบบนี้!

แต่เขาก็อยู่ นั่งอยู่บนเตียงนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย และกำลังปลดกระดุมแขนเสื้อออกหลังถอดเสื้อสูทตัวนอกวางไว้ข้าง ๆ วราลีกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ เธออยู่ผิดที่ผิดทาง จริง ๆ วันนี้เธอควรวิ่งวุ่นอยู่ที่ในครัว ไม่ก็กำลังนวดตัวนวดแขนนวดขาให้คุณนายแวววับวาว หรือถ้าโชคดีหน่อยก็คงกำลังนั่งกินข้าวมื้อแรกของวัน

ชุดสีขาวแสนสวยไม่ใช่ชุดที่เธอควรจะได้ใส่

ความรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิงได้อยู่เคียงคู่กับเจ้าชายในวันพิเศษ ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรได้รับ

ทุกอย่างผิดพลาด ผิดแผนไปหมด!

“วราคะไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ ไม่ต้องรอคุณอักข์หรอก”

ใช่ เขาแทนตัวว่าคุณอักข์  เขามันคนรวยมั่งมี ตระกูลผู้ดี มรดกเป็น

ร้อยเป็นพันล้าน และแม่เลี้ยงของเธอ คุณนายแวววับวาวก็หมายหมั้นปั้นมือจะให้ได้กับหนูวี วีรดา ลูกสาวสุดสวยเปรี๊ยวจี๊ดคนเดียวของตัวเอง

ใช่ เจ้าสาวของวันนี้ต้องเป็นวีรดา อุตตมโยธินเจริญกิจ ไม่ใช่ วราลี เด็กที่คุณนายอยากเฉดหัวออกจากบ้านแต่ติดตรงที่ว่าคุณท่านสั่งเสียไว้ก่อนตายว่าห้ามทิ้ง!

ทรัพย์มรดกที่มีคุณนายจะได้รับก็ต่อเมื่อทำตามกฎสามข้อ

กฎข้อแรกคือห้ามทิ้งวราลี

กฎข้อที่สองก็คือกลับไปอ่านกฎข้อแรก

กฎข้อที่สามก็คือกลับไปอ่านกฎข้อที่สอง ส่วนทำไมห้ามทิ้งก็เพราะว่า... เธอดันเป็นลูกอีกคนของเสี่ยสมมาตรที่แอบไปเผลอเล่นจ้ำจี้กับแม่ของเธอ ที่เธอไม่เคยรู้จักหน้าค่าตาจนป่องขึ้นมา พอคลอดก็ทิ้งเธอไว้ที่โรงพยาบาล และโชคดี๊ โชคดีคุณผู้ชายตามหาจนเจอและรับเธอมาอุปการะโดยที่คุณนายให้คงสถานะเด็กในบ้าน

แต่อย่าดราม่าไป ไม่ได้น้ำเน่าเหมือนในละครหรอก คุณนายค่อนข้างใจดี ให้เธอได้ร่ำเรียนจนจบปริญญาตรี อยู่ดีพอสมควร กินดีตามสถานะ เรียกว่าได้ไม่มีเรื่องแม่เลี้ยงลูกเลี้ยงให้ทรมานใจเหมือนละครหลังข่าว จริง ๆ สถานะเด็กในบ้านก็ไม่ได้เลวร้าย เพราะคุณนายถึงจ้างคนใช้แต่ก็อยู่กันแบบครอบครัวมากกว่า

“คุณอักข์มีงานต้องเคลียร์นิดหน่อยค่ะ ถ้าวรารอคุณอักข์ก็คงจะต้องอาบน้ำดึกละนะ”

เห็นใจเขาที่พี่สาวต่างแม่หนีงานแต่ง แต่อีกใจก็เห็นใจตัวเองที่ต้องแต่งแทนพี่สาวคนละแม่!

“เอ่อ...” จะตอบว่าไงดี เข้าไปอาบน้ำ ทำตัวเหมือนเจ้าสาวที่ควรจะเป็นหรือควรเผ่นไปตั้งหลักได้แล้ว  แต่จะเผ่นไปไหนในเมื่อดันมาส่งตัวที่ห้อง

เพ้นต์เฮ้าส์บนสุดของโรงแรมดัง “คือ...”

เอาไงดี ป้านุชแม่ครัวบอกเสมอห้ามไว้ใจผู้ชาย

พี่เอื้อยคนทำความสะอาดก็สอนสั่งถ้าเจองูกับผู้ชายดี ให้ตีงูแล้วปล้ำผู้ชายดี ๆ ให้ได้ก่อน!

