บทที่ 5 เลี่ยงไม่ได้
ส่วนใหญ่พี่สาวของเธอจะแสดงความเป็นแม่แก่รอบรู้ไปเสียทุกเรื่องและวางท่าเป็นผู้ใหญ่เต็มที่
"เซี้ยวใหญ่แล้วนะแพท... พี่ไม่อยากให้แพทไป พี่บอกมาร์ชให้โทรไปแคนเซิลแล้วล่ะ"
"ว้า... แต่แพทอยากไปเจอเขาสักครั้งนะคะพี่พีม... พี่มาร์ชบอกว่าแค่ทานข้าวเท่านั้น ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ"
"หยุดเอามาร์ชมาอ้างได้แล้ว เขาจะส่งเราเข้าปากเสือปากจระเข้ยังไม่รู้ตัวอีก!" พีรดาดุน้องสาว
"ถ้าพี่มาร์ชคิดว่าแพทง่ายขนาดนั้น ก็ช่างเขาปะไร!"
น้ำเสียงเง้างอนเอ่ยประชดไปถึงคนที่เป็นผู้ดูแลคนที่สองรองจากพี่สาว
"พี่จะโทรไปหาเขา ว่าได้เรื่องหรือเปล่า คืนนี้ไม่รู้ว่าจะปาร์ตี้ที่ไหนอีกไหม เมื่อเช้าตื่นมาดูไม่ได้เลย เอาแม่มินดี้อะไรก็ไม่รู้มานอนที่บ้านด้วย" พีรดาเอ่ยเล่า ไม่ได้สังเกตใบหน้าที่ตูมลงไปของน้องสาว
"พี่พีมทนได้ยังไงคะ"
พัทรีราเอ่ยถาม เพราะคิดว่ามาร์ชคือเพื่อนชายที่สนิทที่สุดของพีรดา ไม่มีใครพิเศษเท่ามาร์ชอีกแล้ว พี่สาวของพัทรีราไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น ตัดไฟแต่ต้นลมทันทีที่เห็นท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ยของผู้ชายที่อยากเข้ามาจีบ
"ก็ไม่ได้ทนอะไรนี่ เขามีอิสระที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แต่ถ้าหากถึงเวลาเลิกทำตัวเสเพล เขาก็คงจะเลิกได้เองหรอก"
พีรดาเอ่ยแบบคาดเดานิสัยของมาร์ช เขาว่าพวกเจ้าชู้เพลย์บอยนั้นเวลารักใครแล้วมักรักจริงและสามารถหยุดได้ถ้าหากพบคนที่เขารัก แต่พัทรีราฟังแล้วตีความว่าพี่สาวเองก็รู้สึกพิเศษกับมาร์ชเช่นกัน แต่พี่สาวพูดเหมือนเป็นผู้หญิงใจกว้างเหมือนพวกอเมริกันส่วนใหญ่ พัทรีราหน้าสลดลงนิดหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
พัทรีรามองดูพีรดาที่กำลังกดโทรศัพท์ถึงมาร์ช พี่สาวของเธอเป็นคนสวยสง่า พัทรีรารักและชื่นชมเทิดทูนเหมือนเป็นแม่คนที่สอง เธอไม่แปลกใจเลยที่มาร์ชรักพีรดา ทั้งสวยทั้งเก่งและแกร่ง เธอไม่มีทางสู้ได้เลย
"ว่าไงมาร์ช" พีรดากรอกเสียงไปตามสาย มองนาฬิกาเป็นเวลาหกโมงครึ่ง
"ฮัลโหลเบบี้ คิดถึงอยู่พอดี"
"จริงเหรอ แล้วเสียงนกแก้วตัวไหนล่ะที่อยู่ข้างๆ น่ะ"
พีรดาดักคออย่างรู้ทัน เพราะได้ยินเสียงผู้หญิงพูดออเซาะฉอเลาะอยู่ใกล้ๆ มาร์ชหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเธอจับได้ไล่ทัน
"ตอนนี้อยู่บ้านเพื่อนน่ะ งานเลี้ยงวันเกิด"
"แล้วเรื่องที่พีมให้จัดการล่ะ ว่ายังไง"
"ไม่มีการแคนเซิล โทรคุยกับเจ้าโดมแล้ว... ก็ตามนั้น พีมอย่าคิดมากเลยน่า... พีมตามไปคุมก็ได้นี่ถ้าไม่ชอบใจ แค่มื้อเดียว"
มาร์ชเอ่ยแนะนำ พีรดากัดฟันกรอดด้วยความโมโหมาร์ช
