บทที่ 7 เรื่องที่ 1 เพลิงรัก (7/12)
พอเขาเปิดประตูออกไปก็พบว่าพลอยไพลินเองก็กำลังออกจากห้องนอนพร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และเป้สะพายอีกใบ สัตยาใจหายเมื่อเห็นว่าพลอยไพลินจะไปแล้วจริงๆ ยิ่งสายตาที่พลอยไพลินหันมามองเขาด้วยความโกรธและน้อยใจนั้น มันยิ่งทำให้สัตยาแทบคลั่งเมื่อคิดว่าจะเสียเธอไปอีกคน
“จะไปไหน” สัตยาถาม แต่พลอยไพลินไม่สนใจ เธอลากกระเป๋าเตรียมจะลงบันไดไป แต่สัตยาก็ขวางเอาไว้แล้วแย่งกระเป๋ามาจากเธอ
“ฉันถามว่าจะไปไหน” สัตยาถามย้ำอีกครั้ง เขาเพิ่งสังเกตเห็นชัดๆ ตอนที่เข้ามาใกล้เธอว่าตาเธอบวมแดงเล็กน้อย นั่นหมายถึงเธอเพิ่งจะร้องไห้มา ‘เพราะเขา’
“ฉันจะไปอยู่ที่อื่นค่ะ” พลอยไพลินบอก ไม่หันมาสบตาเขา
“ฉันไม่ให้ไป แพรวฝากเธอเอาไว้ให้ฉันดูแลแล้ว ฉันต้องทำตามคำสั่งเสียของแพรวให้ดีที่สุด” สัตยาบอก รู้สึกผิดเล็กน้อยที่เอาแต่อ้างคำสั่งเสียของแพรวพราวเพื่อรั้งพลอยไพลินเอาไว้
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจะจุดธูปบอกพี่แพรวเอง ว่าฉันเป็นคนอยากไปจากที่นี่ พี่แพรวคงไม่ว่าคุณใหญ่หรอกค่ะ” พลอยไพลินบอก
“ยังไงฉันก็ไม่ให้ไป เธอต้องอยู่ที่นี่” สัตยายืนยันเสียงแข็ง
“ฉันไม่จำเป็นต้องทำตาม เพราะอีกไม่นานฉันก็จะไปจากบ้านของคุณแล้ว ในเมื่อพี่แพรวไม่อยู่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ แล้วไม่ต้องมาอ้างเรื่องคำสั่งเสียหรือคำขอร้องของพี่แพรว เพราะฉันยอมเสียคำพูดดีกว่าต้องอยู่กับคนอย่างคุณ” พลอยไพลินบอก เธอทำเป็นใจดีสู้เสือและใช้ความกล้าพูดออกไป
สัตยาขบกรามแน่น เขาใช้ไม้แข็งคิดว่าเธอจะเกรงกลัวเขา แต่ไม่ใช่เลยสักนิด ซึ่งปกติพลอยไพลินไม่ใช่คนดื้ออย่างนี้ จะกลับไปใช้ไม้อ่อนก็คงไม่ทันแล้ว สัตยาเลยต้องใช้ไม้แข็งต่อไป
“อยากเป็นคนเนรคุณคนอย่างนั้นหรือ ก็อย่างว่าแหละ กล้าผิดคำพูดกับพี่สาวได้ แค่เรื่องเนรคุณคนที่ให้ที่พักอาศัยตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็คงไม่ใช่เรื่องยาก” สัตยาพูดขึ้นมาทำเอาพลอยไพลินทั้งโกรธทั้งเจ็บใจที่เขาทวงบุญคุณกับเธอทางอ้อม
“คุณใหญ่ต้องการอะไรคะ” พลอยไพลินถามเขาเสียงแข็ง บ่งบอกว่าเธอไม่ชอบใจในสิ่งที่เขาพูด
“เธออาศัยฉันอยู่มาสองปี อย่างน้อยก็ต้องอยู่ดูแลเพื่อตอบแทนบุญคุณฉันต่ออีกสองปี” สัตยาบอกส่งๆ ไปอย่างนั้นเพราะคิดหาเรื่องที่จะมารั้งเธอไว้ไม่ได้
“คุณจะทนเห็นคนที่คุณเกลียดเดินไปมาอยู่บ้านหลังนี้ถึงสองปีเลยใช่ไหมคะ” เธอถามประชดเขาด้วยความน้อยใจ สัตยาเงียบไม่ได้ตอบคำถามเธอ
“ได้ค่ะ ฉันจะอยู่ชดใช้หนี้ค่าข้าวแดงแกงร้อนและที่ซุกหัวนอนที่นี่ตามที่คุณใหญ่ต้องการ พอใจแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามเขาและมองด้วยแววตาที่น้อยใจและเสียความรู้สึก
