บทที่ 8 2/1

ผ่านพ้นคืนอันสาหัสมาได้แบบฉิวเฉียดเพราะเกือบจับเจ้าบ่าวปล้ำ วราลีที่อาศัยโซฟานอนก็ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพสะโหลสะเหล เธอรีบเข้าไปล้างหน้าล้างตา และออกมาเตรียมกับข้าวไว้รอ ‘สามีป้ายแดง’ ระหว่างหม้อข้าวต้มหมูกำลังเดือดปุด ๆ ก็อดถอนหายใจอีกไม่ได้ หลังเมื่อคืนนี้พยายามจะหนีออกจากห้องแล้วพบว่าเปิดประตูไม่ได้ โทรศัพท์สายตรงใช้การไม่ได้ ครั้นใช้โทรศัพท์มือถือ โทร. ติดต่อเข้าไปที่ฟรอนต์ก็พบกับคำตอบที่ว่า

‘เป็นคำสั่งจากคุณหญิงวิจิตรา ห้ามขึ้นไปรบกวนใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ’

จ้ะ... แม่สามีของเธอช่างแสนดีเหลือเกิน จัดการขังลูกสะใภ้กับลูกชายไว้ในห้องหอ!

มิน่าตอนรดน้ำสังข์คำอวยพรถึงได้ฟังดูแปลก ๆ

‘ขอหลานผู้ชายให้หญิงแม่อุ้มก่อนนะคะ ลูกวรา ลูกอักข์’

แปลกมากเพราะคุณหญิงวิจิตรารู้แก่ใจว่านี่งานแต่งกู้หน้า แต่ไหงถึงได้เลือกอวยพรอะไร 18+ แบบนี้!

คิด ๆ มาแล้วก็ยิ่งคันปากยิบ ๆ อยากถามอักข์ที่อยู่ในห้องเหลือเกิน ว่าทำไมถึงได้อยากมีลูกกันนัก รูปการณ์เมื่อคืนนี้ส่อให้เห็นมากว่าพี่สาวคนละแม่ของเธอถูกมองเป็นแม่พันธ์ วีรดาคงหันหน้าปรึกษาใครไม่ได้เลยเลือกจะหนีไปดื้อ ๆ แล้วความบันเทิงทั้งหลายเลยตกมาอยู่ที่เธอในฐานะลูกอีกคนของพ่อ

แล้วต่อไปจะทำยังไงดี

เจ้าสาวจำเป็นเมื่อคืนสูดกลิ่นหอมของข้าวต้มเข้าเต็มปอด ท้องร้องประท้วงโครกครากเพราะเมื่อคืนกินอะไรไม่ค่อยได้ เนื่องจากมัวแต่ระแวงว่าคนเมากึ่งถูกวางยาในห้องนอนจะพังประตูออกมา

คำของคุณนายแวววับวาวยังก้องเต็มสองหู

‘หนึ่งปีแค่ในนามนะวรา ไม่งั้นล้านหนึ่งของเราเป็นอันโมฆะ เพราะถ้าเธอนอนกับคุณอักข์เขาจริงเธอจะได้มากกว่านั้นและคุณนายก็คงต้องยอมรับความจริงถ้าเธอจะท้องขึ้นมา คุณนายยังไม่บ้าถึงขนาดให้พี่น้องได้ผัวคนเดียวกันนะ’

ถึงคุณนายจะ...ขี้งก ออกจะหน้าไหว้หลังหลอก โกหกได้ไม่อายปาก แต่คุณนายจริงใจกับเธอเสมอ

วราลีนึกไม่ออกเลยว่าแต่ละวันต่อจากนี้จะผ่านไปอย่างไร แต่ก็คงไม่มีอะไรเหนื่อยยากเท่ากับเมื่อคืนอีกแล้ว อักข์ในสภาพปกติดีไม่มีทางคิดหื่นจับเธอกดเตียงแน่นอน!

