บทที่ 5 เรื่องที่ 1 เพลิงรัก (5/12)
พอสักพักสัตยาก็กลับมาถึงทันก่อนที่พวกเขากำลังจะไป สัตยาให้เงินทั้งสองคนเป็นค่าเดินทางและช่วยค่าจัดงานศพเป็นจำนวนหนึ่งหมื่นบาทเพราะทั้งสองคนนั้นก็ดูแลเขามานาน และอนุญาตให้เอารถอีกคันกลับไปที่ต่างจังหวัดได้ พลอยไพลินอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย เธอรู้ว่าสัตยานั้นเป็นคนที่มีจิตใจดีไม่น้อย
‘ดีกับทุกคน อ่อนโยนกับทุกคน ยกเว้นเราสินะ’ พลอยไพลินได้แต่คิดในใจ แล้วหลบไปในครัวเมื่อเขากำลังจะเดินเข้ามาในบ้าน
สัตยาขึ้นไปอาบน้ำพอลงมาก็พบว่ามีอาหารวางบนโต๊ะแล้ว เขารู้ว่าพลอยไพลินเป็นคนจัดการทั้งหมด และเธอก็ยังอยู่แถวนั้น
“มานั่งกินด้วยกันสิ” เขาพูดขึ้นเสียงเรียบ
พลอยไพลินสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินไปหยิบจานกับช้อนส้อมเพื่อเดินไปนั่งทานข้าวกับเขาด้วยความกังวล
“งานเป็นอย่างไรบ้าง” สัตยาถามเสียงเรียบและทานอาหารไปด้วย
“ก็ดีค่ะ” พลอยไพลินตอบสั้นๆ
“เงินพอใช้หรือเปล่า” เขาถามต่อโดยไม่มองหน้าเธอ
“พอค่ะ ขอบคุณคุณใหญ่นะคะที่เป็นห่วง” เธอบอกเขา
“ฉันไม่ได้เป็นห่วง แค่กลัวว่าแพรวอาจไม่สบายใจถ้ารู้ว่าฉันไม่ได้ดูแลเธอเท่าที่ควร” สัตยาบอกแล้ววางช้อนส้อมลงหลังจากทานไปไม่กี่คำ
“คุณใหญ่อิ่มแล้วหรือคะ” พลอยไพลินถาม
“อืม” สัตยาบอกแล้วเดินไปหยิบเหล้าออกมาถือไปนั่งดื่มที่ห้องนั่งเล่น พลอยไพลินเลยพลอยทานอะไรไม่ลงเพราะบรรยากาศดูอึมครึมแปลกๆ เธอเก็บโต๊ะแล้วรีบขึ้นห้องไปปล่อยให้เขานั่งดื่มอย่างเป็นส่วนตัว
พลอยไพลินรอจนเกือบเที่ยงคืนก็ไม่มีวี่แววว่าสัตยาจะขึ้นมานอน เธอเลยตัดสินใจเดินลงไปดูและพบว่าเขานั้นเมาหลับอยู่ที่โซฟาแล้ว เธอคิดว่าเธอไม่สามารถพยุงเขาขึ้นห้องได้อย่างแน่นอน พลอยไพลินจึงเก็บขวดเหล้าและข้าวของบนโต๊ะก่อน แล้วจึงเดินไปหยิบอ่างใบเล็กและผ้าขนหนูมานั่งข้างๆ เขาแล้วเริ่มเช็ดตัวให้เขา
สัตยาลืมตาขึ้นมาเขามองเห็นเธอเป็นแพรวพราวแล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
“เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะคะ นอนนิ่งๆ” พลอยไพลินบอกแล้วเช็ดหน้าและลำคอให้เขาก่อน สัตยายิ้มให้เธอแล้วจับมือของเธอไว้ พลอยไพลินแกะมือเขาออกแล้วแกะกระดุมเสื้อของเขาและเช็ดหน้าอกให้เขา
“ผมคิดถึงแพรวจัง” เขาพูดออกมาเสียงเบา
“ฉันรู้ค่ะ แต่คุณใหญ่ก็ไม่ควรดื่มหนักแบบนี้ พี่แพรวจะไม่สบายใจเปล่าๆ” พลอยไพลินบอกแล้วเช็ดแขนให้เขาทีละข้าง
“แพรว” สัตยาเรียกชื่อแพรวพราวออกมา
“นี่พลอยเองค่ะ ไม่ใช่พี่แพรว” พลอยไพลินบอกแล้ววางผ้าขนหนูใส่อ่างน้ำเตรียมจะเอาไปเก็บ
“พลอยอย่างนั้นหรือ” เขาพูดแล้วหัวเราะเบาๆ
“คุณใหญ่ลุกไหวหรือเปล่าคะ ถ้าไหวพลอยจะช่วยพาขึ้นไปนอนบนห้อง นอนที่นี่จะปวดหลังเปล่าๆ” พลอยไพลินถามอย่างห่วงใย จนสัตยานั้นอดสบตาเธอไม่ได้ ตอนนี้เขาเห็นชัดเจนแล้วว่าคนตรงหน้าคือพลอยไพลินจริงๆ ไม่ใช่แพรวพราว