สัตยานึกอยากดึงคนตรงหน้ามาปลอบใจเหลือเกิน แต่ในเมื่อแสดงบทร้ายใส่เธอไปแล้วมันก็คงไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมา
พลอยไพลินคว้ากระเป๋าคืนแล้วถือมันกลับเข้าห้องโดยไม่หันกลับมามองหน้าเขาเลย น้ำตาเธอไหลออกมาอีกรอบหลังจากกลั้นเอาไว้ไม่ให้เขาเห็น เธอสมเพชตัวเองที่ต้องเจอแต่เรื่องที่ถูกเขาทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าเขาโกรธเธอที่ทำให้แพรวพราวอาการทรุดหนักจนต้องเสียเธอไป พลอยไพลินเองก็รู้สึกผิดมาตลอด แต่ว่าเธอก็ไม่สามารถย้อนไปแก้ไขเหตุการณ์นั้นได้แล้ว
สัตยามองตามหลังเธอจนเธอกลับเข้าห้องไป ตอนเธอกลับมาก็ทะเลาะกับเธอไปแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้เขาก็พลาดอีกรอบ สัตยาแทบจะโขกหัวกับกำแพงให้มันจบๆ ไป ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรทำไมถึงดีแต่ทำให้พลอยไพลินต้องเสียใจแบบนั้น
‘ทำไมต้องกลัวเสียหน้าด้วย แค่ขอโทษ แค่พูดดี ทำไม่เป็นหรือยังไงวะ’ สัตยาด่าตัวเองในใจ เขาตัดสินใจกลับเข้าห้องนอนไป ไม่มีอารมณ์ลงไปดื่มเหล้าหรือว่าทำอะไรทั้งนั้นแล้ว เพราะตอนนี้พลอยไพลินทำให้เขาแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว
พลอยไพลินแต่งตัวเสร็จก็ลงไปทานอาหารเช้าในครัว พอเสร็จแล้วเธอก็รีบเก็บกระเป๋าเพื่อที่จะไปทำงานก่อนที่สัตยาจะลงมาจากห้อง แต่พอเธอเดินออกมาถึงประตูหน้าบ้านก็พบว่าเขายืนรออยู่ตรงลานจอดรถหน้าบ้านอยู่แล้ว
เธอเลยทำเป็นไม่เห็นเขาแล้วเดินอ้อมไปอีกทาง มันทำให้สัตยาหัวเสียมากแล้วก้าวเท้ายาวๆ มาฉุดแขนเธอเอาไว้
“จะไปไหน” เขาถามเธอ
“ไปทำงานค่ะ” พลอยไพลินตอบเสียงห้วนแล้วแกะมือเขาออกจากต้นแขนของเธอ
“เดี๋ยวฉันไปส่ง” สัตยาบอกเสียงเรียบ
“ไม่จำเป็นค่ะ ฉันไปเองได้” พลอยไพลินบอก
“พลอย พี่จะไปส่งเอง ขึ้นรถเดี๋ยวนี้” สัตยาออกคำสั่งเสียงเข้ม
สรรพนามที่ใช้เรียกเปลี่ยนไป พลอยไพลินถึงกับชะงักไปที่เขาเรียกแทนตัวเองว่าพี่กับเธอเป็นครั้งแรก
“ขึ้นรถเร็ว” สัตยาย้ำบอกเธอ
พลอยไพลินเลยต้องทำตามที่เขาบอก เพราะว่าไม่อยากโดนเขาด่าว่าเล่นตัว
“ทำงานที่ไหน” สัตยาถาม
“สามารถกรุ๊ปค่ะ” พลอยไพลินบอกเขา สัตยาขับรถออกจากบ้านไปตามเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่เธอบอก
“ต่อไปนี้พี่จะไปส่งทุกวัน แล้วไม่ต้องอยู่ทำโอที เพราะตอนเย็นพี่ก็จะไปรับเอง” อยู่ๆ สัตยาก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” พลอยไพลินบอก เธอยังโกรธกับเรื่องที่เขาบอกว่าเกลียดเธอทั้งๆ ที่จูบเธอไป แล้วก็โกรธที่ตอนนี้ก็ยังไม่มีแม้คำว่าขอโทษ
“มันไม่ใช่ประโยคบอกเล่า มันคือคำสั่ง และต่อไปนี้พลอยต้องทำตามคำสั่งของพี่ทุกอย่าง” สัตยาบอกเสียงเรียบ
“คุณใหญ่ต้องการอะไรจากฉันคะ” พลอยไพลินถามเขา
