บทที่ 19 หากเลือกได้ 5

แม้จะรู้สึกหวั่นใจและหวั่นเกรง แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้ว่าเขาจะไม่บังคับฝืนใจเธอสำหรับเรื่องนี้

"ใช่ ปวดหัว และเพลียด้วย งานห้าวันฉันต้องรวบให้เหลือสามวันเพราะอยากกลับมากินข้าวที่นี่ไง"

กล่าวพร้อมกับจ้องมองหน้าเธอนิ่งๆ เหมือนต้องการให้เธอรู้สึกผิดหรือรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบอาการปวดหัวและเหนื่อยล้าของเขา

นวลปรางอ้ำอึ้ง แต่ในใจคิดว่าก็ใครขอร้องให้ทำแบบนั้นกันเล่า เธอไม่ได้อยากให้เขาเหนื่อยและกลับมาเพื่อเลี้ยงข้าวเธอซะหน่อย ทุกอย่างบอสก็ตัดสินใจและทำเองทั้งนั้น

แต่ไม่ว่าอย่างไรลูกจ้างอย่างเธอมีทางเลือกที่ไหนกันล่ะ

"ค่ะ ถ้างั้นปรางขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจะเอายามาให้นะคะ"

"อืม อย่านานล่ะ"

มีการสั่งกำชับอีกชั้น ขณะนี้เวลาห้าทุ่มกว่า ผับบาร์ชั้นล่างยังคงไม่ปิด ได้ยินเสียงดนตรีในอากาศเบาๆ

ร่างสูงเดินเข้าห้องชุดไปแล้ว ต้น คมและนวลปรางยืนมองตาม ต้นกับคมลอบส่งสายตากันแล้วซ่อนยิ้ม ในขณะที่นวลปรางกลอกตาพลางถอนหายใจ ทั้งสามกดลิฟต์ลงไปยังชั้นหก

"ถามหน่อยได้ไหมคะพี่คม"

นวลปรางเอ่ยเมื่อยังอยู่ในลิฟต์

"ว่า..."

"ผู้หญิงคนนั้น" นวลปรางเปรยเบาๆ

"ก็ตามนั้นแหละ ตอนนี้ปิดดีลตัดจบเรียบร้อยแล้ว"

คมเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเฉย ราวกัับเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เขาทำเป็นประจำ แต่นวลปรางอึ้ง

"หมายถึงไม่เลี้ยงแล้วอย่างงั้นเหรอคะพี่"

"ใช่"

"แล้วมันต้องมีกฎอะไรเหรอ"

คมมองหน้านวลปราง ก่อนจะมองหน้าต้น ต้นพยักหน้าเป็นเชิง... บอกไปเหอะ

"เรื่องนี้บอสไม่ให้พูดนะ รู้แล้วเหยียบไว้ เพราะถ้ารั่วไหล พวกพี่โดนเหยียบแบนแน่"

คมเอ่ยเสียงเคร่งเครียดขึ้น นวลปรางรีบพยักหน้ารับรอง

"ปรางสัญญาว่าจะไม่บอกใคร"

หญิงสาวทำเสียงกระซิบและทำท่ารูดซิปปาก

"ผู้หญิงทุกคนต้องรักษากฎที่ได้ทำสัญญาเอาไว้กับบอส คือห้ามแสดงตัว ห้ามทักในที่สาธารณะ ไม่เกี่ยวข้องทางความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ห้ามโทรหาบอสโดยตรง ทุกอย่างเกิดขึ้นที่เตียงและจบที่เตียง"

"โห..." นวลปรางได้แต่อุทานในลำคอ โหดจัง... มันห้ามกันได้เหรอไอ้ความรู้สึกน่ะ

"แสดงว่าต้องติดต่อพวกพี่แทนใช่ไหม"

"ใช่ พวกพี่เป็นคนรับผิดชอบงานนี้ให้บอส บอสแค่แจ้งจุดประสงค์ว่าจะไปหาใครวันไหน ที่เหลือพี่จัดการ"

"โห..." ใจร้ายสุดๆ เห็นผู้หญิงเป็นเครื่องระบายอย่างแท้ทรู

"แล้ว... แล้วบอสแต่งงานหรือยังคะพี่"

