บทที่ 109 คนไร้ค่า

ผ่านมาเกือบสัปดาห์ ฌอร์นไม่ได้มาหาเอมมาลินที่บ้านหลังนั้นอีก ทำให้เอมมาลินตกอยู่ในห้วงหลุมดำแห่งอารมณ์ เธอนอนร้องไห้ทุกวันทุกคืน แม้ว่าสิณจะบอกให้เธอพยายามหาอะไรทำ เพื่อที่จะได้ไม่ฟุ้งซ่านก็ตาม

เอมมาลินนั่งตัดผ้าอยู่หน้าจักรเย็บผ้าคันเดิมที่เขาเคยซื้อให้ ด้วยความพะว้าพะวงไม่มีสมาธิ เธอจึงหยิบโทรศัพ...