บทที่ 4 หากเลือกได้ 1

เดวิดกวาดสายตามองใบหน้านวลเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่เขาเฝ้ามองมาหนึ่งปีเต็ม หาหนทางเคลมและเข้าหาอยู่ตลอด แต่พอดีเขามีสาวในสต๊อกหลายคนจึงไม่ได้รีบร้อนอะไร รอให้สาวน้อยบ้านนอกเติบโตกลายเป็นผีเสื้อแสนสวยอีกหน่อย

คืนนี้พอดีสบโอกาสที่นวลปรางเดินคนเดียว ปกติเห็นเดินกลับกับโจ้ เมื่อปีที่แล้วว่าสวยน่าลิ้มลองแล้ว แต่ปีนี้นวลปรางยิ่งดูสะโอดสะอง รูปร่างได้สัดส่วนโค้งเว้าน่าเย้ายวนใจยิ่ง เดวิดคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะเคลมแม่สาวน้อยคนสวยนี่เสียที ก่อนที่จะมีคนมาคว้าตัดหน้าไป

"กลัวอะไรกับแก้วตา ถ้าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน แก้วตาไม่กล้ายุ่งหรอก ต่างคนต่างอยู่ ว่าไง ตกลงไหม คุยกันดีๆ อย่าให้ฉันต้องบังคับเธอดีกว่านะสาวน้อย"

เดวิดยิ้มพอใจกับกลิ่นหอมเนื้อสาวสะพรั่งวัยแรกผลิบนตัก ก้มหน้าลงสูดดมซอกคอระหง นวลปรางสูงเพรียวกว่าผู้หญิงไทยทั่วไปที่เขาเห็น เห็นความนิ่งของหล่อนและความพยายามหลีกเลี่ยงเขาเดวิดก็ยิ่งให้ความสนใจ และที่ผ่านมาไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เขาต้องการแล้วไม่ได้ลิ้มลอง ว่าก็ว่าเถอะ ผู้หญิงพัทยาที่ทำงานร้านอาหารทำงานในบาร์และสถานบันเทิงนั้น ตามประสบการณ์ของตนเองร้อยละแปดสิบคือสามารถหิ้วได้ถ้าตกลงราคากันได้และพอใจกันทั้งสองฝ่าย

นวลปรางเหมือนคำเปรียบเปรยภาษาไทยที่ว่าช้างเผือกอยู่ในป่า แม่นี่ถ้าหากอยู่ในบาร์ในซ่องจะต้องได้ติดเลขตองอย่างแน่นอน เดวิดคิดว่าจะคั่วสักพักจนเบื่อแล้วค่อยปล่อยเข้าสู่กลุ่มผองเพื่อนที่รู้จักให้เซ้งต่อ รับรองได้ราคาดี

นวลปรางพยายามบังคับตนเองไม่ให้ตื่นตกใจมากไปกว่านี้ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก ใช้สมองครุ่นคิดว่าจะเอาตัวรอดอย่างไรดี

"ขอเวลาให้ปรางหน่อยได้มั้ยคะ ขอคิดสองวัน นะคะ"

เธอต่อรอง จากเวลาปีกว่าที่อยู่พัทยา หูตาและโลกทัศน์เธอเปิดกว้างแบบก้าวกระโดดมาก ได้รู้ได้เห็นโลกอีกด้านที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน โดยเฉพาะเรื่องลึกเร้นที่เรียกว่าเซ็กส์ ได้เคยตามน้ำหวานและเพื่อนๆ ไปท่องราตรี เที่ยวบาร์เกือบทุกประเภท แม้แต่บาร์ลับที่มีการแสดงอล่างฉ่างน่าละอาย โชว์เซ็กส์บนเวทีก็ดูมาแล้ว ซึ่งไม่ใช่ว่าเธออยากเห็นหรอก แต่เป็นโอกาสที่ครั้งหนึ่งเคยรับทำงานเสียบตอนบาร์นั้นขาดคน พี่สาวน้ำหวานให้หาคน น้ำหวานเลยถามนวลปราง เธอว่างพอดีจึงรับ และจึงได้รู้เห็นมุมมืดมิดเร้นลับของเมืองพัทยาที่ไม่คิดว่าจะมี

"ได้สิ ฉันรอเธอมาตั้งปียังรอได้ อีกสองวันจะเป็นไรไป"

"งั้นปล่อยปรางลงแถวนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะนั่งมอเตอร์ไซด์กลับห้องเอง"

นวลปรางรีบกล่าว ไม่อยากเชื่อว่าเดวิดจะปล่อยเธอง่ายๆ เช่นนี้

"ไม่สิ ไปพักที่ห้องฉันดีกว่า เดี๋ยวเธอหนี"