“เธอรู้หรือเปล่า ว่าวันนั้นแพรวพูดอะไรกับฉันก่อนเข้าห้องไอซียูแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีก” สัตยาถามเธอ แต่พลอยไพลินไม่ตอบ
“แพรวอยากให้ฉันดูแลเธอในฐานะสามีภรรยา” สัตยาบอก มันเป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของเธอก่อนที่เธอจะสิ้นใจโดยมีเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้
“คุณใหญ่ไม่จำเป็นต้องทำตามที่พี่แพรวบอกหรอกค่ะ เพราะว่าพลอยรู้ว่ามันคงเป็นอะไรที่ฝืนใจมาก” พลอยไพลินบอกเขาแล้วจะลุกเดินหนีไป แต่สัตยาคว้าข้อมือเธอเอาไว้
“เธอรังเกียจฉันอย่างนั้นหรือ” สัตยาถาม
“เปล่าค่ะ แค่เราไม่ได้รักกัน” พลอยไพลินพูดแล้วแกะมือเขาออก แต่สัตยาก็ไม่ยอมปล่อย
“งั้นก็รักฉันสิพลอย” สัตยาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เขากังวลเรื่องนี้มาตั้งแต่หลังงานศพของอดีตภรรยา เขารู้ว่าพลอยไพลินเป็นคนดี และเธอก็พยายามทำดีกับเขามาตลอด แอบดูแลเขาอยู่ห่างๆ แต่เขาเองที่ปิดกั้นทำเป็นไม่รับรู้อะไร
“คุณใหญ่เมาแล้ว ไปนอนเถอะค่ะ” พลอยไพลินบอกแล้วพยายามแกะมือเขาออกอีกครั้ง แต่สัตยาดึงเธอเข้ามาจนล้มทับตัวเขาแล้วรั้งท้ายทอยเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม พลอยไพลินดิ้นรนอยู่สักพักก็หยุดดิ้นแล้วปล่อยให้เขาจูบต่อไปเรื่อยๆ
สัตยาเลื่อนมืออีกข้างไปโอบแผ่นหลังเธอให้แนบเข้ามาหาเขา แล้วค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งแล้วจูบเธอต่ออย่างนุ่มนวลก่อนจะเลื่อนไปจูบไซร้ซอกคอของเธอ แล้วล้วงเข้าไปในเสื้อเพื่อปลดชุดชั้นใน แต่มันทำให้พลอยไพลินได้สติ เธอดันตัวออกจากเขา ต่างฝ่ายต่างสบตากันด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
พลอยไพลินอับอายที่ตัวเองปล่อยให้เขาจูบเธอจนเคลิบเคลิ้ม ส่วนสัตยาเองก็หัวใจเต้นแรงกับจูบนี้ และเขาไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีกับสิ่งที่เขาทำ แต่ว่าด้วยทิฐิที่มีและกลัวเสียหน้าที่แสดงความรู้สึกออกไป เขาเลยแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้
“จูบแค่นี้ก็ยอมแล้ว ง่ายชะมัด คงอยากได้ฉันอยู่แล้วสินะ” สัตยาแกล้งพูดดูถูกเธอ แล้วก็ต้องแอบด่าตัวเองในใจที่ปากเสีย
พลอยไพลินเสียใจที่เขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เธอผลักเขาสุดแรงจนสัตยาล้มไปนอนที่โซฟาตามเดิม แล้วรีบขึ้นห้องไปด้วยความอับอาย และโกรธสัตยาที่ดูถูกเธอ
หลังจากคืนนั้นพลอยไพลินก็หลบหน้าเขาตลอด ทำเหมือนอย่างที่เคยทำอย่างแต่ก่อน ตื่นเช้าเพื่อรีบไปทำงานก่อนเขา และอยู่ทำงานล่วงเวลาจนค่ำเพื่อกลับมาทีหลังเขา เธอต้องการหาเงินให้มากพอแล้วรีบย้ายออกไปจากบ้านของสัตยา แม้ว่าจะรับปากพี่สาวเอาไว้แล้วก็ตาม เพราะเธอรู้ว่าเธอคงอยู่ร่วมกับเขาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เพราะเขานั้นเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ
