บทที่ 216 รักลับในโรงสีร้าง 4.2

มือเรียวเล็กของเด็กสาวดันใบหน้าของเขาออกอย่างเขินอาย เมื่อครู่เขากับเธอเต็มที่กันมากชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร เหงื่อเลยชุ่มทั่วตัวไม่ต่างจากกลางหว่างขาของเธอเลยเพราะมันก็อาบไปด้วยน้ำเสียวจนเปียกฉ่ำไปหมดแล้ว

“เหม็นที่ไหน หอมจะตาย”

คนแก่กว่าหยอดคำหวาน หอมแก้มข้างนั้นข้างนี้ของเธอไม่หยุดอย่างรักใคร่ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