บทที่ 3 เรื่องที่ 1 เพลิงรัก (3/12)
“ไหนบอกว่าสอบเสร็จ เขาจะไปไหนของเขา คงไปเที่ยวนะสิ พี่สาวไม่สบายแทนที่จะอยู่ดูแล น้องสาวแพรวนี่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ” สัตยาพูดขึ้นมาขณะที่เดินเข้ามาหาภรรยา
“พลอยเขาไปทำเรื่องขอใบรับรองวุฒิต่างหากค่ะ พี่ใหญ่คิดมากไปแล้ว ที่ผ่านมาพลอยก็ทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบไม่ได้ขอเงินเราเลยแม้แต่บาทเดียว จนป่านนี้แล้วพี่ใหญ่ยังไม่เลิกอคติกับพลอยอีกหรือคะ” แพราวพราวพูดจบแล้วขาอ่อนเหมือนจะล้มลง
“เลิกพูดเรื่องพลอยเถอะ พี่ว่าแพรวควรไปหาหมอได้แล้ว บ่ายเบี่ยงมาสองวันแล้วนะ” สัตยาบอก แพรวพราวจึงพยักหน้าแล้วให้เขาพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล
ผลตรวจออกมาทำเอาสัตยาแทบยืนไม่อยู่ ไตทั้งสองข้างของแพรวพราวหยุดทำงาน ตอนนี้เธอตัวบวมเพราะมีอาการน้ำท่วมปอด และหายใจเอาอ็อกซิเจนเข้าร่างกายไม่เพียงพอเลยอ่อนเพลียและง่วงนอนอยู่เสมอ
พลอยไพลินเดินทางมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ทราบเรื่อง แต่เธอไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมพี่สาวได้เพราะหมดเวลาพักของห้องไอซียูที่ให้เข้าเยี่ยมได้เป็นเวลา
“หมอว่าอย่างไรบ้างคะคุณใหญ่” พลอยไพลินถามด้วยความกังวล
“ไตเสื่อมทั้งสองข้าง น้ำท่วมปอด เจาะเอาน้ำออกเสร็จก็จะส่งไปฟอกไต แล้วอีกสองวันก็กลับบ้านได้ แต่ต้องมาฟอกไตทุกสามวัน จนกว่าจะได้รับการเปลี่ยนไต” สัตยาบอกเธอเสียงเรียบแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องไอซียูด้วยความเป็นห่วงภรรยา
แพรวพราวกลับไปรักษาตัวที่บ้านแล้ว แต่โรคแทรกซ้อนของเธอนั้นทำให้แพรวพราวอ่อนเพลียง่าย สัตยาจึงสั่งให้แม่บ้านดูแลเรื่องอาหารของเธอมากขึ้นเป็นพิเศษ
ส่วนพลอยไพลินเองตัดสินใจยังไม่ไปหางานทำในตอนนี้ และลาออกจากร้านสะดวกซื้อเพื่อมาดูแลพี่สาวอย่างเต็มตัว เธอกับสัตยาเคยเสนอบริจาคไตให้พี่สาวด้วยซ้ำ แต่ว่าแพรวพราวไม่ยอมรับมันเพราะเธอไม่อยากใช้ไตของคนเป็น และอยากรอไตที่บริจาคมามากกว่า
สัตยากลับบ้านเร็วกว่าปกติทุกวันเพื่อมาดูแลภรรยา วันที่เธอมีนัดฟอกไตเขาจะพาเธอไปด้วยตนเองทุกครั้ง
“เป็นอย่างไรบ้างแพรว วันนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง” สัตยาถามเธอด้วยเสียงที่ห่วงใย เอื้อมมือไปจับเธอไว้แล้วส่งยิ้มให้กำลังใจเธอ
“คนใกล้ตายอย่างแพรวจะดีขึ้นด้วยหรือคะ” เธอถามเสียงเบาด้วยความอ่อนเพลีย รู้ตัวว่าจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
“แพรวรอก่อนนะผมกำลังหาไตที่จะเข้ากับคุณได้ อีกไม่นานนี้คุณต้องได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนไต แล้วคุณจะอาการดีขึ้น เราจะได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน” สัตยาบอกเธอ
“พี่ใหญ่ค่ะ ถ้าแพรวเป็นอะไรไป ฝากดูแลพลอยด้วยนะคะ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
“พี่จะไม่มีวันให้แพรวเป็นอะไรไป พี่สัญญา” เขาบอกแล้วก้มลงจะจูบที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมานั่งคุยกับเธอใหม่
