หาก...เลือกได้ ซีรีส์ ธนศักดิ์ภิรมย์ 1

ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้... แต่เลือกเส้นทางเดินได้

สายฝนที่จู่ๆ ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตานั้น ทำให้ร่างโปร่งเพรียวต้องรีบวิ่งออกไปยังกระจาดตากพริกหลังกระท่อม ยกมันวิ่งเข้าไปในร่มชายคาเพิงครัว วางมันลงที่แคร่ไม้ไผ่ตัวยาว แล้วยืนเท้าเอวมองหยาดน้ำฝนพลางถอนหายใจ

เดือนตุลาคมช่วงปลายฝนต้นหนาวที่หยาดพิรุณกำลังสั่งลาท้องฟ้าและโปรยเมตตาสู่ผืนดินเป็นระยะสุดท้าย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวผิวนวลใบหน้ารูปไข่หันไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูก่อนกดรับสาย

"ว่าไงจ๊ะพี่เข้ม กลับมาถึงบ้านเราแล้วเหรอ"

หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ขณะรอฟังอีกฟากสาย

"ตอนนี้พี่อยู่ในเมือง รอบนี้เขาจ่ายเป็นเช็คนะ พี่กำลังจะเอาไปขึ้นเงินในห้าง ปรางจะให้เอาเข้าบัญชีทั้งหมดไหม หรือว่าจะให้เบิกเงินสด"

เข้มเพิ่งกลับจากอุทัยธานี เมื่อวานนี้เขาและลูกน้องขับรถหกล้อบรรทุกไม้แปรรูปจำนวนหนึ่งที่ลูกค้าในจังหวัดอุทัยธานีสั่งซื้อสำหรับเอาไปสร้างเรือนไทยไปส่ง อยู่ค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืน ขากลับแวะรับเช็คจากลูกค้าร้านเฟอร์นิเจอร์เจ้าประจำที่นครสวรรค์และพิษณุโลกอย่างเคย

"เอาเงินสดมาให้ปรางสองหมื่น ที่เหลือเอาเข้าบัญชีเลยจ้ะพี่ ตอนนี้โรงเรียนใกล้เลิกแล้ว อืม ปลื้มบ่นอยากได้สีกล่องใหม่น่ะ"

หญิงสาวนึกถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนวัยเจ็ดขวบที่กำลังเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งที่โรงเรียนในตัวเมือง

"เดี๋ยวพี่จะไปรับที่โรงเรียนเอง ไลน์ไปบอกปลื้มแล้วว่าไม่ต้องกลับรถตู้วันนี้ ปรางจะเอาอะไรที่บิ๊กซีหรือเปล่า"

ชายหนุ่มเอ่ยถามประโยคที่ติดปากเวลาเข้าเมือง

"อืม งั้นซื้อเนื้อหมูกับนมมาให้ปรางหน่อยก็แล้วกัน แล้วก็น้ำยาซักผ้ากับปรับผ้านุ่มมาให้ด้วยนะพี่"

"ได้ มีอะไรอีกไหม แค่นี้เหรอ"

"ค่ะ แค่นี้แหละ ขอบคุณมากจ้ะ"

"แล้วปรางอยู่ไหนตอนนี้"

"อยู่ที่สวนจ้ะ"

เย็นนี้จะมีรถมารับผักตามกำหนดนัด ซึ่งยังคงเป็นแม่ค้าเจ้าประจำที่ซื้อขายกันมาหลายปี ช่วงนี้มีกะเพรา โหรพา พริก มะเขือ ถั่วฝักยาว ขิง ข่า และตะไคร้เป็นหลัก มีคนงานช่วยกันชั่งและแพ็กอยู่ที่อาคารขนาดย่อมไม่ไกลจากกระท่อมหลังนี้นัก ตรงนั้นเป็นสถานที่ล้างผัก คัดสรรไซส์ ชั่ง แพ็ก และจัดใส่ถุงใส่ลังเพื่อรอให้รถเข้ามารับตามนัดหมาย

"งั้นให้น้องปลื้มไปเล่นที่บ้านยายก่อนดีไหม"

"โอเค เอางั้นก็ได้จ้ะพี่เข้ม"

นวลปรางวางสายหลังจากคุยเสร็จ หญิงสาวนั่งเหม่อมองสายฝนที่ยังคงตกอย่างต่อเนื่องไม่ลืมหูลืมตา เม็ดฝนหยดเป้งตกกระทบหลังคาสังกะสีของกระท่อมกลางสวนดัง ซ่า ซ่า ซ่า... ชวนให้หวนรำลึกถึงอดีตที่ผ่านมา

