บทที่ 220 รักลับในโรงสีร้าง 6.2

“งั้นน้าจะรอนะ”

สิ้นเสียงเขาก็กดจมูกลงบนแก้มใสแดงก่ำชื้นเหงื่อทั้งสองข้างของเด็กสาวอย่างหนัก

ฟอดดดด

ฟอดดด

“อื้อออ~ ปะ ไปได้แล้วค่ะน้าวีร์”

มือเรียวสวยดันใบหน้าคมคายรกเคราสากของเขาออกอย่างเขินอาย

เมื่อร่างหนาลุกออกจากตัวและปีนหน้าต่างออกไป เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ก่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