บทนำ
#รวมเรื่องสั้น หลากหลายแนว กดเพิ่มเข้าชั้นได้เลยครับ ไรท์อัพเรื่อยๆ ครับ
บท 1
บะหมี่ หลังเรียนจบปริญญาตรีก็เข้าทำงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง แผนกฝ่ายบุคคล ชีวิตในแต่ละวันของการทำงาน สงบราบเรียบ
ส่วนหนึ่งเพราะเธอไม่ค่อยหืออือกับใคร ใครว่าอะไรก็ตามนั้น ไม่ใช่ว่าเธอกลัว แต่เพราะคิดว่าเรื่องติฉินนินทาที่ไหนก็มีหมด
แค่ตัวเรา รู้ตัวดีก็พอแล้ว วันนี้เธอมาทำงานปกติ สะพายกระเป๋าสีดำเรียบๆ สวมกระโปรงดำยาวถึงหัวเข่า เสื้อเชิ้ตสีครีม ผูกโบตรงคอปก
หน้ายังไม่แต่ง เนื่องจากใกล้เวลาเข้างานพอดี จึงต้องรีบ เดินจ้ำอ้าวเข้าลิฟต์ ออกมาเจอใครคนหนึ่ง ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี
หล่อเหลาเลยล่ะ เซตผม เหมือนพวกศิลปินเกาหลี ถ้ามองผิวเผิน ก็โอปป้าดีๆ นี่เอง
น่าเสียดายที่สุดหล่อคนนี้เป็นเกย์รุก บะหมี่ไม่สนใจ ใครจะเป็นยังไงก็เรื่องของเขา ขอให้วันเวลาผ่านไปเร็วๆ ก็พอ เธออยากกลับไปดูซีรีส์
ผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเจ็ดปีคนนี้ จ้องหน้าเธอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก หมอนี่มองหน้าเธอประจำ
เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนหยิ่งอยู่แล้ว แต่ปกติรีบๆ จึงไม่ได้ยิ้มให้อีกฝ่าย วันนี้เลยเงยหน้ามองคนตัวสูง ยกยิ้มตามมารยาท อีกฝ่ายกลับเมินหน้าหนี
เดินผ่านตัวเธอเข้าไปในลิฟต์ บะหมี่ยืนหน้าเหวอ พูดไม่ออก “อะไรเฟ้ย?” เธอสบถ
ไอ้เด็กบ้านี่ เดินผ่านทีไร ชอบมองหน้าทุกที แต่พอยิ้มให้ กลับทำเป็นเมิน!!
บะหมี่เลิกสนใจ รีบไปสแกนลายนิ้วมือ เวลาเหลืออีกสองนาที นั่งบนโต๊ะทำงาน ยัดขนมปังใส่ปาก เคี้ยวรวดเร็ว ต่อด้วยทาแป้งลวกๆ
แบบนี้แหละถึงไม่มีแฟน เธอเข้าใจตนเองดี ว่านอกจากป้ำๆ เป๋อๆ แล้วยังทำตัวไม่สนโลก...
“ทำไมไม่ใส่ถุงน่อง หน้าเธอแพ้อะไรตุ่มเต็มเลย นี่สระผมมาทำงานไหม...” และบลาๆ เพื่อนที่ไม่รู้จะเรียกเพื่อนได้ไหม ตำหนิตั้งแต่หัวจรดตีน
แต่ไม่มองหนังหน้าตนเอง ถุงน่องก็ขาด อืม อีบะหมี่คนนี้ไม่อยากใส่ใจ ตอบแค่ “ขี้เกียจ!”
“เป็นผู้หญิงก็หัดรัก...” บลาๆๆๆๆ
อีบะหมี่อยากลาออกจากงานวันละร้อยรอบ แต่เงินในบัญชีติดลบไง เลยต้องอดทน!
“หมี่โอนเงินให้หนึ่งบาทสิ แล้วเอาเงินสดไป” เพื่อนที่บะหมี่ไม่แน่ใจว่าเป็นเพื่อนไหมสะกิดไหล่
“ไม่มี” บะหมี่ตอบตามจริง มีเงินมาทำงานแค่พอใช้ หมดแล้วก็ลำบากเหมือนกัน
“อะไร เงินเพิ่งออก แค่บาทเดียวก็ไม่มี?”
