บทที่ 7 หนีไม่พ้น
"ใช่จริงๆ ด้วย นั่งกับผู้หญิง... นางนกต่อของมันหรือเปล่าวะ มึงช่วยดูซิ"
เขาเอ่ยแล้วส่งกล้องให้เพื่อนที่นั่งข้างกัน ในรถนั้นมีอยู่สี่คน อาวุธพร้อมมือเช่นปกติ อีกคนรีบส่องดู
"สงสัยนัดส่งข้อมูลกัน มันรู้ได้ยังไงว่าคืนนี้นายใหญ่จะอยู่แถวนี้ แต่ไอ้นี่มันหูผีจมูกมดอยู่แล้ว บอกโดมกับรอนเถอะ ตอนนี้กำลังมา อีกไม่กี่ไมล์ก็จะถึงร้านแล้ว"
"โอเค... ถ่ายรูปเอาไว้ด้วย"
เสียงบอกกัน จากนั้นคนที่ส่องกล้องก็จัดการถ่ายรูปจากกล้องส่องทางไกลที่มีฟังก์ชันล้ำสมัย ถ่ายทั้งภาพนิ่งและคลิป
ในรถเก๋งสีดำรอบด้านกันกระสุน รอนกำลังขับตรงมายังร้านอาหาร โดมนั่งเคียงข้างที่เบาะหน้า ที่เบาะหลังเป็นบุรุษร่างสูงสง่าสวมสูทสีดำ ภายใต้เป็นเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อดีสีน้ำเงินริ้วดำกับกางเกงสแล็คตัดเนี้ยบเข้ากับรูปร่าง ใบหน้านิ่งขรึมคมคาย ดวงตาคมกริบดุจกริชบ่งบอกว่าเขากำลังครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่ในหัว สันจมูกโด่งตรงรับกับริมฝีปากได้รูปเต็ม เรียวปากบนมีลักษณะบางกว่าเรียวปากล่างเล็กน้อย ขอบปากมีรอยหยักลึกชัดเจนตรงกลางพอดี สีเรื่ออย่างคนมีสุขภาพดี ยามที่เจ้าตัวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยมักทำให้คนเห็นหัวใจกระตุกได้ในความหมายที่แตกต่างกัน แล้วแต่สถานการณ์
ไรเคราเขียวครึ้มที่กันเป็นระเบียบตามแนวแก้มและคางบึกบึนนั้น ไม่ได้ทำให้ใบหน้าดูรกหรือน่าเกลียดแต่อย่างใด หากกลับช่วยเพิ่มความคมเข้มสะดุดตามากยิ่งขึ้น หญิงสาวทั้งหลายมักทำตาปรอยกันเป็นแถวเพียงแค่ได้เห็นเสี้ยวหน้าของเขาตามสื่อต่างๆ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่แยแสที่จะแย้มเรียวปากหว่านเสน่ห์ที่มีเหลือเฟือเท่าไหร่นัก จึงน้อยมากที่จะมีรูปยิ้มของเฟรย์ ฟอกซิโม ส่วนใหญ่มักเป็นรูปภาพยามก้าวเดินหรือไม่ก็เป็นรูปภาพจับมือกับเหล่านักธุรกิจทั้งหลายยามมีการประชุมเท่านั้น
"ว่าไงนะ...ไอ้ดอร์สันมันป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้งั้นเหรอ จะกล้ามากไปแล้ว มันตามมาจากนิวเจอร์ซีแน่ ไอ้สัตว์!"