ไม่น่าเชื่อว่าวันเวลาจะผ่านไปรวดเร็วอย่างนี้ จากสาวน้อยวัยกระเตาะที่ผ่านอะไรมามากมายจนกลายมาเป็นแม่คนอย่างในขณะนี้ เธอชอบบรรยากาศของที่นี่มาก ยิ่งยามหน้าฝนต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีดอกไม้เบ่งบานละลานตารับหยาดฝนงดงามเกินคำบรรยาย

มีคนบอกว่า East or West, home is the best. ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็ไม่สุขใจเหมือนอยู่ที่บ้านเรา ซึ่งสำหรับนวลปรางแล้ว มันคือความจริงอย่างที่สุด***

นวลปรางเกิดในครอบครัวที่มีฐานะยากจน พ่อแม่เป็นเกษตรกรเหมือนคนส่วนใหญ่ของประเทศนี้ มีลูกด้วยกันห้าคน เธอเป็นคนกลางที่เรียกว่า Wednesday child พี่คนโตนั้นเป็นผู้ชายชื่อเป๊ก คนที่สองเป็นผู้หญิงชื่อปุ๊ก น้องชายคนที่สามชื่อปั้น และน้องสาวคนเล็กชื่อปอย ทุกคนอายุห่างกันสองปี

ครอบครัวหญิงสาวตั้งอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดแพร่ ซึ่งเป็นจังหวัดทางภาคเหนือที่ค่อนข้างสงบ ชาวบ้านส่วนใหญ่มีอาชีพเกษตรกรรม คือ ทำนา ทำไร่ ทำสวน ส่วนคนที่มีเงินมีฐานะหน่อยก็เปิดโรงงานแปรรูปไม้สัก ทำเฟอร์นิเจอร์และผลิตอุปกรณ์ของใช้ต่างๆ จากไม้สักขาย

เมื่อนวลปรางเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามก็ต้องหยุดเรียนเพราะพ่อแม่ไม่มีเงินจะส่งเรียนต่อมัธยมปลาย เธอมีพี่อีกสองคนที่เรียนเก่งกว่า นวลปรางจึงตัดสินใจหยุดเรียนเพียงแค่นั้นแล้วให้ออกมาช่วยกันทำงานก่อน แม่รู้สึกสงสารเธอ แต่นวลปรางก็ใจเด็ดเดี่ยวยืนยันจะหยุดเรียน เธอบอกแม่ว่ารอให้พี่ชายและพี่สาวเรียนจบแล้วค่อยหาหนทางเรียนต่อไปในอนาคตเอาก็ได้

นวลปรางในวัยสิบหกปีจึงต้องเริ่มทำงานช่วยพ่อแม่หาเงินส่งพี่เป๊ก พี่ชายของเธอเรียนต่อที่วิทยาลัยเทคนิคในตัวจังหวัด พี่ปุ๊กเรียนชั้นมัธยมปีที่หกที่โรงเรียนประจำอำเภอ ปั้นน้องชายคนที่สี่เรียนชั้นมัธยมที่สอง และปอยน้องสาวคนเล็กเรียนชั้นประถมหกที่โรงเรียนในหมู่บ้าน

นวลปรางทำงานรับจ้างทั่วไปตามแต่ใครจะจ้าง ไม่เกี่ยงงานไม่ว่าจะเป็นงานสวนงานไร่หรืองานตามโรงงานเลื่อยไม้ หญิงสาวเป็นคนขยันขันแข็ง พออายุย่างสู่วัยสาวเช่นนี้ รูปร่างหน้าตาก็เริ่มเปลี่ยน นวลปรางมีรูปร่างสูงโปร่งกว่าเด็กสาวในวัยเดียวกันมากตามกรรมพันธุ์ที่พ่อแม่เป็นคนสูงทั้งคู่ อายุสิบเจ็ดปีก็สูงถึงร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตร ผิวขาวเหลืองนวลอย่างสาวเหนือ ใบหน้าเรียวรูปไข่ เรียกว่าสวยน่ารักน่ามองเลยทีเดียว พอเริ่มเป็นสาวก็เริ่มมีหนุ่มเข้ามาขายขนมจีบอยู่ตลอดไม่ขาด