“เธอก็ไปให้น้องติณโอนให้สิ” บะหมี่พูดปัดๆ จากนั้นก็ไปนั่งกินข้าวที่ซื้อมาแล้วในห้องพักผ่อนของพนักงาน มองเพื่อนคนนั้นที่สอนให้ประหยัด
แต่ดื่มกาแฟแก้วละเกือบร้อย ส่วนบะหมี่ดื่มกาแฟกระป๋องสิบเก้าบาท และยังโดนแซว อีกว่ากาแฟที่บะหมี่ดื่ม เป็นกาแฟเกษตรกร!
“ติณๆ มีตังค์ในบัญชีหนึ่งบาทไหม โอนให้พี่หน่อย แล้วเอาเงินสดไป” เรไรกวักมือเรียกติณ
เกย์รุกสุดเท่ ในขณะที่อีกฝ่ายชงกาแฟเดินเข้ามาในห้องพักผ่อน ติณไม่ใช่แค่หน้าดี ฐานะดีด้วย เป็นถึงหลานเจ้าของบริษัท
แต่ก็นะอีบะหมี่คนนี้ไม่ลืม ที่อีกฝ่ายเมินตอนตนยิ้มให้ บะหมี่ก้มหน้าก้มตากินข้าว
ตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ เวลาว่างของเธอมันมีค่า มีงานเสริมต้องทำ คือเขียนนิยาย จะขายดีหรือไม่ดี ก็ต้องทำ เพราะค่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ
และอนาคตอยากมีรถเก๋งสักคัน ขณะหยิบขวดเป๊ปซี่ขึ้นดื่ม หลอดลอยขึ้นมาเกือบทิ่มตา
บะหมี่โคตรอาย แต่ไม่ทันแล้ว น้องติณเกย์รุกสุดฮอต เห็นเข้าเต็มตา มุมปากเม้มตรง
ไม่ขำและก็ไม่แยแส แต่ใครสนใจ บะหมี่ดูดน้ำเสร็จกินข้าวต่อ ขอแค่เพื่อนคนนั้นไม่เห็นก็พอ บะหมี่ขี้เกียจตอบคำถาม
“ขอบใจนะน้องติณ ตอนแรกพี่ขอให้บะหมี่โอนให้แล้ว แต่นางไม่มี...ขอบใจอีกครั้งนะ”
“แค่กๆ!” บะหมี่ข้าวเกือบติดคอ
“ไม่เป็นไรครับ”
ติณนั่งฝั่งตรงข้าม เนื่องจากไม่มีเก้าอี้ว่าง ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันบะหมี่ยกขาไขว้กัน แล้วเผอิญไปเตะขาติณเข้าพอดิบพอดี บะหมี่ยิ้มแห้ง
ติณหน้านิ่งเฉย เอียงคอฟังเรไรพูดอะไรไม่รู้ ดูกะหนุงกะหนิง เหมือนคู่รัก
บะหมี่อดไม่ได้เบะปาก พลางคิดว่า...เกย์น่ะ ไม่เอาผู้หญิงทำเมียหรอกย่ะ!
เมื่อกลับเข้าไปทำงาน บะหมี่ที่ตั้งใจทำงานของตัวเองให้เสร็จ ได้ไม่ต้องทำ OT แต่ต้องพบข่าวร้าย เรไรขอให้เธอทำงานที่เหลือแทน
เพราะจะไปดื่มกับน้องติณ บะหมี่จะปฏิเสธ แต่แบงก์ร้อยในมือสองใบ ทำให้เธอเปลี่ยนความคิด ทำมือ OK อวยพรให้เพื่อนมีผัวในคืนนี้!
