บทที่ 112 อยากให้เป็นเช่นนี้ทุกวัน

เฟรย์ตื่นขึ้นมาเมื่อเวลาตีสอง หันไปมองสองแม่ลูกที่นอนกอดกันอยู่ เขายิ้ม ขยับนอนตะแคง กอดลูกและมือวางทับไปบนมือบางของเธอ... เขาลืมตามองภาพตรงหน้าอย่างที่ต้องการให้มันประทับตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดกาล

เวลาตีห้าครึ่ง พีรดาลืมตาตื่นตามความเคยชินที่ต้องตื่นในเวลานี้ มือของเธอถูกวางทับด้วยมือใหญ่ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