คิดอ่านจนตัวเองสบายใจ วราลีก็ปิดเตาปิดฝาหม้อ เธอมองนาฬิกาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ด้านบนและพบว่ามันเกือบเก้าโมงเช้าแล้ว อักข์ยังไม่ตื่น หรือตื่นแล้วแต่ไม่กล้าออกมาจากห้อง เท่าที่เธอใช้โทรศัพท์มือถือค้นข้อมูลเรื่องยาปลุกเซ็กซ์ ทั้งจากรายงานทางการแพทย์ และรวมไปถึงนิยายหลายต่อหลายเรื่องต่างก็บอกว่า ถ้าปล่อยทิ้งไว้สักระยะหนึ่งอาการก็จะหายไปเองหรือบรรเทาลง

หญิงสาวสวมเสื้อยืดตัวเก่าแต่เนื้อดีกับกางเกงขายาวเนื้อนุ่ม ผมมัดรวบไว้ง่าย ๆ

วราลีก้มมองสำรวจตัวเองว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเหมือนเมื่อคืนก็ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังห้องนอนที่อยู่อีกฝั่งของโถงรับแขก หญิงสาวปลด

ล็อกตั้งแต่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอจึงผลักประตูเปิดเข้าไปหลังจากเคาะแต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ ภายในห้องมืดสนิท ผ้าม่านผืนใหญ่กันแสงทำหน้าที่ได้ดี วราลีเดินไปเปิดม่านเพื่อให้แสดงลอดผ่านเข้ามา และพบว่า อักข์นอนหันหลังให้แสงแดดซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เครื่องปรับอากาศในห้องเย็นเจี๊ยบจนหญิงสาวขนลุกเพราะอากาศเย็น

“คุณอักข์ ตื่นหรือยังคะ เช้าแล้วนะคะ วราทำข้าวต้มหมูไว้ให้ค่ะ คือวราออกจากห้องไม่ได้ถึงสั่งอาหารไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะพนักงานข้างล่างบอกว่าถ้าไม่มีคำสั่งโดยตรงจากปากคุณอักข์ ซึ่งต้องรายงานต่อคุณหญิงวิจิตราเสียก่อน พวกเขาก็มาเปิดประตูให้ไม่ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวคุณอักข์จะโทร.ไปบอกพนักงานให้นะคะ แล้ววราก็ออกไปได้เลย”

วราลีเคยชินกับการถือวิสาสะเข้าห้องแบบนี้ เพราะต้องเป็นคนปลุกคุณนายแวววับวาวและวีรดาทุกเช้า ต้องงัดสองแม่ลูกขึ้นจากเตียงให้ได้ ก่อนจะลงไปช่วยป้านุช แม่ครัวทำอาหารต่อ

“เอ่อ...” เธอยืนอยู่ปลายเตียง มือจับกันขณะสายตาสอดส่ายพยายามจะมองให้เห็นหน้าเขา “คุณอักข์ คือเรื่องเมื่อคืน... แบบว่า--”

“วราอย่าพูดถึงมันเลยค่ะ” น้ำเสียงห้าวทุ้มน่าฟังสะเทือนใจขีดสุด มันสั่นน้อย ๆ เลยด้วยซ้ำไป “คุณอักข์ทำอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้ คุณอักข์ไม่กล้าสู้หน้าวราแล้วค่ะ มันน่าละอายเหลือเกิน”

นี่แหละ อักข์ นี่แหละ ‘เขา’ ที่หลายปีวราลีเคยเห็นมาตลอด

โถพ่อคุณ พ่อคนแสนดี พอได้สติกลับมาก็นะ... อยากเข้าไปลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจ แต่คิดถึงสถานการณ์กระอักกระอ่วนใจของเขาแล้ว หญิงสาวก็คิดว่าไม่ดีกว่า ทำตัวสนิทสนมไปใช่ว่าจะเกิดผลดี

“คุณอักข์อย่าคิดมากเลยนะคะ วราเข้าใจค่ะ คุณอักข์ไม่ได้ตั้งใจ”

เมื่อแผนเสือตะครุบเหยื่อไม่ได้ผล อักข์ก็เลยจำต้องเปลี่ยนไปใช้แผนเดิม ผู้ชายแสนดี แสนซื่อที่วราลีเจออยู่เสมอ!

“ถึงไม่ได้ตั้งใจแต่ถ้าเรื่องเมื่อคืนมันเกิดขึ้น” คนตัวสูงไม่สวมเสื้อนอนยันตัวลุกขึ้นนั่ง

วราลีเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเขาเหลียวมองมา

ดวงตาคู่คมเป็นประกาย ในขณะที่เจ้าตัวยังหันหลังให้กับแสงสว่าง แต่ชั่ววูบเดียวชายหนุ่มก็เบือนหน้ากลับไปจนเห็นแต่แผ่นหลังกว้างตึงแน่น ด้วยกล้ามเนื้อและเส้นสายแข็งแรงที่แสดงถึงความเป็นบุรุษเพศ

“วราคงกลัวคุณอักข์แล้ว คุณอักข์เสียใจนะคะ แต่เมื่อคืนคุณอักข์จำได้แค่ลาง ๆ เท่านั้น”