บทที่ 2 สวยและแกร่ง

พีรดาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน มาร์ชมองใบหน้าเรียวรูปไข่ที่รวบผมมัดสูงกลางศีรษะ แก้มแดงปลั่งเป็นสีเรื่อเพราะโมโหเขา เธอไม่นิยมแต่งหน้านอกจากผัดแป้งเพียงเบาบางเท่านั้น เครื่องหน้าทุกชิ้นงดงามตามธรรมชาติ ใครๆ อาจจะคิดว่าพัทรีราสวยเด่นสะดุดตา แต่สำหรับมาร์ชแล้ว เขาคิดว่าพีรดาสวยงามสง่าและน่ามองกว่า บุคลิกเชื่อมั่นเป็นผู้ใหญ่และมีความคิดฉลาดหลักแหลมในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า เขาดีใจที่ยังไม่มีใครมองพีรดาอย่างที่เขามองและเห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็น เพราะทุกคนที่ได้พบสองสาวพี่น้องนี้ก็มักจะสะดุดตากับความงามโดดเด่นของพัทรีราและหยุดอยู่แค่นั้น ไม่มองเลยไปยังบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลัง คอยเป็นแบ็คอัปให้น้องสาว... โชคดีไป มาร์ชคิดแล้วก็ยิ้มไม่ถือโกรธกับคนแว้ดๆ ใส่เขา

"เกลียดได้ก็เกลียดไปสิ... แต่เรารักตัว... กาแฟมาพอดี อย่าเพิ่งโมโหมากไปเดี๋ยวลมขึ้นจุกอก ดื่มกาแฟซะก่อน รู้ไหมว่าคิดถึงแค่ไหน ไปแค่เจ็ดวันแต่เราคิดว่าตัวไปเจ็ดปีเชียวนะ คิดถึงมากๆ"

มาร์ชเอ่ยอย่างออดอ้อนเอาใจ ใช้ภาษาไทยอย่างคล่องปากเวลาอยู่ด้วยกัน สาวใช้วางถาดกาแฟเสร็จก็รีบออกไป พีรดาค้อนให้คนเป็นเพื่อน

"ย่ะ! คิดถึงมาก แล้วนอนกับใครล่ะเมื่อคืนนี้"

พีรดาเอ่ยถามอย่างรู้ทัน มองดูสภาพที่ใส่เสื้อคลุมตัวเดียวของเขาก็พอจะรู้ มาร์ชเป็นหนุ่มรูปงามเจ้าเสน่ห์ คารมของเขาไม่เป็นสองรองใคร และมีเพื่อนนอนไม่ซ้ำหน้า ซึ่งพีรดาก็ไม่แปลกใจอะไร เพราะอยู่วงการบันเทิงที่เห็นเรื่องพวกนี้เป็นประจำจนชินชาแล้ว

"แนนซี่ เอ๊ะ... หรือแมนดี้...ชักไม่แน่ใจ...จำชื่อไม่ได้ เจอกันที่ปาร์ตี้เมื่อคืนนี้"

เขาตอบอย่างง่ายๆ ไม่แยแสจะปกปิด เขาไม่มีอะไรปิดบังพีรดาอยู่แล้ว มือเรียวสวยอย่างไม่เคยจับงานหนักปรุงกาแฟให้พีรดาอย่างเอาใจ หญิงสาวได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจแรงออกมา

"นิสัยมักง่ายยังงี้ ระวังเถอะจะติดโรคเข้าสักวัน!"

"ไม่ต้องแช่งน่า... ไม่มีใครโง่ไม่ป้องกันหรอกเบบี้... แต่เราไม่เคยจริงจังกับใคร... เรารอผู้หญิงอยู่คนเดียวเท่านั้นตอนนี้"

เขาพูดแล้วหันมาทำตาเจ้าชู้ให้ พีรดาส่ายหน้าระอา เพราะรู้ว่ามาร์ชชอบพูดจาเกี้ยวพาราสีไปอย่างนั้นเอง เขาเป็นอย่างนี้กับผู้หญิงสาวสวยทุกคน

"ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนเขาชอบผู้ชายสำส่อนหรอกจะบอกให้ แล้วก็ไม่ต้องมาเบี่ยงเบนประเด็น... นายไปรับปากตกลงกับพวกมาเฟียอะไรนั่น เราขอสั่งให้โทรไปแคนเซิลโดยเร็วที่สุด บอกว่าแพทไปไม่ได้ ติดธุระ!" พีรดาสั่ง หญิงสาวยกกาแฟขึ้นจิบ

