เทพบุตรในคราบซาตาน ซีรีส์ชุดคู่ควรรัก เล่ม2

“พ่อบอกว่าวันนี้ก็กลับแล้วค่ะ ตอนเช้าพ่อโทรมา แต่คุยกับใบพลูแค่แป๊บเดียวเอง” หนูน้อยหยิบจานของตัวเองไปเก็บในครัว พร้อมกับนึกขึ้นได้ ถึงบทสนทนาที่เธอพูดกับบิดาในตอนเช้าตรู่ ซึ่งกวินได้โทรมาและคุยกับใบพลูแค่แป๊บเดียว หนูน้อยจึงรีบบอกกับมารดาออกไป                   

“กลับมาเจอดีแน่ ฉันจะบ่นให้หูชาเลยคอยดู” ใบบุญพูดพึมพำออกมาอีกครั้งอย่างอดน้อยใจไม่ได้ เมื่อกวินจะไปไหนมาไหน เขาไม่รายงานเธอ ถ้ามีงานด่วนก็แค่โทรมาบอก ไม่ใช่หายเงียบไปแบบนี้แล้วให้เธอรู้จากลูกสาวอีกที                                                                               

“ใบพลูรถมาแล้ว”                                                          

“เสร็จแล้ว สวัสดีค่ะแม่ ใบพลูไปแล้วนะ” พอยกมือขึ้นไหว้มารดา หนูน้อยก็วิ่งแจ้นออกจากบ้านไปทันที                                    

“อย่าวิ่งใบพลูเดี๋ยวหกล้ม” ใบบุญร้องห้ามออกไป เมื่อเห็นลูกสาววิ่งกระโดกกระเดกออกไปแบบนั้น

“ยัยใบพลูรีบได้ทุกวันจริงๆ ฉันไปเรียนแล้วนะพี่ งอนแต่พองาม ถ้าเยอะไประวังพี่เขยเขาจะเบื่อ แล้วหนีไปหลีสาวอื่นไม่รู้ด้วยนะพี่ใบบุญ” ก่อนออกไปจากบ้าน ใบบัวโผล่หน้าเข้ามาใกล้พี่สาว พร้อมกับถ้อยคำที่กำลังทำให้ใบบุญคิดมาก ทั้งที่เธอพยายามบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร แต่ทำไมหัวใจกลับอ้างว้าง เมื่อคิดว่าเขานั้นแอบไปหาผู้หญิงคนอื่น               

“เด็กบ้าเอ๊ย! รีบไปเลยนะ” ใบบุญหน้ามุ่ยทำจมูกย่นใส่น้องสาว พร้อมกับพูดตามหลังใบบัวออกไปเสียงดัง เมื่อเธอกำลังคล้อยตามคำพูดที่ใบบัวบอกว่าให้งอนแต่พองาม จากนั้นไม่นานใบบุญก็รีบล็อกบ้าน แล้วเดินไปรอรถรับส่งพนักงานทีหน้าปากซอย ซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก               

“เป็นไรอ่ะ หน้าเนี่ยยังกับโกรธใครมาเป็นชาติ” ชมพู่ที่ยืนรอรถอยู่ก่อนหน้าแล้ว ได้เอ่ยถามเพื่อนรักออกมาด้วยความสงสัย                      

“ปละ... เปล่าสักหน่อย ไม่มีอะไร รถมาแล้วไปขึ้นรถกัน” ใบบัวรีบปฏิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่มีพิรุธ จนชมพู่เริ่มแปลกใจ เพราะเธอไม่เคยเห็นเพื่อนรักเป็นแบบนี้มาก่อน                       

ระหว่างนั่งมาในรถ ใบบุญเอาแต่จ้องมือถือของเธอ แต่ก็ไม่กล้ากดโทรออก ซึ่งมันเป็นรุ่นที่ล้าสมัย แต่เธอก็ไม่สนใจและไม่อายใครด้วย วันนี้หญิงสาวคงไม่มีสมาธิทำงานแน่ ถ้าในสมองของเธอมีแต่เรื่องของกวินเต็มไปหมดแบบนี้ สักพักรถก็แล่นเข้ามาจอด บริเวณที่เคยจอดประจำ                                             

“อ้าวใบบุญ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาว่างลงมาที่แผนก มื้อเที่ยงผมขอเลี้ยงข้าวคุณได้ไหม” พอหญิงสาวลงมาจากรถเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้เธอถึงกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง คนที่อยากเจอกลับหนีหาย แต่คนที่ไม่ได้อยากเจอกลับแวะเข้ามาทักทายเสียอย่างนั้น