บทที่ 3 1/2
“ขะ...ขอโทษค่ะคุณอักข์ ขอโทษ” ปากว่าแต่มือน้อยไม่ออมแรงเลย ตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกว่าคอจะเคล็ด “ตะ...แต่คุณอักข์กินอะไรเข้าไปคะ ดื่มอะไรเข้าไปหรือเปล่าตอนออกไปนอกห้อง”
อักข์พยายามจะต้านแรงยันของสองมือน้อยเพื่อเหลียวมองหญิงสาว
แต่ว่าแค่ขยับ คนตัวเล็ก ๆ ในผ้าขนหนูก็ออกแรงยันเพิ่มไม่ยั้ง
“โอ๊ย! โอ๊ย!! วราคะคอจะหักค่ะ คอคุณอักข์จะหักแล้ว!”
นั่นแหละแรงดันจึงผ่อนลงพร้อมกับร่างเล็กถอยกรูดไปอีกฟาก
“ขอโทษค่ะ ขอโทษ แต่คุณอักข์ตอบมาเร็ว ๆ ซีคะ ไปกินอะไรมา”
คิ้วเข้มหนาขมวดมุ่น ดวงตาคู่คมฉายแววฉงนเพราะไม่เข้าใจในคำถาม ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างสองเรามันไม่ได้เกี่ยวกับการกินเลยสักนิด
อ๋อ ใช่กินก็จริง แต่ในความหมายของคำว่า ‘กิน’ อีกอย่างน่ะนะ
ชายหนุ่มไม่ตอบ มือยังคงนวดบ่านวดคออยู่ สีหน้าเขายิ่งดูมึนงงหนักขึ้น แต่คนถามกลับยิ่งดูกระวนกระวายหนักเข้า
“ตายแล้ว ตาย ต้องทำยังไงดี”
วราลีคิดเร็วจี๋ เคยเห็นแต่ในละครที่ตัวเอกถูกวางยาปลุกเซ็กซ์ เธอเคยคิดว่ามันไม่มีจริง ไอ้จำพวกยาเสียสาวอะไรเทือกนั้น แต่พอมาได้เจอกับตัวเองในตอนนี้ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ แม้จะสงสัยว่าใครเป็นคนวางยา และวางยาอักข์ทำไม ทั้ง ๆ ที่เธอก็แค่แต่งงานในนามแทนพี่สาวคนละแม่ช่วยกู้หน้างานแต่งเท่านั้น หรือว่า...
เรื่องนี้จะเกี่ยวกับวีรดา!
“วรา...”
เสียงเรียกชื่อทำให้เธอได้สติ วราลีสะดุ้งโหยงมือกุมปมผ้าขนหนูบริเวณอกไว้แน่น อักข์กระพริบตาถี่ ๆ เริ่มรู้สึกว่าเขาอาจรุกแรงมากเกินไปเธอถึงได้ตกใจกลัว
“เดี๋ยวนะคะ คุณอักข์อย่าเพิ่งลุก นอนอยู่ตรงนั้นแล้วอดทนไว้ค่ะ อดทนไว้! ฮึบไว้นะฮึบไว้! วราจะช่วยเอง!”
เขาไม่ทันได้ตอบหรือได้ถาม ร่างบางก็ลุกพรวดถลันเข้าไปในส่วนห้องน้ำ และพอหันกลับมา ฝักบัวแรงดันสูงในห้องอาบน้ำ ก็ถูกดึงสายยื่น
ออกมาพร้อมกับน้ำเย็นเฉียบพุ่งเข้าหาอักข์!
“วะ... วรา!”
ชายหนุ่มไอค่อกแค่กยกมือขึ้นป้องหน้าเพราะแรงดันน้ำที่สาดมากระทบ เขากระถดถอยหนีแต่ก็ช้าไปแล้ว ตอนนี้เขาเปียกไปทั้งตัว แถมด้วยน้ำเข้าตาทั้งสองข้างจนแสบไปหมด!
“วรา!”
เสียงห้าวคำราม แล้วสายน้ำก็ยังพุ่งตามมา กว่าจะพ้นก็ตอนเขาลุกหนีมายืนอยู่หน้าประตูที่เชื่อมกับห้องนอนแล้ว
“วรานี่มันอะไร!?” คำถามงุนงงเจือโมโห
“ก็วราจะช่วยให้คุณอักข์เย็นลง!”