"เราไม่ได้ติดต่อกับเฟรย์ ฟอกซ์โดยตรงหรอก นายคนนั้นเขาไม่เคยติดต่อคนแปลกหน้าโดยตรง มีคนรองมือรองตีนในทุกหน้าที่ เรื่องนัดกับผู้หญิงนี่ก็เป็นหน้าที่ของผู้ช่วยคนหนึ่งของเขา ชื่อ...โดมินิค"

"อ้อ...ที่แท้ก็เพื่อนนายนี่เอง"

พีรดาดักคอ เพราะทราบว่ามาร์ชมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อโดมินิค เป็นบอดีการ์ดของพวกมาเฟีย ซึ่งพีรดาไม่เคยให้ความสนใจในเรื่องรายละเอียดว่าเป็นมาเฟียแก๊งไหน มาร์ชยิ้มเฝื่อนนิดหนึ่งเมื่อเห็นว่าเธอรู้ทัน

"พวกนี้ไม่ใช่มาเฟียหรอกน่า แค่นักธุรกิจที่มีอิทธิพล..." มาร์ชกล่าวแก้ความเข้าใจ

"นักธุรกิจสีเทา... มันก็มาเฟียนั่นแหละ ไม่พอใจอะไรก็ยกพวกตีกัน" พีรดาเอ่ยอย่างที่เคยได้ยินมา

"แล้วแต่พีมจะเข้าใจ เราขี้เกียจเถียง... ไอ้โดมมันติดต่อมา เราก็ถามแพทแล้ว เขาก็ยอมรับนัดเอง เท่าที่รู้ นายเฟรย์อะไรนี่ก็โคตรหยิ่งเหมือนกันนะ ไม่ใช่ว่าจะยอมนัดกินข้าวกับใครง่ายๆ นะพีม... ต้องเป็นคนที่เข้าตาจริงๆ เท่านั้น แต่มีข้อหนึ่งที่เป็นความลับที่เจ้าโดมินิคกระซิบบอกเรามาว่า... เฟรย์กำลังมองหาผู้หญิงดีๆ สักคน เพราะพ่อกับแม่กำลังบังคับจะให้แต่งงาน โดมินิคมันเป็นคนสนิทคอยหาผู้หญิงให้ไง ก็เห็นว่าแพทมีคุณสมบัติที่น่าจะโดนใจเจ้านายของมัน เลยนัดทานข้าวไง ไม่ได้นัดไปทำอย่างอื่นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ อย่างที่พีมกลัวหรอก มาร์ชไม่ทำอย่างนั้นกับแพทแน่ ก็รักและห่วงเขาเหมือนกันนะ"

มาร์ชอธิบาย พีรดาฟังเสร็จก็ทำตาขวาง

"อ้อ...ห่วงมาก! นายเลยถือสิทธิ์ประเคนน้องสาวเราใส่ถาดส่งไปให้ไอ้เจ้าพ่อมาเฟียอะไรนั่นพิจารณางั้นเหรอ... คิดได้ยังไงฮึมาร์ช! เอาสมองส่วนไหนคิด! แล้วยัยแพทก็ยังเด็ก แกรับนัดไปก็เพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์"

"พีมก็เห็นว่าน้องเป็นเด็กอยู่เรื่อย เขาอายุยี่สิบก็จริง แต่เขาอยู่ในวงการนี้มาตั้งแต่สิบหก ได้รู้ได้เห็นอะไรมาก็มาก เขาไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนอย่างที่พีมคิดหรอกน่า เขาคงเคยได้ยินหรือได้เห็นเฟรย์เหมือนกันแหละ เพราะตอนที่ผมบอกเขาเรื่องนี้ก็เห็นเขาทำท่าตื่นเต้นดีใจอย่างกับอะไรดี"

มาร์ชเอ่ย พีรดาเม้มริมฝีปากอย่างขัดเคืองใจที่เธอไว้วางใจให้มาร์ชดูแลพัทรีราให้ ก็เพราะเธอรู้จักนิสัยของน้องสาวดีน่ะสิว่าพัทรีราก็เป็นเหมือนวัยรุ่นสาวน้อยทั่วไปที่ชอบปลื้มพวกดาราหรือพวกหนุ่มดังๆ ทั้งหลาย แค่ไม่แสดงออกต่อสาธารณะเท่านั้นเอง แต่เวลาอยู่ด้วยกันที่บ้านสองคนพี่น้อง พัทรีราก็จะเปิดเปลือยความรู้สึกว่ากำลังปลื้มใครอยู่บ้าง ซึ่งก็มีอยู่หลายวงการทั้งชายหนุ่มที่เข้าท่าและพวกไม่เข้าท่า