เสียงโดมสบถหลังจากนิ่งฟังลูกน้องรายงานมาจากหน้าร้านอาหาร
"ครับหัวหน้า...คิดว่ายังงั้น... มิสพอลสันเพิ่งเข้าไปในร้านได้สิบนาทีนี้เอง ไอ้ดอร์สันมันนั่งกับผู้หญิงคนหนึ่ง คาดว่าเป็นนางนกต่อของมัน จะให้ทำยังไงครับ" เสียงรายงานต่อผ่านอุปกรณ์ไวเลสที่เสียบหู โดมหันไปมองเจ้านาย
"ไอ้ดอร์สันมันอยู่ที่นี่ครับบอส เราจับตามองมันอยู่" โดมรายงานเจ้านายใหญ่ที่นั่งนิ่งเงียบอยู่เบาะหลัง
"ก็ดีแล้ว...ไม่ต้องควานหาตัวให้ยุ่งยาก ติดตามประกบมัน และเอาไปที่เซฟเฮาส์" คำสั่งสั้นแต่เฉียบขาดอย่างคนตัดสินใจได้เร็ว
"ครับบอส... อ้อ... มีผู้หญิงด้วยครับ คิดว่าเป็นนางนกต่อของมัน...นี่ครับรูป"
โดมเอ่ยต่อ ส่งโทรศัพท์ที่มีรูปที่ลูกทีมเพิ่งส่งมาให้ไปยังบอสใหญ่ เขารับไปดูแวบหนึ่ง
"เอาไปด้วย" เสียงสั่งสั้นตามเคย
พีรดากำลังจับตามองดูหน้าร้านอาหาร พัทรีราบอกว่านายเฟรย์อะไรนั่นยังมาไม่ถึง หญิงสาวทำเสียงเหอะในลำคอ... หยิ่งและไร้มารยาทของสุภาพบุรุษอย่างที่เธอได้หาข้อมูลมา ขณะที่กำลังโฟกัสมุ่งความสนใจไปยังร้านอาหารนั้น จู่ๆ ก็มีผู้ชายใส่สูทสามคนเดินตรงมาที่โต๊ะ สองคนประกบผู้ชายที่นั่งจิบกาแฟตรงกันข้ามพีรดา อีกคนยืนอยู่ข้างหลังเธอ พีรดาเงยหน้ามองอย่างงุนงงและไม่เข้าใจ เห็นเจ้าคนที่นั่งร่วมโต๊ะหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด และเธอก็รู้สึกถึงวัตถุแข็งๆ ที่จิ้มอยู่ที่แผ่นหลัง
"อย่าส่งเสียงเด็ดขาด... ลุกขึ้นดีๆ แล้วเดินไปที่รถนั่น" เสียงสั่งเบาๆ จากคนที่อยู่ข้างหลังเธอ เจ้าคนร่วมโต๊ะลุกขึ้นทันทีตามคำสั่ง พีรดาหัวใจเต้นแรงกับเหตุการณ์ที่เธอไม่คาดคิด... เธอกำลังถูกจี้!
"อย่าทำท่ามีพิรุธ ลุก!" วัตถุแข็งทิ่มหนักที่หลัง เธอไม่มีทางเลือก หน้าร้านไม่มีใครให้ความสนใจกับโต๊ะมุมสลัวที่มีกระถางบังอยู่ พีรดาจำต้องลุกและเดินตามเจ้าคนร่วมโต๊ะ มีรถสีดำจอดรออยู่ ประตูเปิดออก เจ้าคนร่วมโต๊ะถูกผลักขึ้นไปก่อนและพีรดาก็ถูกผลักให้ขึ้นตามไป มันออกรถอย่างรวดเร็ว
"แก...จะพาฉันไปไหน... เกิดอะไรขึ้น พวกแกเป็นใคร!"
หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงตกใจ ไม่มีใครตอบเธอ ไอ้เพื่อนร่วมดื่มกาแฟทำท่าคล้ายเอื้อมมือไปที่เอวด้านหลัง แต่ก็ช้าไปกว่าไอ้คนใส่สูท คนหนึ่งตวัดกำปั้นใส่ปลายคางเจ้าหมอนั่นเสียงดังปึ่ก มันล้มคออ่อนไปกับเบาะรถทันที พีรดากำลังจะร้องกรี๊ด แต่ก็ถูกปิดปากด้วยผ้าสีดำ พร้อมกับมีถุงผ้ามาคลุมศีรษะ มือถูกจับไพล่หลังและมัดพร้อมกับเท้า หญิงสาวดิ้นขลุกขลักไปชนมุมประตู
"อย่าดิ้นถ้าไม่อยากเจ็บตัว" เสียงมันข่มขู่ พีรดาแทบจะหัวใจวายด้วยความช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น รถแล่นฉิวไปตามถนน โดยที่เธอไม่รู้ว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน และมันจับเธอไปด้วยเหตุผลอะไร พีรดารู้สึกหัวใจเต้นรัวเร็วจนหาจังหวะไม่ได้ด้วยความกลัว เธอถูกขนาบข้างด้วยร่างใหญ่หนาของเจ้าคนใส่สูท
พีรดากำลังวาดภาพจินตนาการอันสุดแสนเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองในอีกไม่นานข้างหน้านี้ หญิงสาวรู้สึกหน้ามืดหายใจติดขัด ตัวอ่อนและล้มคอพับไปในทันใด
