บทที่ 12 หากเลือกได้ 4
นวลปรางใช้ผ้าชุบน้ำหมาดเช็ดไปทั่วใบหน้าคมสัน ลำคอ เธอดึงสาบเสื้อคลุมแพรต่วนของเขาแยกจากกันเพื่อที่จะเช็ดแผงอกได้ถนัดและทั่วถึง
"หนาว"
เสียงคนไม่สบายพึมพำ
"เช็ดตัวแบบนี้มันก็จะเย็นนิดหนึ่งค่ะบอส เดี๋ยวเข้าไปนอนในห้องดีกว่านะคะ"
นวลปรางเช็ดแขนล่ำไปด้วยและพูดกับคนที่นอนหลับตาขมวดคิ้วมุ่น เขาครางรับในลำคอ ปล่อยให้เธอเช็ดแขนทั้งสองข้างจนเสร็จ นวลปรางย้ายไปเช็ดที่เท้าและขายาว เธอเคยทำให้พ่อแม่และพี่น้องมาก่อนจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร และวิธีการเช็ดตัวเพื่อลดไข้มันใช้ได้ผลเสมอ
หญิงสาวเช็ดไปถึงผิวส่วนขาอ่อนของเขา เห็นวับแวมว่าเขาสวมกางเกงบ็อกเซอร์ภายใต้เสื้อคลุม รูปร่างสูงกำยำได้สัดส่วนเต็มไปด้วยมัดกล้ามพอดีทำให้นวลปรางเผลอชื่นชมอยู่ชั่วขณะ เธอได้ยินมาว่าบอสเข้าฟิตเนสเป็นประจำ บนชั้นนี้ก็มีห้องออกกำลังกายส่วนตัว และที่ชั้นสี่ ซึ่งเป็นชั้นเดียวกับออฟฟิศก็มีห้องฟิตเนสสำหรับพนักงานด้วย พวกบอดีการ์ดที่พักในตึกนี้ก็มักพากันไปใช้บริการห้องนั้นทุกวัน นวลปรางเองก็ไปเป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่เธอจะออกกำลังกายในห้องส่วนตัวมากกว่า เพราะไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของใคร
หญิงสาววางผ้าในกะละมังเล็ก คิดว่าบอสควรเข้าไปนอนในห้องให้เป็นกิจลักษณะเพื่อที่จะได้พักผ่อนอย่างแท้จริง เวลาตีสองครึ่งเขาเพิ่งทานยาแก้ไข้ไป อีกสี่ชั่วโมงค่อยปลุกให้ขึ้นมาทานอีกครั้ง เธอคิดว่าจะอยู่เฝ้าเขาที่นี่ จนกว่าต้นจะกลับมา
"บอสคะ เข้าไปนอนในห้องเถอะค่ะ"
นวลปรางเขย่าแขนเขาเบาๆ ได้ยินเสียงครางฮื่อในลำคอก่อนเขาจะปรือตาขึ้น
"โอเค ช่วยพยุงหน่อย"
เขาขยับตัวลุก นวลปรางก็รีบขยับไปช่วยประคองอย่างพร้อมช่วยเหลือ แขนล่ำโอบไหล่เธอ หญิงสาวก็โอบที่เอวสอบ พยุงเขาเดินเข้าไปในห้องนอน เวลาเดินใกล้เขาแบบนี้ศีรษะของนวลปรางอยู่ระดับหัวไหล่ของเขา จมูกอยู่ใกล้ซอกไหล่ทำให้ได้กลิ่นหอมจากร่างสูงสง่า คงเป็นกลิ่นอาฟเตอร์เชฟบวกกับกลิ่นเฉพาะตัวของเขา ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะใครๆ ในที่นี้ย่อมทราบดีว่าบอสใหญ่นั้นบุคลิกสะอาดเนี้ยบหล่อดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า
หญิงสาวพาเขาไปยังเตียงใหญ่ชุดเครื่องนอนสีน้ำเงินขลิบน้ำตาลทอง เขาเอนตัวลงนอน หญิงสาวก็จัดชุดคลุมให้เรียบร้อย ดึงผ้าห่มนวมนุ่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงลำคอเพราะเห็นเขาขนลุกจนตุ่มหนาวขึ้น
"กี่โมง" เขาเอ่ยถามเบาๆ ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ
"ตีสองครึ่งค่ะ เดี๋ยวประมาณหกโมงครึ่งปรางจะปลุกบอสขึ้นมาทานยาอีกนะคะ"
"อืม... เธออยู่ก่อนได้ไหม" เสียงแหบโหยคล้ายขอร้อง
"ได้ค่ะบอส ปรางจะอยู่จนกว่าพี่ต้นจะกลับมาค่ะ"
