บทที่ 6 เรื่องที่ 1 เพลิงรัก (6/12)
พลอยไพลินอยู่ทำงานล่วงเวลาจนดึก เพื่อนร่วมงานของเธอจึงอาสามาส่งเพราะเป็นทางผ่าน สัตยามองเห็นเธอเดินลงมาจากรถและมีผู้ชายเดินมาส่งเขาก็หงุดหงิดแล้วตัดสินใจเดินลงไปข้างล่างเพื่อดูว่าเธอมากับใคร
พอสัตยาลงมาถึงก็พบว่าพลอยไพลินกำลังเดินเข้ามาในบ้าน เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา แต่พลอยไพลินก็ไม่อยากทักทายหรือมองเขาให้เขานั้นไม่พอใจเลยรีบเดินหนีขึ้นห้องไป สัตยาเดินตามพลอยไพลินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านแล้วดึงแขนเธอไว้ก่อนเธอจะเข้าห้อง
“ปล่อยฉันนะคะ” เธอบอกเขาแล้วสะบัดมือออก
“วันนี้ใครมาส่ง” สัตยาถามเสียงเข้ม
“มันไม่ใช่เรื่องของคุณใหญ่นี่ค่ะ” พลอยไพลินบอกเสียงแข็ง ตั้งแต่วันนั้นเขายังไม่ได้ขอโทษเธอสักคำ และพลอยไพลินคิดว่าคนอย่างเขาคงไม่เคยรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป เพราะสำหรับเขาเธอก็เหมือนแมลงสาบที่น่ารังเกียจ
“นี่บ้านฉัน เธอเองก็เป็นคนในปกครองของฉัน ฉันมีสิทธิรู้ทุกเรื่องของเธอ” สัตยาบอกโดยอ้างความเป็นใหญ่ในบ้าน
ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วเขาห่วงพลอยไพลิน ตั้งแต่คืนนั้นเขาก็อดคิดถึงแต่เธอไม่ได้ พยายามควบคุมหัวใจให้นึกถึงแต่แพรวพราว แต่ก็กลับนึกถึงคำพูดที่แพรวพราวขอให้เขาดูแลพลอยไพลินในฐานะภรรยา มันก็ทำให้เขาไม่ค่อยรู้สึกผิดเท่าไรนักหากจะมีใจให้พลอยไพลินจริงๆ
แต่สัตยาก็ยังคงเป็นสัตยา เขายังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี เพราะแต่ก่อนว่าให้เธอเอาไว้มาก อยู่ๆ จะให้ทำดีด้วย สัตยาก็รู้สึกว่าเขาเสียหน้า ไม่อยากให้พลอยไพลินได้ใจ เพราะอาจจะเสียการปกครองหากต้องลงเอยกันจริงๆ
“งั้นพรุ่งนี้ฉันก็จะออกไปจากที่นี่” พลอยไพลินบอกแล้วเปิดประตูจะเดินเข้าห้องไป แต่ว่าสัตยาก็เดินตามเข้ามาแล้วคว้าตัวเธอเอาไว้ดึงเข้ามาจนพลอยไพลินชนกับแผงอกกว้างของเขา แล้วสบตาเขาที่กำลังไม่พอใจ
“ฉันไม่ให้เธอไป” สัตยาบอกเสียงเบา
พลอยไพลินลดท่าทีลงเมื่อได้ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
“ทำไมคะ” เธอถามเขาเสียงเบา สบตาเขาที่กำลังสั่นไหวและมองเธอด้วยสายตาที่อาวรณ์ แต่สักพักสายตานั้นก็แสร้งทำเป็นแข็งกร้าวขึ้นมา
“เพราะแพรวฝากให้ฉันดูแลเธอ และเธอก็มีหน้าที่ดูแลฉัน”
“ไม่ต้องทำตามสัญญาหรอกค่ะ เราต่างคนต่างรู้ดีว่ารับปากเพื่อให้พี่แพรวสบายใจ ทั้งๆ ที่เราไม่ได้เต็มใจอยากทำตามที่พี่แพรวขอเลยสักนิด คุณใหญ่ก็เกลียดฉัน ฉันก็เกลียดคุณ คนเกลียดกันอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกค่ะ” พลอยไพลินพูดด้วยอารมณ์ที่น้อยใจ
ทั้งๆ ที่ตั้งแต่โดนเขาจูบวันนั้น เธอเอาแต่คิดถึงจูบนั่นอยู่ตลอดถึงแม้จะโกรธที่เขาใช้คำพูดรุนแรงกันเธอก็ตาม เธอไม่อยากยอมรับว่าตัวเองเผลอใจรักเขาไปแล้ว
