บทที่ 21 โรงทานจากบุตรสาวแม่ทัพใหญ่

เช้าของวันต่อมาคนรอบโต๊ะทานอาหารของจวนตระกูลเจียง ต่างถือตะเกียบค้างไว้กลางอากาศเมื่อเห็นอวี้จิ่นใช้ตะเกียบอย่างคล่องแคล่ว ประหนึ่งไม่ใช่คนที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือเมื่อวานก็ไม่ปาน ยิ่งไปกว่านั้นฝ่ามือของนางก็ไม่มีรอยแผลให้เห็นจริง ๆ 

“หืม อึก เอ่อ พวกท่านจ้องกันเช่นนี้ข้าก็เขินอายเป็นนะเจ้าคะ ...