บทที่ 4 Chapter 66 ท่านประธาน2
“ได้ค่ะ”
เมื่อตะวันพาน้ำหนึ่งเข้าไปในลิฟต์ ท่านประธานหนุ่มไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาใบบุญทันที ขณะที่เธอยืนกอดอกแล้วยกมืออีกข้างมาเอาคางเกยไว้ พร้อมก้มหน้าหมุนตัวไปมาราวกับว่าเธอกำลังคิดหนัก
“เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรทำไมไม่โทรหาผม” เสียงทุ้มดังขึ้น ทำให้ใบบุญค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต ใบหน้าของเขากำลังทำให้เธอหัวใจเต้นแรงอย่างฉับพลันทันด่วนอีกแล้ว
“ฉันมีเรื่องใบพลูจะคุยกับคุณ แต่ตอนนี้คุณคงไม่ว่าง ฉันขอตัวนะคะ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงงอน ซึ่งกวินพอจะเดาได้ ถึงสาเหตุที่เธอกำลังน้อยใจ และนั่นก็ทำให้ท่านประธานหนุ่มเผยยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
“คงมีความสุขมากสินะ ใช่สิ! สาวเหนือคงมีแต่คนสวยๆ เมื่อกี้คงเป็นแฟนของคุณใช่ไหม มีแฟนอยู่แล้วก็เลิกยุ่งกับฉันและลูกสักที” คราวนี้ใบบุญพยายามอย่างหนัก เพื่อให้น้ำเสียงของเธอไม่สั่นเครือ เพราะหัวใจของหญิงสาวกำลังจะร้องไห้ เมื่อผู้ชายอย่างกวินได้วางกำดักเอาไว้ จนทำให้เธอเผลอใจตกลงไปในหลุมพรางของผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างเขา จนหาทางออกไม่เจอ
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะใบบุญ เขาเป็นลูกค้าของผม เราไปคุยกันข้างบนดีกว่าคนมองใหญ่แล้ว” กวินไม่พูดเปล่า เขากุมมือของใบบุญเอาไว้ แล้วพาเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ ซึ่งในตอนนี้เสียงซุบซิบนินทาได้เริ่มขึ้นอีกครา แต่ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพชรภูมิกับสาวโรงงาน แต่เป็นท่านประธานกับใบบุญที่ดูสนิทสนมกันเกินกว่าลูกน้องกับเจ้านาย ที่สำคัญไม่มีใครรู้ถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ซึ่งอีกไม่นานข่าวล่ามาแรงคงแซงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้า
“คุณอายหรือเปล่า ถ้าหากใครต่อใครรู้ว่าฉันเป็นแม่ของใบพลู เด็กผู้หญิงที่เกิดจากความไม่ตั้งใจของคุณ” หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ เพราะความน้อยใจ
ตอนนี้กวินไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเธอ ใบบุญถึงได้คิดเองเออเองแบบนั้น ที่สำคัญเขาไม่เคยอายเลยที่จะบอกใครว่ามีเธอเป็นภรรยา เป็นแม่ของลูกที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา
“วันนี้เป็นอะไร ที่ผมเดินทางไปต่างจังหวัด เพราะมีงานด่วน อย่างอนเลยนะ”
“ฉันไม่ได้งอนคุณ ความจริงฉันต้องรีบกลับไปทานมื้อเที่ยงก่อนเข้างานในตอนบ่าย แค่จะถามว่า...”
จุ๊บ! จ๊วบ! จ๊วบ! กวินอดใจไม่ไหวที่จะกดจูบเธอ เมื่อเขาเฝ้าคิดถึงใบบุญมาหลายวัน ซึ่งท่านประธานหนุ่มกดจูบได้ไม่นานเสียงลิฟต์ดังขึ้น ทำให้เขาจำใจต้องผละจูบออกอย่างเสียดาย
“ไปคุยกันที่ห้องทำงานของผมดีกว่า”
พูดจบกวินก็เดินนำหน้าหญิงสาวออกไปจากลิฟต์ ซึ่งทำให้ใบบุญถึงกับเอามือขึ้นมากุมใบหน้าของตัวเองเอาไว้ เมื่อมันกำลังร้อนผ่าวเพราะความเขินอาย คงแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วมั้ง โชคดีที่เวลานี้พนักงานออฟฟิศลงไปรับประทานมื้อเที่ยงกันหมด จึงทำให้เธอนั้นไม่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของใคร
“ดะ...ดะ เดี๋ยวก่อน!” ตอนนี้ใบบุญได้ร้องเรียกชายตรงหน้าออกมาด้วยน้ำเสียงห้วน เมื่อกวินกำลังจะเดินเข้าไปในห้องของท่านประธาน แน่นอนชื่อกับตำแหน่งของเขาที่ระบุเอาไว้หน้าห้องนั้น มันชัดเจนยิ่งกว่ามองด้วยแว่นขยายเสียอีก
“มีอะไรหรือเปล่า หิวไหมเดี๋ยวผมสั่งให้แม่บ้านจัดอาหารขึ้นมาให้” กวินยังคงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย
