บทที่ 3 #3 เป็นแฟนกับเกย์รุกสุดฮอต [จบบริบูรณ์]
“เฮ้อ!”
“เลิกถอนหายใจสักที จะนอน”
เสียงของคนปลายสายดังทันทีที่บะหมี่ถอนหายใจ ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ด้วยความเป็นห่วง ติณเปิดวิดีโอคอลกับเธอ แต่เธอมองไม่เห็นเขา
เพราะในห้องมืดสนิท ส่วนเขาน่าจะกำลังหลับตา จึงมองไม่เห็นเธอ บะหมี่คิดเช่นนี้ นั่งหน้าบูดบึ้ง แล้วพลันได้ยินเสียงไอ้เด็กขี้บ่น เอ่ยอีก
“น่าเกลียด”
บะหมี่เม้มปากก่อนพูด “นายแอบดูฉันเหรอ”
“อย่าพูดมาก คนจะนอน”
“นอนไปสิ วางแล้วแค่นี้นะ”
บะหมี่กดตัดสาย มองถนนเบื้องหน้า ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว เธอใช้ชีวิตตัวคนเดียวจนเคยชิน จึงไม่กลัวอะไร อันที่จริงติณนั่นแหละที่น่ากลัว
จ่ายค่าโดยสารเสร็จ ก็พิมพ์ข้อความลางานกับหัวหน้า แล้วอาบน้ำนอนยาวๆ ทว่าต้องเซ็งเมื่อใครก็ไม่รู้มายืนเรียกอยู่หน้าบ้าน
ชะเง้อไปมองก็สบตาคมกริบ คู่ที่ชอบลอบมองกัน และก็เมินกัน ทำให้เกิดความรู้สึกสับสน
อีกฝ่ายโบกมือไปมา เมื่อติณเห็นเธอไม่ยอมลงไปเปิดประตูบ้าน ก็ตะโกนเสียงดังลั่น
“ผมซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้!”
“โอ๊ยย...หัวจะปวด ไอ้บ้าเอ๊ย!!” บะหมี่รีบลงไปเปิดประตู ทำตาค้อนใส่ติณ เสียงของติณเมื่อกี้ ดังไปแปดเก้าบ้านแล้วมั้ง
“ขอบใจ”
“กินข้าวยัง” ติณไม่ยอมให้ถุงยา
“ไม่กินจะนอน”
“กินข้าวก่อนแล้วค่อยนอน”
“เอายามา ถ้าไม่ให้ ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวค่อยไปซื้อเองก็ได้ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะปล่อยท้องหรอก”
“ไปกินข้าว”
“ไม่กิน อะ!”
บะหมี่ถูกอุ้มเข้าไปนั่งในรถ และเมื่อถึงร้านอาหาร ก็ถูกบังคับให้กินข้าว กินยา
“พี่กินยาคุมไปก่อนนะ เดี๋ยวผมเรียนจบแล้วค่อยปล่อยท้อง” ติณพูดเสียงเรียบ
บะหมี่ไม่เข้าใจ “ถ้าฉันท้อง ก่อนนายเรียนจบ...แล้วมันยังไง?” เธอหมวดคิ้วมุ่น หันถามคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ไหล่ชิดกัน ภายในร้านอาหารหรู
“ก็รอให้ผมเรียนจบก่อนแล้วค่อยปล่อยท้อง ไม่งั้นตากับยาย ด่าผมหูชาแน่!”
“ฉันจะท้องตอนไหน มันก็เรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง”
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้!”
“เรื่องของฉัน! โอเคนะ...เป็นเด็กอย่าดื้อกับผู้ใหญ่ มันไม่น่ารัก” บะหมี่ชูนิ้วชี้ ขยับส่ายไปมา
แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกเด็กแสบกัดนิ้ว เธอเลยแก้แค้นโดยการเอาลูกชิ้นหมูในจานอีกคนมากิน
“ตามใจเลย ถ้าท้องโตก็อย่าบ่นล่ะ”
“...” บะหมี่ไม่เถียง ยิ่งคุยยิ่งสับสน “นายเอาเวลาไปสนใจแฟนตัวเองเถอะ เมื่อคืนฉันไม่ได้ลืมอะไรไว้ในห้องนายใช่ไหม”
“ไม่...ผมยังไม่มีแฟน”
“งั้นก็รีบหา...นั่น หนุ่มคนนั้นหล่อมาก”
“ผมชอบผู้หญิง”
“...”
“ไอ้ต้นมันชอบผม เลยใส่ร้ายว่าผมเป็นเกย์ และเมื่อคืนผมลืมของ เลยกลับไปเอา แต่พอเดินผ่านห้องน้ำ ไอ้ต้นที่เดินสวนมาพอดี ก็ลากเข้าไป อย่างที่พี่เห็น...แต่ผมไม่คิดจะนอนกับมันนะ”
1 ปีผ่านไป...
บะหมี่ไปนอนบ้านติณอาทิตย์ละครั้ง เรียกว่าไปทำความสะอาดจะดีกว่า ห้องนั้น เป็นห้องพี่สาวติณ เวลาเธอไป เขาจึงให้เธอรีบกลับ
เพราะกลัวโดนพี่ด่า บะหมี่เข้าใจแฟนเด็ก แต่แฟนเด็กไม่เข้าใจเธอ ระหว่างอยู่ที่บ้านชอบให้คอลหา ถ้าไม่คอลก็ตามถึงบ้าน
แต่บะหมี่ชอบนะ ไปมาเลยให้ที่รักมานอนด้วยกัน เวลาไปทำงานก็ไปด้วยกัน เวลาเลิกงานก็กลับบ้านพร้อมกัน ถ้าใครมีโอก็จะรอกัน
ส่วนเพื่อนปากเสียหงอยไปแล้ว ก็นะอีบะหมี่คนนี้ ดันได้ผัวเด็ก ผัวรวย และหลงเมียฉิบหาย
“สองขีด”
“พี่เป็นโควิด ไปไกลๆ เลย พรุ่งนี้ผมจะสอบแล้ว ยังไม่อยากป่วย!” ติณผลักคนรัก แต่ไม่แรง จากนั้นก็ใช้โอกาสนี้ขยุ้มเต้านมเมีย
“เฮ้อ! ป่วยก็ป่วย ขอสักยกนะครับที่รัก” พูดจบ หน้าหล่อเหลา ก็มุดเข้าไปในเต้านม
“ติณพี่ไม่ได้ป่วย...แต่ท้อง!”
“ท้อง???”
“ถ้าติณไม่พร้อม ไปเอาออกก็ได้...”
“อย่าพูดแบบนั้น นี่ลูกของเรานะ จะเอาเขาออกได้ยังไง เดี๋ยวลูกได้ยินจะน้อยใจนะ”
จู่ๆ ติณก็น้ำตาไหล ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขายกหลังมือปาดลวกๆ
“ติณถ้าไม่พร้อม...”
“ที่รัก ผมโคตรดีใจเลยครับ”
-------- จบบริบูรณ์
