บทที่ 100 ทุเรียนเป็นเหตุ!

"จาโดนมดแดงกัดครั้งแรกเหมือนฟีล... อูย...เจ็บนา" ปากเล็กทำห่อและแก้มป่องน่ารักน่าชัง

"อ้อ...และมัมมี้ก็จาทายาให้ลุงเฟรย์... อืม...จากอดลุงเฟรย์... โอ๋ๆๆ ไม่เจ็บๆ โอ๋ๆๆๆ ม่ายเจ็บนะคนดีของมัมมี้"

เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยประโยคที่จำได้ตอนมัมมี้ปลอบให้หายเจ็บเลิกร้องไห้ตอนถูกมดแดงกัด พีรดาหน้าแดงทั้งขำลูกและ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