"นอนห้องเล็กที่เธอเคยนอนก็ได้นะ ถึงแม้ต้นจะกลับมาก็ยังไม่ต้องกลับไปห้องหรอก"
"ค่ะบอส"
นวลปรางรับคำ เพราะเธอเองก็ตั้งใจเอาไว้แบบนั้นอยู่แล้ว รู้สึกเป็นห่วงถ้าหากคนป่วยจะต้องอยู่คนเดียวตามลำพัง
"ขอโทษนะคะ"
เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นอังหน้าผากและแตะที่ลำคอของเขาอีกครั้ง ตัวเขายังคงร้อนระอุด้วยพิษไข้ เพราะยายังไม่ออกฤทธิ์
"อุณหภูมิยังไม่ลดเลยค่ะ"
หญิงสาวพึมพำก่อนเดินออกจากห้องไปเอากะละมังและผ้าที่วางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น กลับมาเช็ดตัวให้เขาอีก ซึ่งคนป่วยก็นอนให้เช็ดอย่างไม่ดื้อดึง และเมื่อยาออกฤทธิ์เขาก็ผล็อยหลับไป
รุ่งสางบดินทร์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บคอและศีรษะปวดตุบๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภายในห้องนอนของเขาเปิดไฟดิมสีเหลืองนวลตรงผนังหน้าห้องน้ำไว้ ชายหนุ่มหลุบตามองที่ขอบเตียง เห็นเรือนผมดำขลับกับใบหน้าเรียวเล็กที่ซบหลับอยู่... นวลปราง
ร่างเพรียวนั่งแหมะกับพื้นพรมในขณะที่ซบหน้ากับขอบเตียงและหลับสนิท ท่านั้นไม่น่าจะสบายเท่าไหร่ ทำไมไม่ไปนอนในห้องโน้นนะ ชายหนุ่มนึกพลางขยับตัวเบาๆ นั่นเป็นผลทำให้คนเฝ้าไข้สะดุ้งตื่นทันที
"บอสจะเอาอะไรคะ"
นวลปรางถามและใช้หลังมือขยี้ตาไปมา เธอเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เพราะตัวเขาร้อนมากเธอจึงอยู่เช็ดตัวให้หลายรอบเพื่อให้อุณหภูมิลดลงให้ได้ ซึ่งก็นานพอสมควร เธอนั่งที่พื้นข้างล่างเตียงใช้ผ้าเช็ดแขนเขาจนเผลอหลับผ้ายังคงคามืออยู่ นาฬิกาบอกเวลาตีห้า
"เจ็บคอจัง ขอน้ำหน่อย"
เสียงของเขาแหบยิ่งกว่าเดิม นวลปรางรีบลุกขึ้นไปยังโต๊ะชิดผนัง รินน้ำจากเหยือกใส่แก้ว เดินมายังเตียง
"บอสขยับตัวลุกนิดนะคะจะได้ดื่มได้ถนัด"
"ช่วยประคองหน่อยสิ"
เขาเอ่ยขอ นวลปรางจึงขยับไปช่วยประคองศีรษะได้รูปขึ้น เขาดื่มไปครึ่งแก้วจึงพอ
"นอนต่ออีกนิดนะคะ หกโมงครึ่งปรางจะปลุกขึ้นมาทานยา"
หญิงสาววางแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียง เมื่อเขาเอนตัวลงนอน เธอก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้อย่างเอาใจใส่
"หนาวมั้ยคะ หรือว่าร้อน?" เสียงไถ่ถามเต็มไปด้วยความเอื้ออาทรและใส่ใจในรายละเอียด
"ปรับแอร์ 25 องศาให้หน่อย เธอไปนอนเถอะ"
เขากล่าวเสร็จก็หลับตาลง นวลปรางรีบหยิบรีโมตกดปรับตัวเลขอุณหภูมิจากเดิม 22 องศาเป็น 25 องศาตามคำสั่ง จากนั้นก็ยืนลังเลว่าควรจะออกไปเลยดีไหม อีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ต้องปลุกเขาอีก ซึ่งเธอได้ตั้งนาฬิกาเอาไว้แล้ว ยืนมองบอสจนแน่ใจว่าเขาไม่กระสับกระส่ายด้วยอาการไม่สบายตัว นวลปรางจึงเดินออกไปจากห้องของเขาอย่างเงียบๆ ไปยังห้องนอนเล็กที่อยู่ติดกัน
