บทที่ 102 แค่เมียเก็บ

“ชะเอม...” ฌอร์นหน้าซีดเผือด ยิ่งเห็นเธอยืนเซเหมือนจะเป็นลม ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด เธอร้องไห้ออกมาจนตัวโยน ไม่มีถ้อยคำต่อว่าด่าทอ มีแต่เสียงร้องไห้กับแววตาตัดพ้อ เสียใจอย่างถึงที่สุด ฌอร์นแกะมือของจิดาภาออก เขาเดินเข้าไปหาเอมมาลิน แต่เธอกลับหันหลังวิ่งหนีออกไป

“ชะเอม!” ฌอร์นเห็นเอมมาลินวิ่งเข้าไปในห...