แล้วนั่งทำงานยาวไปถึงสองทุ่ม ในแผนกยังมีคนอื่นอีกสามคน แต่ถึงมีแค่เธอ เธอก็ไม่กลัว
เพราะเธอมันบาปหนา ผีไม่กล้ามาขอส่วนบุญ ลุกอย่างอิดออด เก็บของใส่กระเป๋า เดินไปเข้าห้องน้ำคนเดียว
“น้องติณ พกข้าวหลามมาทำงานด้วยทุกวัน ไม่หนักเหรอครับ...ให้พี่ช่วยแบ่งเบาให้นะ”
“เอ่อ...” บะหมี่เปิดประตูเข้ามาแล้ว ถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อมองป้ายหน้าห้องน้ำ ก็ถูกต้อง
ห้องน้ำผู้หญิง แต่ก็นะ เธอคิดว่าติณเป็นเกย์นี่ ก็คงคิดว่าตนเป็นสาว เลยพาคู่ขามาเข้าห้องน้ำ คนหนึ่งนั่งคุกเข่า ส่วนติณยืนหลังพิงอ่างล้างมือ
“...ฉันขอเวลาหนึ่งนาทีนะ จะรีบฉี่รีบไป”
บะหมี่เดินเข้าห้องน้ำใกล้สุด
...ไหนไปดื่มกับเรไร แล้วมาโผล่ในห้องน้ำผู้หญิงได้ไงวะ แต่ตอนเดินผ่าน กลิ่นเหล้าหึ่งเลย
น่าจะไปแล้วกลับมา เธอรีบทำธุระ แต่ตอนนี้ฉี่ไม่ออกแล้ว จึงทำแค่ นั่งลงและลุกขึ้น ออกไปก็ไม่เห็นผู้ชายที่จะกินข้าวหลาม เหลือเพียงติณ
เมื่อติณเห็นบะหมี่ เขาลดมือถือราคาแพงลง จ้องหน้าบะหมี่ตรงๆ บะหมี่ที่ดวงตาเหนื่อยล้า
ทำอะไรไม่ถูก พลันโบกไม้โบกมือ
“พี่ไม่ใช่คนปากมาก...”
ปัง!
“อะ! ติณ...น้องติณจะทำอะไร พี่บอกแล้วไงว่าไม่ใช่คนปากมาก ไม่เห็นต้องใช้กำลัง...”
“หุบปาก!” ติณล็อกประตู แกะเข็มขัดที่ถูกปลดไปครึ่งหนึ่ง รูดซิปกางเกง เอ็นกายเด้งออกมาทันที เขาไม่ได้ใส่กางเกงใน?
บะหมี่ตาโต ของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ด ใหญ่ยาวและชมพูเกินต้าน เธอที่ไม่เคยมีแฟนอดหวั่นไหวไม่ได้ ยืนขาสั่นพั่บๆ ตรงหน้าชักโครก
ห้องน้ำที่คับแคบ ทำให้หายใจไม่ออก แถมยังโดนบังทางหนี บะหมี่ เมื่อเห็นเขาขยับขึ้นหน้าก็ใช้แขนดันแผ่นอก ที่ตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ
“น้องติณจะทำอะไร?”
“ขอยืมก้นของพี่บะหมี่หน่อยครับ”
บทล่าสุด
#306 บทที่ 306 #5 ไร่ข้าวโพดสะเทือน NC [จบบริบูรณ์]
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#305 บทที่ 305 #5 ลูกหลับเลยต้องดูแลพ่อ NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#304 บทที่ 304 #4 จ้างเลี้ยงไอ้ต้าว
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#303 บทที่ 303 #3 สาวพรหมจรรย์ NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#302 บทที่ 302 #2 พ่อหม้ายเอวดุ NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#301 บทที่ 301 ❤️🔥เรื่องที่64 #1 คืนเร่าร้อนกับพ่อหม้าย
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#300 บทที่ 300 #6 พี่เขยสอนขี่ม้าในห้องตอนพี่สาวไม่อยู่ NC [จบบริบูรณ์]
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#299 บทที่ 299 #5 กินน้องเมียแทนข้าวกลางวัน NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#298 บทที่ 298 #4 ทำกับข้าวก็ยังไม่เว้น NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026#297 บทที่ 297 #3 ลับๆ ในคอกม้าตอนที่ไม่มีใครอยู่ NC
อัปเดตล่าสุด: 3/3/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













