บทที่ 17 รอยยิ้มพิมพ์ใจ

และเขาก็บ่นไม่ได้ด้วยสิ เพราะตามใจเจ้าหล่อนมาเองกับมือตั้งแต่เล็ก เขานึกอยากให้ปรายนภามีนิสัยใจเย็นและเต็มไปด้วยเหตุผลเหมือนพลอยนภัสบ้าง ได้สักครึ่งหนึ่งก็ยังดี ไม่รู้สองคนนี้เป็นเพื่อนกันได้ยังไง คนหนึ่งสุดคูล ใจเย็นเป็นแม่น้ำ อีกคนก็ใจร้อนแสนร้อนเหมือนแม่พระเพลิงมาจุติ

บุรินทร์และเปมิกาแวะร้านกาแฟ...