ระหว่างที่ปาดน้ำออกจากหน้าคำตอบที่ได้ยินทำให้งงงวย “หา! อะ...อะไรนะ?”
“ก็ช่วยคุณอักข์ไงคะ คุณอักข์โดนวางยาปลุกเซ็กซ์ นี่วราก็พยายามให้คุณอักข์มีสติก่อน ในละครก็เห็นบ่อย ๆ ว่าถ้าจับตัวคนถูกวางยาไปแช่น้ำเย็นจะช่วยให้ดีขึ้น แต่วราพาคุณอักข์มาแช่น้ำไม่ได้เพราะคุณอักข์แทบไม่มีสติ ก็ต้องใช้วิธีนี้เรียกสติคุณอักข์กลับมา ว่าแต่คุณอักข์ดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ หรือว่ายังไม่ดีขึ้นคุณอักข์มาแช่น้ำนะคะวราจะโทร.ตามหมอ!”
หลังได้คำตอบ อาการแสบตาของอักข์แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เขายืนนิ่งอึ้งตะลึงมองเจ้าสาวคนสวยที่ถือฝักบัวแรงดันสูงเป็นอาวุธ อารมณ์พิศวาสที่ก่อนหน้านี้ก่อตัวขึ้นมาน้อย ๆ ดับวูบ
“คุณอักข์ คุณอักข์มาค่ะ มาแช่น้ำวราจะได้ตามหมอ ไม่งั้นคุณอักข์จะทรมานมากนะคะ มีแค่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นค่ะที่จะช่วยคุณอักข์ได้ เชื่อวรานะคะ วราดูมาหลายเรื่องแล้วค่ะ!”
อักข์กระพริบตาถี่ ๆ
อะไรคือดูมาหลายเรื่อง!?
วราลีมุ่นคิ้วจ้องนิ่ง อาการของเขาดูแปลก ๆ ไม่ได้การ! หญิงสาวก้าวฉับ ๆ เดินตรงมาหาก่อนกึ่งลากกึ่งจูงเขาเข้าไปในห้องอาบน้ำ
ร่างสูงใหญ่ด้วยมัดกล้ามเนื้อถูกจับให้นั่งลงราวกับเด็กน้อย น้ำเย็นเฉียบถูกปล่อยเข้าไปในอ่าง เขาแหงนมองหน้าวราลีตาปริบ ๆ ขณะที่เธอจัดแจงเปิดน้ำใส่อ่างและปรับให้มันเย็นเจี๊ยบ
“แช่น้ำเย็น ๆ ก่อนนะคะ เชื่อวราแล้วมันจะดีขึ้น”
“ทำไมต้องแช่น้ำ”
“ก็คุณอักข์ร้อน” วราลีตอบเสียงซื่อ “เอ๊ะหรือว่าหายร้อนแล้วเหรอคะ” นัยน์ตาคู่หวานเขม่นมอง อักข์สะดุ้งนิ่วหน้าแสร้งถอนหายใจ “นั่นไงเห็นไหมคะ ร้อนวูบ ๆ วาบ ๆ ไปทั้งตัวเลยใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้ารับคว้าหมับจับมือน้อยให้วางทาบไปแผงอก... โดยเฉพาะตรงส่วนเอ่อ... นมสตรอเบอร์รี่!
“ร้อนค่ะ” อักข์เบี่ยงตัวหันมาหา “วราว่ามันร้อนผิดปกติไหมล่ะคะ”
แก้มสาวแดงแปร๊ดทันควัน วราลีเบือนหน้าหนีหลับตาและกรี๊ดในใจแต่มือยังวางแหมะตรงที่เขาจับไปวาง พอหันมาอีกครั้งก็พยักหน้ารับ สบตาคู่คมซึ่งหรี่ปรือแล้วใจก็พานจะละลาย
แม่เอ๊ย ถ้าจะเบอร์นี้...
แต่ไม่! วราลีสะบัดหน้าหันจนคอแทบหลุด ดึงมือออกจากนมสตรอเบอร์รี่ทันควัน พร้อมกับผุดลุกขึ้นยืนจากขอบอ่าง ทุกอย่างเกิดขึ้นปุบปับอีกครั้งกระทั่งอักข์เองก็ถึงกับเหวอ
“วราคะ?”
