บทที่ 74 เด็กดื้อของผม

ก๊อก-ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปรายนภาผวาลุกขึ้นแล้วก้าวเร็วๆ ไปยังประตูด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำรัวเร็ว!

 ร่างสูงในชุดสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้ายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ปรายนภาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา พลันน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่กักเก็บเอาไว้ได้ เพราะยังจดจำความรู้สึกสูญเสียเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ดี หญิงสาวค่อยเดินถ...