บ้อบอ! วราลีส่ายหน้าสลัดความคิดชั่ว ๆ ออกไปจากหัว

เจ้าสาวตัวน้อยตัวนิด ผิวผ่องเป็นยองใยดังที่ผู้ใหญ่ในงานชม ยืนตัวติดกับประตูห้องหอ สองมือขยุ้มกำกระโปรงของชุดไว้ขณะเหลือบแลมองมายังเขาอย่างไม่เต็มตา

“ไว้ใจคุณอักข์ได้ค่ะ วราอย่าคิดมาก”

ถ้อยคำปลอบโยนดั่งสุภาพบุรุษทำให้หญิงสาวในวัยยี่สิบสามยิ้มเจื่อน ๆ รับ

“เชิญค่ะ”

เหมือนจะไล่และวราลีคิดว่าควรทำตามที่เขาบอก ก็อย่างที่คิด อักข์ไม่ได้รักใคร่ชอบพอเธอ เขาเป็นคนดี ผู้ใหญ่วัยสามสิบกว่าแล้ว ที่ต้องตกกระไดพลอยโจนนี่ก็แค่เพียงจะรักษาหน้าตาวงศ์ตระกูลก็แค่นั้น

แต่...

“ห้องน้ำมีห้องเดียวเหรอคะคุณอักข์ วราขอใช้ห้องน้ำข้างนอกได้ไหมคะถ้ามี”

ชายหนุ่มยิ้มบางพยักหน้ารับ ดูเป็นผู้ชายใจดีที่ไม่ถือเนื้อถือตัวสักนิด ก็เหมือนเดิม เหมือน ๆ ที่เคยเจอกันเวลาเขามาที่บ้านบ่อย ๆ แล้วส่วนใหญ่เธอต้อง ‘คอย’ ไปอยู่เป็นเพื่อนวีรดา เพื่อกันข้อครหาว่าทั้งคู่อยู่กันสองต่อสอง

วราลีโล่งอกโล่งใจ ขยุ้มชายกระโปรงจะเดินไปเก็บเอาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน แต่ชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นยืน  ก้าวตรงไปที่ประตูห้องหอแทน  ยามมือ

ใหญ่หนาแตะลูกบิด อักข์ก็เบือนหน้ากลับมามองเธอ

“วราอาบในห้องเถอะค่ะจะได้ไม่ลำบาก คุณอักข์จะออกไปข้างนอกคุยธุระสักครู่ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ ตอนนี้คุณอักข์ไม่ทำอะไรให้วราลำบากใจหรอกค่ะ”

“คุณอักข์...” รู้สึกแย่ชะมัดเวลาทำให้คนรู้สึกไม่ดี “วรา--”

“คุณอักข์เข้าใจวราค่ะ ก็ตามข้อตกลงนะคะ วราไม่ต้องกลัว”

หญิงสาวกระพุ่มมือไหว้หนุ่มหล่อวัยสามสิบห้าปีอย่างซาบซึ้ง อักข์เป็นผู้ใหญ่และไม่คิดรังแกเด็ก กระนั้นเธอก็ยังยืนรอจนเขาออกจากห้องไป พอประตูปิดลงวราลีก็ก้าวสวบ ๆ ตรงไปล็อกประตูห้องอีกรอบ เพื่อความไม่ประมาทคือไม่ได้คิดว่าเขาจะปลุกปล้ำหรอกนะ แต่กลัวว่าเขาจะเปิดเข้ามาตอนเธอยังโป๊อยู่ ก็เผื่อไว้ว่าประตูห้องน้ำไม่มีล็อกจะได้อุ่นใจ

วราลีถอนอกถอนใจอย่างโล่งอก ยกชายกระโปรงกรุยกราย สวย แต่เดินยากขึ้นเพื่อจะก้าวเดินได้ถนัด หอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก เดินเข้าห้องน้ำไป แต่พอมองหาที่ล็อกก็ใจหาย หญิงสาวได้แต่กลอกตาไปมา

โรงแรมออกใหญ่โตแค่ทำที่ล็อกประตูห้องน้ำก็ทำไม่ได้!

เสียงคลิกดังขึ้นแสนเบา แม้แต่เงี่ยหูฟังก็คงไม่ได้ยิน

ไฟในห้องหอนั้นแต่แรกเปิดไว้เพียงสลัว ดังนั้นเมื่อประตูห้องเปิดออกกว้างแสงไฟด้านนอกจึงสาดส่องเข้ามา มันพาเงาร่างสูงทาบทับบนพื้น แลดูคล้ายเงาอสุรกายเข้ามาด้วย

อักข์คือเจ้าของเงานั้น

ชายหนุ่มในวัยสามสิบห้าปีที่ว่าที่เจ้าสาวหนีหาย จนต้องใช้เจ้าสาวจำเป็นเข้าพิธีแทนเพื่อรักษาหน้ายิ้มมุมปากนิด ๆ กระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมถูกปลดลงทีละเม็ดอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันวับแวม และไรขนที่เลือนหายไปภายใต้กางเกงที่สวม  เขาทรุดลงนั่งบนเตียง สายตาจ้องจับไปที่ประตู

ห้องแต่งตัวที่มีห้องน้ำอยู่ในนั้น

เขารอ รอจนกระทั่ง... เงาที่เห็นสะท้อนบนประตูเลื่อนกระจกของห้องหายไป รอจนได้ยินเสียงเปิดน้ำให้ไหลลงอ่างเบา ๆ จากนั้นอักข์ก็ลุกขึ้นเดิน

ในคืนวันเข้าหอ หนึ่งสิ่งที่ควรกระทำ... ก็-คือ-เข้า-หอ!