"แย่ที่สุด เราโกรธนายจริงๆ นะมาร์ช ไม่ต้องโทรหานะเดือนนี้ ไม่มีอารมณ์จะพูดด้วย แค่นี้นะ"
พีรดากดวางสายด้วยความโมโหฉุนเฉียว
กริ๊ง-กริ๊ง
เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เห็นชื่อว่าเป็นมาร์ช เธอกดทิ้งทันที เขาโทรมาอีกสองครั้งพีรดาไม่ยอมรับ ต่อมาเสียงโทรศัพท์ของพัทรีราก็ดังขึ้น หญิงสาวรีบกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นมาร์ช
"แพทเหรอ...พี่สาวเรางอนใหญ่" เสียงพูดพลางหัวเราะเบาๆ ทำให้พัทรีรานึกหมั่นไส้
"ก็อยากไปทำให้เธอโกรธทำไมละ" เธอเอ่ยไปในสาย
"คืนพรุ่งนี้นัดทุ่มตรงจำได้นะ... เขาจะส่งคนไปรับที่บ้าน แพทเตรียมตัวให้ดี อย่าแต่งตัวโป๊เข้าใจไหม อย่าให้เขาจับมือถือแขน แค่กินข้าวเท่านั้น"
"ไม่ต้องมาสั่ง พี่มาร์ชไม่ต้องยุ่งหรอก แพทโตแล้ว อยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่ใช่พ่อเค้านะ" หญิงสาวเอ่ยเสียงประชดประชัน
"ใครเขาอยากเป็นพ่อตัวล่ะ... แค่อย่าทำให้พี่สาวเราเป็นห่วงมากนักก็พอ ไม่ต้องทำท่าปลื้มผู้ชายจนออกนอกหน้าเวลาอยู่กับเฟรย์ เพราะเขาจะตีค่าเราเหมาว่าเห่อเหิมกับเสน่ห์และเงินทองของเขา เข้าใจไหม"
เสียงสั่งสอนดังมาอีกระลอก พัทรีราย่นจมูกใส่โทรศัพท์ราวกับว่าคนสอนนั่งอยู่ตรงหน้า
"แพทไม่ใช่เด็กนะพี่มาร์ช หุบปากไปเถอะ เสียงแม่อะไรเรียกโน่นแน่ะ! รีบไปซะ!" พัทรีรากระแทกเสียงใส่คนทางปลายสายอย่างอดไม่ได้
"อย่าลืมที่พี่เตือน... จะทำอะไรก็ให้คิดถึงพี่สาวเราเอาไว้ให้มากๆ แค่นี้นะ"
เสียงสั่งประโยคสุดท้ายแล้วก็วางสายไป พัทรีราไม่สนอยู่แล้วล่ะ! อยากสั่งดีนัก จะทำทุกอย่างให้ตรงกันข้ามที่เขาสั่งไปเลย คอยดูเถอะ!
เวลาหกโมง พัทรีราแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยด้วยชุดเดรสผ้าไหมพลิ้วสีกุหลาบอ่อนยาวคลุมหลังเท้า เธอได้เปรียบเพราะหุ่นสูงระหงสวมชุดเดรสยาวได้สวยเหมือนนางพญา ตรงไหล่เป็นสายโซ่สีทองคล้อง ชุดตัดเข้ารูปกระชับสัดส่วนที่โค้งเว้าสวยงาม ลำคอสวมสร้อยเส้นเล็กห้อยเพชรสีชมพูรูปหยดน้ำ ผมสลวยมัดสูง ปล่อยปลายสะบัดเป็นพวงยามเคลื่อนไหว มีเสื้อโค้ตสีดำขนนุ่มคลุมไหล่
"พี่จะขับรถตามไป มีอะไรก็โทรมา ร้านนี้เป็นร้านมีชื่อเสียง เขาคงไม่ทำอะไรหรอก"
พีรดาเอ่ยกับน้องสาว และก็ปลอบใจตัวเองไปด้วย หญิงสาวยอมรับว่าห่วงพัทรีรามากเกินไป อาจจะเป็นเพราะได้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับเฟรย์ ฟอกซิโมมาค่อนข้างมากนั่นเอง สำหรับเธอแล้ว เขาเป็นเสือสิงห์กระทิงแรด หมาป่า หมาจิ้งจอกและอีกมากมายหลายสัตว์ เป็นนายพรานนักล่า เป็นมาเฟียจอมอิทธิพลที่ไม่เกรงกลัวกฎหมาย... สรุปว่าเขาเป็นทุกอย่างยกเว้น... สุภาพบุรุษ
