บทที่ 87 สงสาร

คืนนั้นเอมมาลินไม่ยอมเข้ามานอนในห้อง เธอหนีไปขลุกอยู่ที่ห้องทำงาน เขาเฝ้ารอให้เธอเข้ามาจนกระทั่งดึกดื่น แต่เธอก็ไม่มาสักที จนเขาเผลอหลับไปเพราะวันนี้ทำงานมาทั้งวัน ขณะที่เอมมาลินยังคงยืนมองชุดเจ้าสาวแสนสวยที่ชนะการประกวด ผลงานที่เธอทำด้วยความตั้งใจ เธอเองก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นทั่วๆ ไปที่มีความฝัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