เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1)

ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมัน รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มมีเคราขึ้นที่คางเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม กำลังยืนจิบบรั่นดีอยู่ในห้องห้องรับแขกขนาดใหญ่ของบ้านอรรถนนท์ บ้านของนักธุรกิจขนส่งโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ของประเทศไทย ดวงตาของเขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสวนหย่อมหน้าบ้านและประตูบ้านขนาดใหญ่ ขณะที่ชายวัยเกือบกลางคนกำลังนั่งกุมขมับอยู่ที่โซฟาหนังรับแขกสีน้ำตาล เขายกแก้วบรั่นดีกระดกขึ้นทีเดียวหมดแก้วจากความตึงเครียดที่เกิดขึ้น

“ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ คุณฌอร์น ถ้าคุณไม่ช่วยผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไหนจะลูกสาวผมที่กำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไหนจะเมียผมที่จะต้องดูแลอีก” เขาบอกอย่างกลุ้มใจ ใบหน้าที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาดำคล้ำไปหมด

“ใครใช้ให้คุณไปติดการพนันจนหมดตัวแบบนี้ล่ะ” เขาถามกลับโดยที่ยังจ้องมองไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม 

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น”

“ใช่ ผมรู้ ตอนที่ทุกคนเล่นการพนัน ไม่มีใครคิดถึงตอนที่กำลังจะเสียหรอก ทุกคนมักจะคิดถึงแต่ตอนที่จะได้เหมือนที่เคยได้ แต่ไม่ได้คิดว่าชีวิตคนเรามันจะมีช่วงดวงตก คุณเล่นการพนันจนไม่มีสติยั้งคิดว่าแค่ไหนควรหยุด แค่ไหนควรพอ แต่กลับไปกู้หนี้ยืมสิน เอาบ้าน เอาบริษัทไปจำนอง เพื่อเอาเงินไปเล่นการพนัน เพราะคิดว่ามันจะต้องได้ แล้วผลสุดท้ายเป็นยังไง” เขาหันไปต่อว่าชายวัยกลางคน

“แต่ปัญหามันเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ผมแค่ต้องการให้คุณช่วยเหลือผม ผมไม่อยากถูกฟ้องเป็นบุคคลล้มละลาย ผมไม่อยากให้เขามายึดบ้าน ยึดบริษัทของผมไป”

“เงินจำนวนไม่น้อยเลยนะที่คุณต้องการจากผม และยังจะให้ผมลดดอกเบี้ยให้คุณอีก” เขาว่าและถอนหายใจ ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเห็นเด็กสาวใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายแบบนานาชาติ เป็นเสื้อสีขาวแขนยาว ผูกเนคไทและสวมกระโปรงคลุมข่าวสีน้ำเงินเข้ม กำลังเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้สีดำ มีพวงกุญแจที่เป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ห้อยไปมา เขาเพ่งสายตาไปที่เด็กสาวคนนั้น

“คุณพ่อขา ชะเอมกลับมาแล้วค่ะ” เสียงหวานใสดังนำหน้าตัวเสียอีก เขารีบหันไปหาต้นตอของเสียงที่กำลังจะเดินมาในห้องรับแขก อวสรรีบปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติ ไม่ถึง 1 นาที หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ผิวขาวใส ถักผมเปียสองข้างก็เดินเข้ามา เธอเดินไปหาคนเป็นพ่อและสวมกอดแน่น

“กลับมาแล้วเหรอลูก เรียนวันนี้เหนื่อยไหม” อวสรถามลูกสาวและหอมแก้มอย่างรักใคร่ ฌอร์นมองเด็กสาวตาไม่กระพริบ

“เหนื่อยค่ะ วันนี้เรียนเยอะมาก การบ้านก็เยอะมากด้วย” เธอบ่นอุบและทำหน้าตาน่าเอ็นดูใส่

“อดทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวก็ได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว” เขาลูบหัวลูกสาวเบาๆ เธอยิ้มรับและหันหน้ามาหาฌอร์น เธอเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย ริมฝีปากรูปกระจับสีแดงสดอย่างเป็นธรรมชาติเผยรอยยิ้มและยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ” เธอทักทายเขาอย่างนอบน้อม เขารับไหว้อย่างใจเย็น แม้ว่าหัวใจตัวเองมันจะเต้นตึกตักรัวแรงแบบผิดปกติก็ตาม

“คุณฌอร์น นี่ชะเอม... ลูกสาวของผมเอง” อวสรแนะนำลูกสาวให้ฌอร์นรู้จัก เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์แสนร้าย

“นี่คุณฌอร์น เป็นรุ่นน้องของพ่อเอง”

“สวัสดีค่ะคุณฌอร์น”

“เรียกฉันว่าพี่ก็ได้ ไม่ต้องเรียกคุณหรอก” เขาบอก ดวงตายังคงจับจ้องเด็กสาวไม่วางตา

“เย็นนี้พี่ฌอร์นจะมากินข้าวเย็นที่บ้านเรา ลูกไปดูคุณแม่หน่อยสิ ว่าตั้งโต๊ะอาหารเสร็จหรือยัง” อวสรออกปากไล่ลูกสาวให้ออกจากห้องนี้แบบทางอ้อม

“ได้ค่ะ”