บทที่ 10 หากเลือกได้ 3
แววดาวมองเด็กสาววัยสิบเก้าปีตรงหน้าแล้วก็ยิ้มบางออกมา รู้สึกถูกชะตาและพอใจที่นานๆ จะได้พบผู้หญิงที่ไม่ทะเยอทะยานสักคน ในโลกและสังคมเมืองกามาแห่งนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ที่มุ่งหน้ามาที่นี่ก็เพื่อเงินตัวเดียว พยายามทำทุกวิถีทางให้ได้มันมา แต่เด็กตรงหน้าดูเหมือนจะรู้ชัดเจนว่าตนเองต้องการสิ่งใด แววตาเด็ดเดี่ยวและจริงใจทำให้หญิงสาววัยสี่สิบอย่างเธอนึกนิยมอยู่ในใจ
"รู้ไหมปราง ความจริงไอ้วุฒิอะไรเนี่ย พี่คิดว่ามันก็เท่านั้นแหละ เอาเข้าจริงๆ เวลาทำงานเราก็ต้องมาฝึกมาเทรนกันใหม่แทบทั้งนั้น ความรู้ที่เรียนมาแทบไม่ได้ใช้ พอเรียนจบก็ถวายคืนครูไปหมดเกลี้ยง สำหรับพี่ พี่ว่าประสบการณ์สำคัญกว่านะ เอาเป็นว่าปรางลองทำงานเสิร์ฟดูก่อนละกัน เพราะเรามีประสบการณ์มา จะได้ไม่ต้องฝึกและไม่ต้องเกร็งเนอะ"
แววดาวสรุป และจากข้อมูลที่ต้นส่งมาบอกคือ บอสให้เงินเดือนนวลปราง 15,000 บาท พร้อมที่พักบนชั้นหก ถือว่าเจ้านายใจดีมาก เนื่องจากบอสมีคอนโดและอะพาร์ตเมนต์ให้พนักงานเช่าอยู่ในราคาถูก แต่ที่ชั้นหกของตึกนี้เป็นที่อาศัยของพวกบอดีการ์ดคนสนิทของบอส และพนักงานระดับหัวหน้าที่อยู่มาหลายปีอย่างเธอและอีกสามสี่คน
"เงินเดือน 15,000 บาท พร้อมที่พักบนชั้นหกของตึกนี้ รู้ไหมว่าความจริงเงินเดือนพนักงานใหม่น่ะสตาร์ทที่ 12,500 บาทนะ"
นวลปรางกะพริบตา ไม่อยากเชื่อเลยว่าตนเองจะโชคดีได้ที่พักในตึกนี้ รู้สึกหัวใจฟูมากๆ นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าบุญหล่นทับ หรือว่าฟาดเคราะห์ไปจากเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อคืนนี้แล้ว เลยทำให้เจอโชคใหญ่ หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณแววดาว
"ขอบคุณมากนะคะพี่"
"โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณพี่ เราต้องไปขอบคุณบอสโน่นถึงจะถูก เพราะนี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบนจ้ะน้อง พี่ก็แค่ทำตามเท่านั้นเอง"
แววดาวพูดพลางลุกเดินอ้อมโต๊ะมาตบไหล่นวลปราง
"อีกอย่าง ที่นี่ทิปดีมากๆ น้องเอ๊ย หมื่นห้าน่ะเงินเดือนไม่รวมทิป และถ้ารวมทิปในแต่ละเดือนก็ร่วมสองหมื่น แถมอยู่ฟรี ตึกนี้อยู่ฟรี แต่ตึกอื่นจ่ายค่าเช่านะ แต่ก็ถูกมาก คือสรุปว่าถ้าใครได้ทำงานให้บอสน่ะ ถือว่าโชคดีโคตรๆ ละ ไปเหอะ พี่จะพาเดินดูทั้งตึกยกเว้นชั้นบนสุดที่ไม่ได้รับอนุญาต"
แววดาวพูดน้ำไหลไฟดับเพราะรู้สึกถูกใจน้องใหม่คนนี้มากจริงๆ ดูใบหน้าเอ๋อๆ ดวงตาซื่อนั่นก็ให้นึกเอ็นดู ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบอสถึงได้พาขึ้นไปชั้นบนสุดด้วย และแววดาวก็ยังรู้สึกทึ่งจัดที่นวลปรางปฏิเสธข้อเสนองามๆ ของบอสอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะมีสาวคนไหนกล้าทำ
จากที่รู้มา เด็กในสต็อกของบดินทร์ ธนศักดิ์ภิรมย์นั้นได้เงินเป็นเลขหกหลัก คนไหนพอใจมากหน่อยก็เปย์เป็นเลขเจ็ดหลักพร้อมคอนโดและรถยนต์ แต่ข้อเสียคือเขาไม่ค่อยเลี้ยงใครนาน เดาว่าเขาคงเป็นคนเบื่อง่าย ถึงได้มีใหม่เรื่อยๆ ส่วนคนไหนเก่าและเบื่อก็ปิดดีลด้วยเงินก้อนงามๆ
