บทที่ 8 หากเลือกได้ 3
เดินมาหย่อนตัวนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะที่มีจานอาหารหอมกรุ่นวางอยู่
"ขอแบล็กคอฟฟีอีกแก้ว"
ชายหนุ่มลอบมองคนที่รับคำสั่งอย่างเงียบๆ เจ้าหล่อนใช้เครื่องทำกาแฟของเขาเป็นโดยไม่มีคำถาม บดินทร์จัดการอาหารตรงหน้า เมื่อหญิงสาวเดินเอาแก้วกาแฟพร้อมจานรองมาวางให้ เขากล่าวขอบคุณและส่งสายตาให้นั่งลงที่เก้าอี้ด้านซ้ายมือ
นวลปรางเลือกเก้าอี้ที่อยู่ห่างจากเขาไปสองที่ เธอยกกาแฟขึ้นดื่ม ไหนๆ ก็ไหนๆ เวลานี้แม้จะยังรู้สึกประดักประเดิดและผิดที่ผิดทางอยู่ แต่ท้องไส้ก็ร้องครวญครางเพราะหิว กลิ่นกาแฟทำให้เธอทนอดไม่ไหวจริงๆ เอาเถอะ กองทัพเดินด้วยท้อง ยังไงก็กินไว้ก่อนก็แล้วกัน เผื่อเกิดอะไรขึ้นและจำเป็นต้องใช้แรง
นวลปรางจัดการกับอาหารในจานซึ่งก็มีขนมปังหนึ่งแผ่นกับไข่ดาวและไส้กรอกสามอันจนหมดก็รวบช้อนอิ่ม ยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมด ชำเลืองมองคนที่นั่งหัวโต๊ะ เขาเองก็อิ่มพอดี หญิงสาวนั่งบีบมือตัวเองที่อยู่ใต้โต๊ะ คิดว่าจะลุกขึ้นและเอาจานไปล้าง แต่เขาก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
"เธออยากทำงานที่นี่ไหม หรือยังคิดจะกลับไปทำที่เดิม"
"ร้านเดิมคงไม่ทำแล้วค่ะ แล้ว เอ่อ งาน... งานที่นี่คืองานที่ผับเหรอคะ"
"อืม... งานข้างล่าง ผับนี้เป็นของฉันเอง เอาอย่างนี้ ถ้าอยากทำงานกับฉัน ฉันจะให้เธอเป็นแม่บ้านดูแลห้องนี้ ปกติฉันอยู่พัทยาในวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ ร้านโน้นเคยให้เงินเดือนเธอเท่าไหร่"
"หมื่นสองพันบาทค่ะ"
"ฉันจะให้เธอหมื่นห้าพัน พร้อมที่พัก"
ข้อเสนอที่น่าสนใจมาก นวลปรางนิ่งคิดและมองไปรอบๆ
"เอ่อ ดูแลแค่ห้องนี้เหรอคะ แต่คุณไม่ได้อยู่ทุกวัน มันจะคุ้มเหรอคะ แค่ทำความสะอาดมันไม่ได้ทำทั้งวันด้วย ห้องนี้แค่สองสามชั่วโมงก็เสร็จแล้ว คือ ฉันว่ามันจะไม่คุ้มค่าจ้างคุณเอานะคะ"
นวลปรางกล่าวตามประสาซื่อ เพราะเงินเยอะกว่าที่ร้านอาหารแต่เนื้องานกลับน้อยกว่ามาก เธอรู้สึกเกรงใจถ้าหากทำงานให้เขาไม่คุ้มเงินเดือน
บดินทร์ซ่อนยิ้มเอ็นดูเด็กสาวที่ดูแสนซื่อ นานๆ ทีเขาจะได้พบคนซื่อตรงที่เห็นประโยชน์ของคนอื่นมากกว่าตัวเอง หรือว่าเจ้าหล่อนเพียงแค่แกล้งทำเป็นคนดีก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เขาคิดว่าคงไม่ใช่ เพราะสีหน้าท่าทางจริงใจของเธอนั้นดูออกง่าย ไม่ได้มีชั้นเชิงซับซ้อนอะไรที่จะทำให้ผู้ชายที่ผ่านประสบการณ์โชกโชนอย่างเขาอ่านไม่ออก เด็กสาวคนนี้น่าจะเป็นคนจิตใจดีคนหนึ่ง แต่ท่าทางเหมือนจะไม่อยากทำงานในห้องนี้ คงจะกลัว ชายหนุ่มยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมด วางแก้วลง
"ถ้าไม่อยากทำความสะอาดห้องนี้ก็ไปทำที่ผับก็ได้ แล้วแต่เธอนะ ถ้าอยากทำงานข้างล่าง เดี๋ยวฉันจะให้ไปคุยกับแววดาว หัวหน้าฝ่ายบุคลากร"
