บทที่ 122 ความจริงอันแสนเจ็บปวด

ฌอร์นเดินไปที่ห้องนอนของหญิงสาว เขานั่งลงบนเตียงนอน มือหนาลูบไปที่เตียงกว้าง กลิ่นกายความหอมของเธอยังคงติดตรึงไม่จากไปไหน น้ำตาของเขาไหลออกมาไม่ขาดสาย แต่จะมัวมานั่งเศร้าอย่างนี้ไม่ได้ เขาจะต้องเร่งตามตัวเธอกลับคืนมาให้เร็วที่สุด ก่อนที่เธอจะคิดสั้น หรือไปประสบกับอันตราย

ชายหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องน้ำ...