พัทรีราเห็นรูป เฟรย์ ฟอกซิโม ในหน้าเว็บไซต์ข่าวก็อตซิปพวกไฮโซก็ปลื้มว่าหล่อสุดโต่ง และฮ็อตสุดขั้ว แล้วนี่กำลังได้รับเชิญให้ไปดินเนอร์หรูด้วย ในร้านอาหารที่พวกไฮโซและดารานิยมไปกัน ต้องจองโต๊ะกันข้ามเดือนถึงจะได้ที่นั่ง!

พีรดาคิดแล้วก็กลุ้มใจเหลือเกิน อายุยี่สิบสี่ปีแต่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองอายุสี่สิบกับภาระผู้ปกครองของนางแบบสาวสุดฮ็อตที่ยังอ่อนเดียงสา รู้ไม่เท่าทันจิ้งจอกสังคมที่จ้องจะเขมือบอยู่

"ไม่รู้ล่ะ! นายต้องจัดการแก้ปัญหานี้ให้เรา เพราะนายเป็นคนแส่ไปรับปากพวกนั้นเองนี่ จะบอกยังไงก็บอกไปตามใจเราไม่แคร์ แต่ให้ผลสรุปว่าแพทไปไม่ได้ก็แล้วกัน!"

"เอาล่ะ...จะติดต่อเจ้าโดม พีมอย่าโกรธเรานะ..." เขาเอ่ยเสียงอ่อน พีรดาตวัดสายตามองใบหน้าหล่อของมาร์ช

"นัดวันมะรืนใช่ไหม... พรุ่งนี้ก็ให้ได้คำตอบนะ ถ้านายแคนเซิลได้ เราก็จะไม่โกรธ จะยกโทษให้"

พีรดาเอ่ย ยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแล้วลุกขึ้นยืน มาร์ชรีบลุกตาม

"เดี๋ยวสิ จะกลับแล้วเหรอ"

"ฮื่อ! มีธุระต่อ มาถึงก็ไม่ได้พักเลยนี่"

"ก็ทำไมไม่พักก่อน นอนเล่นที่บ้านเราก็ได้ วันนี้ว่าง จะอยู่เป็นเพื่อน"

มาร์ชเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเอื้ออาทร รู้สึกสงสารคนที่ทำงานหนักเพื่อน้องสาวจับใจ เธอบินไปเมืองไทยเรื่องการซื้อสวนหรือที่ดินต่างจังหวัดที่ไหนสักแห่ง เห็นว่าเป็นที่สวยเลยอยากซื้อเก็บไว้เผื่ออนาคตอาจจะได้กลับไปอยู่เมืองไทย

"ขอบคุณที่เป็นห่วง...พีมไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้โทรบอกด้วยนะ"

เธอเอ่ยเสียงอ่อนลง เพราะรู้ว่าเขาหวังดีและเป็นห่วงจากใจจริง

"โทรคืนนี้ได้ไหม อยากคุยด้วย"

"ไม่ต้องมาทำปากหวานหรอก เอาเวลาไปเดตสาวเหอะ อย่าเสียเวลากับเราเลย... ไปละนะ... บาย"

พีรดากล่าวตัดบท เดินออกจากห้อง มาร์ชก้าวตามไปถึงประตู คว้าแขนพีรดาเอาไว้ หญิงสาวหันมาเลิกคิ้วมองเป็นเชิงว่าต้องการอะไรอีก

"มาร์ชขา... ตื่นแล้วทำไมไม่ยอมปลุกมินดี้ด้วยคะ" เสียงดังมาจากบันได ทำให้พีรดาหัวเราะออกมา

"อ้อ...มินดี้... ไม่ใช่แนนซี่และก็ไม่ใช่แมนดี้... ระวังเอดส์ขึ้นสมองนะมาร์ช ความจำของนายชักจะแย่เข้าไปทุกที"

พีรดาเอ่ยแล้วก็ยิ้มขำคนกะล่อน แกะมือเขาออกจากแขนแล้วเดินลงบันไดไป ปล่อยให้มาร์ชมองตามตาปรอย