บทที่ 25 เธอเป็นแฟนฉันแล้ว...

บุรินทร์ถอนหายใจหนักหน่วงออกมา เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด สมองยังคงอึนอลกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูก เหมือนความทรงจำมันหล่นหาย ทุกอย่างรางเลือนจำไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงได้มานอนเปลือยท่อนบนอยู่กับพลอยนภัสอย่างนี้ จำได้ถึงตอนที่เขากับเธอนั่งดูภาพวาดด้วยกัน ภาพข้างเตียงนั่น แล้วความจำมัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