บทที่ 30 รับน้อง

คว้าตัวได้ก็รีบดึงขึ้นบนขอบสระ ชายหนุ่มหอบหายใจถี่ ลูบน้ำออกจากใบหน้า และก้มมองคนที่นอนแน่นิ่งอยู่

"พลอย!" เขาเขย่าตัวน้อง คิดว่าอาจจะเล่นแรงไปหน่อย แต่จำได้ว่าพลอยนภัสว่ายน้ำเก่งนี่นา และก่อนที่บุรินทร์จะทันได้ระวังตัว คนที่นอนนิ่งอยู่ก็พลันลืมตาโพลงขึ้น แล้วลุกพรวดพร้อมกับผลักร่างเขาอย่างแรง... ตู...