แววดาวพานวลปรางเดินดูตั้งแต่ชั้นล่างที่เป็นผับหรู ชั้นสองที่เป็นบาร์และห้องวีไอพี ชั้นสามเป็นห้องอาหาร แนะนำให้หญิงสาวรู้จักกับพนักงานที่มาทำงานแล้วบางคน ผับบาร์เปิดตอนหกโมงเย็น แต่ร้านอาหารเปิดตั้งแต่สิบเอ็ดโมง
จากนั้นแววดาวก็พาขึ้นไปยังชั้นหก นวลปรางได้ห้องพักติดกับห้องของแววดาว ซึ่งจากที่ได้คุยกันอย่างสนิทสนมมากขึ้น นวลปรางก็ได้ทราบว่าแววดาวเป็นคนชุมพรอายุสี่สิบปี เคยแต่งงานและหย่า โชคดีไม่มีลูก จึงมาเสี่ยงดวงที่พัทยา ก็ได้ทำงานที่นี่มาเป็นเวลาสิบปีแล้ว
นวลปรางมองห้องแล้วก็ต้องยิ้มกว้างออกมาอย่างช่วยไม่ได้ มันเป็นห้องแบบสตูดิโอ เตียงหกฟุต มีเฟอร์นิเจอร์บิลต์อินเบสิคครบถ้วนและสิ่งที่ทำให้นวลปรางยิ้มกว้างมากขึ้นก็คือห้องน้ำที่เป็นส่วนตัว อะพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าอยู่นั้นที่ต้องใช้ห้องน้ำรวมเพราะค่าเช่าถูก
"แล้วเราจะไปเก็บของยังไงล่ะปราง เริ่มงานวันพรุ่งนี้นะ เดี๋ยวพี่ต้องกลับไปออฟฟิศละ คีย์การ์ดนี่สามารถใช้เข้าออกตึกและใช้ลิฟต์นะอย่าลืมพกตลอดเวลาออกไปข้างนอก แล้วขนของเข้าประตูหลังนะ บอกยามที่ป้อมยามประตูหลังเอาไว้ก่อน เดี๋ยวพี่จะโทรไปบอกอีกทีว่าปรางเป็นคนของที่นี่"
"ขอบคุณมากค่ะพี่แวว เดี๋ยวปรางจะไปลาออกกับที่ร้านเก่าก่อนค่ะ ส่วนของใช้ของปรางก็ไม่มีอะไรมาก เพิ่งมาอยู่ได้ปีกว่าเอง เสื้อผ้าก็ไม่ได้เยอะอะไร แค่กระเป๋าเดียวเองค่ะ"
"โอเค ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ อ้อ ห้องตรงกันข้ามเราเป็นห้องของต้นนะ บอดีการ์ดของบอสคนเมื่อเช้าน่ะ ต้นนิสัยดี พึ่งพาได้"
"ค่ะพี่ ถ้างั้นปรางขอตัวก่อนนะคะ"
นวลปรางยกมือไหว้แววดาว จากนั้นก็นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างแถวนั้นไปยังร้านอาหารที่แก้วตาดูแลอยู่ ซึ่งเป็นสาขาที่พัทยานี่เอง เธอโทรไปหาแก้วตาก่อน น้ำเสียงของเจ้านายเก่าฟังดูมึนตึง แต่นวลปรางก็เดาเอาไว้แล้วว่าไอ้ผัวชั่วของแก้วตาคงจะไปพูดใส่ไฟเธอกับเมียของมันเอาไว้แล้ว แต่นวลปรางถือว่ายังไงแก้วตาก็เป็นคนบ้านเดียวกัน เป็นคนพาเธอมาที่นี่ ไปคุยกันให้เข้าใจดีกว่าปล่อยให้เข้าใจไม่ตรงกัน เดี๋ยวจะเอาไปพูดไม่ดีให้พ่อแม่เธอที่หมู่บ้านไม่สบายใจ
"เกิดอะไรขึ้นปราง ทำไมเดวิดถึงมาบอกพี่ว่าเธอยั่วเขา จนเขาทนไม่ไหวต้องให้เธอออก แกทำอย่างนั้นจริงๆ หรือเปล่า"
แก้วตาเท้าเอวถามเมื่อนวลปรางเข้าไปในห้องทำงานหลังร้านแล้วปิดประตู นวลปรางฟังแล้วก็กลอกตาพลางถอนหายใจ ไอ้สารเลวเอ๊ย...
"พี่แก้ว... พี่น่าจะรู้นิสัยและสันดานของผัวพี่ดีนะ เอาความจริงนะ พี่จะเชื่อผัวพี่หรือเชื่อปรางก็แล้วแต่นะ ความจริงคือเดวิดฉุดปรางขึ้นรถเมื่อคืนนี้ แต่โชคดีที่ปรางหนีได้ ปรางจะไม่ทำงานที่ร้านแล้วนะ ไม่อยากให้เราต้องมาผิดใจกัน เพราะถึงยังไงพี่แก้วก็มีบุญคุณ ปรางจะเป็นคนไปเองเพื่อตัดปัญหา"