เขาพูดสรุปแล้วก็ลุกขึ้นยืน นวลปรางรับทราบเบาๆ ในลำคอ จากนั้นก็เอาภาชนะไปล้างที่ซิงก์ ห้องครัวของเขาใหม่มาก เหมือนไม่ค่อยได้ใช้ แต่ก็มีอาหารสดในตู้ ซึ่งนั่นก็อาจจะหมายถึงมีการประกอบอาหารในนี้บ้างเวลาเจ้าของห้องมาอยู่ที่นี่
เมื่อออกจากห้องชุด ตรงชุดโซฟาหน้าลิฟต์ก็มีผู้ชายสองคนใส่เสื้อโปโลสีดำกับกางเกงยีนส์รองเท้าหนัง ทั้งสองรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นคุณใหญ่เดินออกจากห้อง คำนับแล้วกดเปิดลิฟต์ให้
"ต้น แกพานวลปรางไปหาแววดาวที ให้เลือกดูว่ามีตำแหน่งไหนว่างบ้าง"
คำสั่งสั้นๆ แต่ได้ใจความ ผู้ชายผิวสองสีใบหน้าไทยแท้ร่างสูงล่ำสันก็ค้อมศีรษะรับ
"ครับคุณใหญ่"
เมื่อลิฟต์ถึงชั้นห้าก็หยุด ร่างสูงสง่าของคุณใหญ่ก็เดินออกไปพร้อมกับบอดีการ์ดผิวขาว คนชื่อต้นก็กดลิฟต์ปิด
"หวัดดีครับ พี่ชื่อต้นนะ เป็นคนติดตามของบอสหรือคุณใหญ่ เดี๋ยวเราแวะที่ชั้นสี่กัน ออฟฟิศอยู่ที่นั่น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง พอพูดจบลิฟต์ก็มาหยุดที่ชั้นสี่พอดี
"สวัสดีค่ะ ชื่อนวลปรางค่ะ เรียกปรางก็พอ"
"ครับน้อง"
จากนั้นต้นก็พานวลปรางเดินไปยังห้องกระจก ลักษณะเป็นออฟฟิศ มีโต๊ะทำงานตั้งอยู่หลายตัว ขณะนี้เวลาเจ็ดโมงกว่านิดๆ โต๊ะในสุดมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเลื่อน
"อ้าว ต้นว่าไง บอสลงมาแล้วเหรอ"
"ครับ วันนี้ตื่นเช้า เข้าห้องทำงานแล้ว ทานเช้าแล้ว ไม่ต้องให้แม่ครัวจัดอาหาร เอาแค่กาแฟตอนก่อนประชุม"
"โอเค รับทราบ แล้วนั่นใคร"
"อ้อ นี่น้องปราง บอสให้พามาพบพี่แวว ดูว่ามีตำแหน่งไหนว่างให้น้องเขาบ้าง"
แววดาวมองนวลปรางอย่างสำรวจก่อนพยักหน้ารับรู้
"โอเค น้องมานั่งนี่เลย มาคุยกันก่อน"
แววดาวพยักพเยิดให้นวลปรางมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเธอ
"ฝากด้วยนะพี่แวว ผมขอลงไปข้างล่างก่อนนะ มีอะไรก็โทรหาละกัน"
ต้นพูดกับแววดาวเสร็จก็หันมายิ้มให้นวลปรางเล็กน้อย หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณเขาก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะของแววดาว
"ไปไงมาไงล่ะน้องถึงได้มาเจอบอสได้น่ะ"
แววดาวเริ่มสัมภาษณ์ นวลปรางฟังคำถามแล้วก็ไม่แน่ใจว่าควรเริ่มเล่าอย่างไรดี จึงยิ้มและใช้เวลาครุ่นคิดนิดหนึ่ง
"นี่สเปกบอสเลยนะเนี่ยเราน่ะ แล้วทำไมถึงไม่ยอมรับข้อเสนอล่ะหนู งานสบายกว่างานในผับนะ บอสใจดีและเป็นสายเปย์ด้วยพี่ขอบอก"
แววดาวกล่าวต่อเมื่อเห็นนวลปรางยังไม่ตอบ ส่วนนวลปรางก็มองแววดาวอย่างทึ่งปนอึ้ง เพราะเธอยังไม่ได้เปิดปากเล่าอะไรให้แววดาวฟังเลยสักนิด แต่ทำไมแววดาวถึงได้พูดออกมาเป็นฉากๆ ราวกับรู้ว่าเธอได้รับข้อเสนอให้ทำงานพิเศษ
"ไม่ต้องทำหน้าแปลกใจหรอกหนู พี่น่ะอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว รู้เห็นมาเยอะ เมื่อคืนได้ยินมาว่าบอสให้ผู้หญิงขึ้นไปที่ห้องชุดและอยู่ทั้งคืน และจากประสบการณ์พี่เดาว่าบอสคงมีข้อเสนอให้ใช่ไหม แต่ที่น้องลงมาที่นี่ก็แสดงว่าน้องปฏิเสธใช่มั้ยล่ะ"