เดวิดหัวเราะหึในลำคอเมื่อเห็นใบหน้าซีดลงไปยิ่งกว่าเดิมของสาวน้อยบนตัก คิดหรือว่าเนื้อเข้าปากเสือแล้วจะคายออกมาง่ายๆ ถ้าขืนปล่อยไป เจ้าหล่อนอาจจะหนีได้

หน้าปัดรถบอกเวลาใกล้เที่ยงคืน นวลปรางเกร็งร่างเมื่อมือใหญ่ลูบไล้ลำแขนของเธอ หญิงสาวรีบตะครุบจับเอาไว้ เดวิดหัวเราะอารมณ์ดีไม่ได้ว่าอะไร ยอมให้เธอกุมมือเขาเอาไว้ เพราะคิดว่าไม่รอดเงื้อมมือเขาอยู่แล้ว และเขาเองก็ไม่ชอบบังคับเหยื่อ ชอบหลอกล่อจนกว่าเหยื่อตายใจและให้ความร่วมมืออย่างเต็มใจมากกว่า

"แวะผับร็อกกี้ก่อน"

เดวิดหันไปบอกคนขับรถ ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าไปทางประตูหลังของผับหรูที่ค่าเมมเบอร์แพงลิ่ว พอรถจอดสนิท คนสนิทของเดวิดก็ลงมาเปิดประตูให้เดวิดลง นวลปรางถือโอกาสที่ผู้ชายทั้งสามคนเผลอ สะบัดตัวหลุดจากท่าโอบไหล่ของเดวิดแล้ววิ่งลิ่วไปทางประตูผับ

"เฮ้ย!" ลูกน้องเดวิดตะโกนพร้อมกับกระโจนวิ่งไล่ตาม นวลปรางหันไปมองเห็นมันสองคนวิ่งตามมาติดๆ หญิงสาวหัวใจเต้นแรง ตั้งหน้าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

ปึก! ตุ๊บ!

เสียงชนเข้ากับร่างคนอย่างแรงพร้อมกับที่ร่างของนวลปรางกระเด็นไปด้านหลัง ก้นกระแทกพื้นอย่างแรง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอวิ่งมาชน

"เป็นอะไรหรือเปล่า หนีอะไรมา"

เสียงทุ้มดังจากผู้ชายร่างสูงสมาร์ตในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงสแล็กส์สีดำ ใบหน้าขาวจัดเกลี้ยงเกลา หล่อเหลาคมคาย หล่อเหมือนผู้ดี เขาขยับมาดึงแขนเธอให้ลุกขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่คนของเดวิดวิ่งมาถึงตัวนวลปราง

"อ้าว เล่นอะไรกัน"

"เอ่อ เปล่าครับคุณใหญ่ เด็กของคุณเดวิดน่ะครับ"

หนึ่งในสองคนตอบอย่างนบนอบ แสดงความยำเกรงชายหนุ่มท่าทางผู้ดีตรงหน้า เขาจ้องมองหน้าเธออย่างสำรวจพิจารณา นวลปรางถือโอกาสผวาไปยืนซ่อนหลังเขา สัญชาตญาณบอกว่าผู้ชายคนนี้อาจช่วยเธอได้ เดวิดเดินมาสมทบ ทั้งสองคนจับมือทักทายกัน

"ช่วยด้วยค่ะ" นวลปรางกระซิบเสียงสั่นอยู่ที่แผ่นหลังกว้าง เขาหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเธอ มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เชยคางเธอขึ้นแล้วมองจ้องสบตาอยู่นาทีหนึ่ง

"เด็กใหม่หรือเดวิด"

"ครับ"

"ให้ผมนะคนนี้" เขาเอ่ยสั้นๆ เพียงเท่านั้น จ้องมองหน้าเดวิดนิ่ง นวลปรางเห็นเดวิดถอนหายใจ

"ครับ เกรดพรีเมียมนะคุณใหญ่"

"โอเค เอาไว้ค่อยคุยกัน"

จากนั้นชายสองคนก็ยื่นมือจับกันอีกครั้ง เดวิดมีสีหน้าหงุดหงิดหัวเสียเล็กน้อยก่อนสั่งลูกน้องกลับ นวลปรางตัวสั่นกับสถานการณ์ตรงหน้า นี่เธอกำลังหนีเสือปะจระเข้ใช่ไหม ไอ้เดวิดมันขายเธอต่อให้ผู้ชายคนนี้ คนที่พวกมันเรียกว่า คุณใหญ่