“เกลียดฉันอย่างนั้นหรือ เธอบอกว่าเธอเกลียดฉันใช่ไหม” สัตยาตวาดขึ้นมา
“ใช่ค่ะ ฉันเกลียดคุณ เกลียด เกลียด เกลีย...อื้อ” พลอยไพลินขึ้นเสียงใส่เขา ย้ำบอกเขาว่าเธอนั้นเกลียดเขา แล้วก็โดนสัตยารั้งท้ายทอยมาจูบ เธอผลักเขาออกแล้วตบหน้าเขาไปหนึ่งที
“เลว” พลอยไพลินด่าเขาด้วยความน้อยใจ สัตยาก็ดึงเธอเข้ามาแล้วจูบอีกครั้ง
พลอยไพลินก็ผลักเขาออกอีกรอบแล้วตบหน้าเขาอีกเป็นครั้งที่สอง แล้วก็โดนสัตยาดึงเข้าไปจูบอีกเป็นครั้งที่สาม ครั้งนี้เขารั้งเธอเอาไว้แน่น จูบบดริมฝีปากของเธอแล้วแทรกลิ้นเข้าไปจูบเธออย่างดูดดื่ม จนพลอยไพลินอ่อนระทวยในอ้อมแขนเขาก่อนที่สัตยาจะดันตัวเธอออก
“เธอไม่มีสิทธิ์เกลียดฉัน ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์เกลียดเธอ” สัตยาบอกแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความสับสนที่เกิดขึ้นในใจ พลอยไพลินทรุดตัวลงที่พื้นแล้วปล่อยโฮออกมาไม่คิดว่าสัตยาจะทำทุกอย่างเพราะเกลียดเธอ
สัตยานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง นอนคิดถึงสิ่งที่ตัวเองวู่วามทำลงไป เขานึกโกรธตัวเองที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับพลอยไพลิน
ก่อนหน้านี้จริงๆ เขาก็รู้แล้วว่าพลอยไพลินนั้นเป็นคนดีไม่ต่างจากแพรวพราวเลยแต่เพราะเขามีอคติต่อเธอเลยทำให้ชอบมองเธอในแง่ลบอยู่บ่อยๆ แต่พอแพรวพราวจากไปเขาก็เห็นความดีของพลอยไพลินชัดเจนขึ้น
เธอแอบดูแลเขาอยู่ห่างๆ ทั้งจัดตารางอาหารที่เน้นสุขภาพให้แม่ครัวทำให้เขาทานบ้าง เธอลงมือทำเองบ้าง ช่วยเอาดอกแก้วที่ปลูกไว้มาใส่ห้องน้ำให้เขาเหมือนที่แพรวพราวเคยทำ ทำเตยหอมใส่ตู้เสื้อผ้าให้เขาก็ฝีมือเธอทั้งนั้น เพราะเขาถามแล้วแม่บ้านปฏิเสธว่าไม่เคยทำอะไรอย่างนี้ให้เขา
แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอนั้น ทั้งใช้คำพูดและการกระทำที่ทำร้ายจิตใจเธอไม่หยุด มันเป็นการกระทำที่แย่มาก สมควรแล้วที่จะโดนพลอยไพลินด่าว่าเขาเลว
‘นี่เราทำบ้าอะไรลงไป’ สัตยาต่อว่าตัวเอง
เขานอนคิดหนักว่าเขาควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ถ้าอยู่ดีๆ จะเดินไปขอโทษแล้วพูดดีกับเธอ เธอก็คงไม่เชื่อใจเขาและคิดว่าเขาคงกำลังประสงค์อะไรบางอย่างจากเธอ
ยิ่งคิดสัตยาก็ยิ่งสับสน ไม่รู้ว่าทำไมต้องเอาเรื่องความรู้สึกของพลอยไพลินมานอนคิดมากอย่างนี้ด้วย หรือมันอาจเป็นเพราะคำสั่งเสียของภรรยาที่บอกเขาให้ดูแลพลอยไพลิน บวกกับความอ่อนแอที่สูญเสียแพรวพราวไป ทำให้เขารู้สึกดีกับพลอยไพลินที่แอบดูแลเขาอยู่ ทั้งๆ ที่เขากล่าวหาเธออย่างรุนแรงว่าทำให้พี่สาวเธอตาย
‘ฉันว่าเธอแรงขนาดนั้น อยู่ๆ จะให้ไปทำดีกับเธอเลย มันคงดูไม่น่าเชื่อถือแน่ ให้ตายเถอะพลอย ทำไมฉันต้องคิดมากเรื่องเธอขนาดนี้ด้วย’ สัตยานึกเรื่องนี้วนเวียนในหัวและทำให้เขานอนไม่หลับ ตัดสินใจลุกจากที่นอนเพื่อไปหาเหล้าดื่ม
