บทที่ 88 เรื่องที่ 15 เตี้ยแล้วไงครับ (6/7)

บุ๋นร้องไห้ลุกขึ้นกอดฉันแน่น ฉันตกใจเล็กน้อย

“ทำไมว่ะ ความสูงของฉันมันทำให้แกอับอายที่ต้องเดินควงเหรอเฟรม ทำไมแกรักฉันไม่ได้ ก้าวข้ามความเป็นเพื่อนบ้าบอนั่นไม่ได้” บุ๋นร้องไห้จนฉันใจหาย

“ก็ปีนี้ฉันรอแกมาสารภาพรักอยู่ไง” ฉันบอก บุ๋นผละออกจากฉันแล้วทำท่าเหมือนจะจูบ แต่ก็ทำหน้าพะอืดพะอมอ้วกพุ่งใส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