ในขณะเดียวกันพลอยไพลินก็ยกอาหารขึ้นมาเตรียมให้พี่สาว เป็นอาหารจืดๆ ที่ไม่มีการใส่เครื่องปรุงใดๆ แพรวพราวเลยไม่เจริญอาหารเพราะทานแต่อาหารจืดสำหรับผู้ป่วยโรคไตแบบนี้ตามที่แพทย์ระบุ
“พลอย พรุ่งนี้พี่อยากกินต้มยำปลากะพง ร้านข้าวต้มตรงตลาด พลอยซื้อมาให้พี่ได้หรือเปล่า” แพรวพราวถามน้องสาว
“ไม่ได้นะคะพี่แพรว หมอห้ามไม่ให้พี่ทานอาหารรสจัด” พลอยไพลินบอกด้วยความห่วงใย
“พี่รู้ว่าพี่จะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ขอให้พี่มีความสุขเถอะนะพลอย ถือว่ามันเป็นคำขอสุดท้ายของพี่” แพรวพราวบอกน้องสาวด้วยเสียงดูดูอ่อนแรง
“พี่แพรว”
“ค่ะ พลอยจะซื้อให้พี่แพรวทานเอง” พลอยไพลินตัดสินใจรับปาก แพรวพราวพยักหน้าแล้วยิ้มให้กับน้องสาว เธอเป็นคนดีและหัวอ่อนแบบนี้ แพรวพราวเลยคิดเล่นๆ ว่าหากเธอเป็นอะไรไปให้พลอยไพลินดูแลสัตยาต่อไปก็คงจะดีไม่น้อย เพราะแพรวพราวไม่ไว้ใจให้ใครมายุ่งกับสัตยา ยกเว้นน้องสาวของเธอ
วันต่อมาพลอยไพลินเดินถือถาดอาหารเข้ามาแล้วนำไปวางไว้ที่ข้างเตียงแล้วพยุงแพรวพราวลุกขึ้นนั่ง
“ต้มยำปลากะพงร้านเจ้าประจำที่พี่สั่งได้มาหรือเปล่า”
“ได้ค่ะพี่แพรว แต่ว่าพี่แพรวจะทานจริงๆ หรือคะ หมอบอกว่าพี่แพรวทานอาหารรสจัดไม่ได้นี่ค่ะ” เธอถามแพรวพราวเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
“พี่อยู่ได้อีกไม่นาน เรื่องนี้เป็นความสุขอย่างเดียวที่พี่สามารถคว้ามันเอาไว้ได้ก่อนตาย ให้พี่ได้กินมันเถอะนะพลอย” เธอบอกพลอยไพลินแล้วค่อยๆ ตักอาหารทานอย่างช้าๆ และยิ้มออกมา
“อร่อยเหมือนเดิมเลย” แพรวพราวบอก
เธอทานต่อจนเกือบหมดด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข พลอยไพลินเห็นพี่สาวทานได้เยอะก็ทั้งดีใจและเป็นกังวลว่ามันก็จะส่งผลเสียต่อสุขภาพเธอ เพราะโรคไตกินเยอะก็ขับของเสียออกไม่ทัน ทั้งวันสามารถดื่มน้ำได้ไม่เกินสองแก้วด้วยซ้ำ
สัตยาเดินตรงไปยังพลอยไพลินแล้วกระชากให้เธอลุกขึ้นยืน
“นี่จงใจจะฆ่าพี่สาวตัวเองหรือว่าไม่รู้กันแน่ว่าแพรวทานอาหารรสจัดไม่ได้ เธอนี่มันใจร้ายใจดำจริงๆ” สัตยาตวาดเสียงดัง
“อย่าโทษพลอยเลยค่ะ แพรวอยากทานเอง” แพรวพราวแก้ตัวให้พลอยไพลิน
“ถึงจะเป็นความต้องการของแพรว แต่เธอก็ไม่ควรทำตาม ไม่รักพี่สาวของตัวเองหรือไง มีสมองก็คิดให้มันเยอะกว่านี้สิ” สัตยาหันไปตวาดพลอยไพลินต่อจ้องเธอด้วยสายตาที่โกรธและไม่พอใจ
“พี่ใหญ่คะ แพรวแน่นท้อง” แพรวพราวบอกสัตยาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
สัตยาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แพรวพราวแล้วโทรเรียกรถพยาบาลทันที พลอยไพลินกลัวแพรวพราวจะเป็นอะไรไป เธอร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดว่าเธอเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่สาวต้องอาการทรุดลง
“พี่ใหญ่ สัญญากับแพรวนะคะ ว่าจะไม่ทิ้งพลอย จะดูแลพลอยแทนแพรว” แพรวพราวบอกเสียงเบา
“ไม่นะแพรว อย่าหลับนะ” สัตยาร้องบอกเธอ