คำถามนี้นวลปรางถามแล้วก็ยิ้มแหย คมทำตาดุให้นิดหนึ่ง

"ได้คืบจะเอาศอกนะเราน่ะ"

"เรื่องนี้ปรางไปถามบอสเองก็แล้วกัน" ต้นเป็นคนตอบ

เมื่อมาถึงห้องก็แยกย้ายกัน นวลปรางรีบถอดชุดแขวนอย่างดี อาบน้ำแล้วสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์ม เป็นชุดเซฟที่สุดเวลาเธอขึ้นไปอยู่บนห้องชุด ไม่ต้องการแต่งตัวที่ทำให้เป็นอันตรายต่อตนเอง คนแรกที่จะเซฟเราได้นั้นก็คือตัวเราเอง นวลปรางจึงค่อนข้างระวังเรื่องการแต่งตัว ขนาดเธอไม่แต่งโป๊ก็ยังมีคนมาเมียงมองอยู่เรื่อย ถ้าหากแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้ เธอจะเหลือรอดไหม ยิ่งในเมืองที่เต็มไปด้วยกามาแห่งนี้ด้วยแล้ว

นวลปรางก้มมองเสื้อยืดสีขาวตัวเก่าแต่ซักสะอาดกับกางเกงวอร์มสีเทาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ปล่อยผมให้สยาบเต็มแผ่นหลังเพื่อให้มันได้หายใจหายคอบ้าง สวมผ้าคาดผมสีดำเพื่อกันผมปรกหน้า ทาครีมบนใบหน้าตามด้วยแป้งฝุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆ คว้าคีย์การ์ดและโทรศัพท์ ไม่ลืมกระปุกยา คิดว่าข้างบนก็น่ามีเหลืออยู่ แต่ก็ถือติดมือไปด้วยเผื่อกันเหนียว

นวลปรางเข้าลิฟต์ กดขึ้นชั้นบน พออยู่ในความเงียบสงัดแบบนี้ ในหัวของเธอก็วนกลับมาคิดถึงเรื่องของเจ้านายใหญ่... เขามีภรรยาหรือยังนะ... อายุ 38 ปีแล้ว ไม่น่าจะเหลือ ยิ่งรวยเป็นมหาเศรษฐีแถมเป็นผู้ดีอีกต่างหาก ไม่เหลือแล้วแบบนี้

แต่ทำไมถึงเลี้ยงผู้หญิงเต็มเมืองได้ล่ะ แล้วเมียไม่ว่าเหรอ... และถ้าเขามีเมีย ทำไมถึงไม่เคยพามาที่นี่เลย หรือว่าเมืองพัทยานี้เอาไว้เก็บพวกเมียน้อยเมียลับ แต่ภรรยาตัวจริงอยู่ที่กรุงเทพฯ?

ลิฟต์เปิดออก พร้อมกับความคิดที่อื้ออึงเต็มไปด้วยข้อสงสัยกังขา นวลปรางรีบปัดมันออกไปจากหัว

ช่างเถอะ เรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา ใครจะมีอะไรกับใครก็มีไป ใครจะเลวจะชั่วก็ช่างหัว ขอแค่อย่ามายุ่งกับตัวเธอก็พอแล้ว

ก๊อก-ก๊อก

หญิงสาวเคาะประตู แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบ ลองจับแฮนเดิลหมุน ปรากฏว่าประตูไม่ได้ปิดสนิทเพราะถ้าปิดสนิทมันจะล็อกอัตโนมัติ หญิงสาวจึงผลักเปิดแล้วเดินเข้าไป ปิดประตูแล้วมองไปรอบๆ หาเจ้าของห้อง แต่ก็ไม่เห็น นวลปรางจึงไปนั่งรอที่โซฟาหน้าทีวีจอยักษ์ ยังไม่รู้ว่าเขาปวดหัวมากแค่ไหน ถ้าไม่มากก็ไม่อยากให้กินยา แค่นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอก็พอแล้ว

"ปราง"

เสียงเรียกดังมาจากในห้องนอนใหญ่

"คะ"

"เข้ามาในนี้หน่อย"