บทที่ 1 ตื่นมาในร่างที่ทุกคนเกลียด

เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง ๆ อยู่เหนือศีรษะ

แสงสีขาวจากหลอดไฟในห้องพักแพทย์ส่องลงมาบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร

หญิงสาวในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“อีกสองชั่วโมงถึงจะหมดเวร…”

แพทย์หญิง “ลลิน” ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

เธอเป็นแพทย์ที่เพื่อนร่วมงานต่างยอมรับในเรื่องความสามารถ

นอกจากความรู้ด้านการรักษาแล้ว ลลินยังเป็นคนที่เรียนรู้อะไรได้รวดเร็วผิดปกติ

เธอเคยฝึกศิลปะการต่อสู้หลายแขนง

ทำอาหารได้ตั้งแต่อาหารไทย อาหารจีน ไปจนถึงอาหารตะวันตก

มีความรู้เรื่องสมุนไพร โภชนาการ การปฐมพยาบาล และการเอาตัวรอดในสถานการณ์ฉุกเฉิน

ที่สำคัญที่สุด—

เธอเป็นคนช่างสังเกตและมีความจำดีอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่คืนนี้ไม่มีคนไข้ฉุกเฉินเข้ามาเพิ่มเติม

ลลินจึงเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอ่านนิยายที่เธอติดอยู่

“เรื่องนี้นี่เอง…”

นิยายที่เธอกำลังอ่านเป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ย้อนยุคไปอยู่ในครอบครัวที่ยากจน

ตัวละครที่เธอเกลียดที่สุดกลับไม่ใช่พระเอกหรือนางเอก

แต่เป็น—

“แม่” ของเด็กสามคน

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เอาแต่ดุด่า ทุบตี และทอดทิ้งลูกของตัวเอง

ลลินอ่านไปก็ขมวดคิ้วไป

“ทำไมต้องทำกับเด็กขนาดนี้ด้วย…”

เธอเลื่อนเมาส์ลงไปอ่านต่อ

ในตอนล่าสุด ลูกชายคนโตถูกบังคับให้ทำงานหนักตั้งแต่อายุยังน้อย

ลูกสาวคนกลางต้องอดอาหาร

ส่วนลูกชายคนเล็กป่วยหนักแต่กลับไม่มีเงินรักษา

แม่ของเด็กทั้งสามกลับเอาเงินที่มีไปซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้ตัวเอง

ลลินถึงกับถอนหายใจ

“ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในเรื่องนี้นะ…”

เธอพึมพำพลางเลื่อนหน้าจอ

“ฉันจะทำให้เด็กสามคนนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นเอง”

ทันใดนั้น—

พรึ่บ!

หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบ

ลลินขมวดคิ้ว

“ไฟตกเหรอ?”

หน้าจอกลับไม่ได้ดับ

ตรงกันข้าม…

ตัวอักษรบนหน้าจอกลับเริ่มเปลี่ยนไป

จากข้อความในนิยาย กลายเป็นประโยคประหลาด

«“ถ้าเช่นนั้น…เจ้าจงเป็นนางเสียเอง”»

ลลินชะงัก

“อะไรเนี่ย?”

เธอยังไม่ทันได้แตะคีย์บอร์ด

แสงสีขาวสว่างวาบก็พุ่งออกมาจากหน้าจอ

ร่างของเธอถูกแรงบางอย่างดึงเข้าไปอย่างรุนแรง

“เดี๋ยว—!”

เสียงของเธอขาดหายไป

---

ครืน!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ลลินลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

ความรู้สึกแรกคือ—

ปวดหัว

ความรู้สึกที่สองคือ—

หนาว

และความรู้สึกที่สามคือ—

มีบางอย่างกำลังดึงแขนของเธอ

“แม่…”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น

ลลินขมวดคิ้ว

แม่?

ใครเรียกเธอ?

เธอพยายามลืมตา

ภาพแรกที่เห็นคือเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

ใบหน้าซีดเซียว

ริมฝีปากแห้ง

ร่างกายผอมจนเห็นกระดูกชัดเจน

เด็กชายมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว

“แม่…ตื่นแล้วเหรอครับ?”

ลลินนิ่งไป

เด็กคนนี้เป็นใคร?

เธอพยายามลุกขึ้น แต่ทันใดนั้นความทรงจำจำนวนมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในหัว

ปวด—

เจ็บจนแทบกรีดร้อง

ภาพของบ้านหลังหนึ่ง

ชายชรา

หญิงสาวคนหนึ่ง

เด็กสามคน

เสียงร้องไห้

เสียงตะโกน

เสียงของเด็กคนหนึ่งพูดว่า—

“แม่ครับ ผมหิว…”

และเสียงผู้หญิงอีกคนตอบกลับอย่างเย็นชา

“หิวก็ไปหาอะไรกินเองสิ!”

ลลินเบิกตากว้าง

ภาพทั้งหมดค่อย ๆ จางหาย

เธอหอบหายใจ

มือยกขึ้นกุมขมับ

และในที่สุดเธอก็เข้าใจ—

เธอไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

เธออยู่ในร่างของหญิงคนหนึ่ง

หญิงที่มีชื่อว่า—

“หลินเยว่”

หญิงที่เป็นแม่ของเด็กสามคน

และเป็นตัวละครที่ลลินเพิ่งด่าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“นี่มัน…”

ลลินมองมือตัวเอง

มือที่หยาบกร้าน

แขนที่ผอม

เสื้อผ้าเก่า ๆ

เตียงไม้แข็ง ๆ

บ้านเก่าโทรม ๆ

เธอกลืนน้ำลาย

“ฉันย้อนเวลามาจริง ๆ เหรอ…”

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ

เด็กชายตรงหน้าก็รีบถอยหลัง

เหมือนกลัวว่าเธอจะตี

ลลินมองเห็นท่าทางนั้นแล้วหัวใจสะเทือน

เด็กคนนี้กลัวแม่ของตัวเองขนาดนั้นเชียวหรือ?

“หนู…”

เธอหยุด

ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ชื่ออะไร?”

เด็กชายชะงัก

เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ

“แม่…จำผมไม่ได้เหรอครับ?”

คำถามนั้นทำให้ลลินพูดไม่ออก

เธอจำได้แล้วจากความทรงจำของร่างนี้

ลูกชายคนโต—หลินจื่อเหวิน อายุสิบสองปี

เด็กที่ต้องทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เพราะแม่ไม่ยอมดูแล

ลูกคนที่สอง—

หลินเสี่ยวหลาน อายุเก้าขวบ

เด็กหญิงที่เงียบที่สุดในบ้าน

และลูกชายคนเล็ก—

หลินอัน อายุหกขวบ

เด็กที่กำลังป่วยหนัก

ลลินรีบหันไปมองอีกมุมของห้อง

เด็กหญิงตัวเล็กนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่า ๆ

ส่วนเด็กชายวัยหกขวบนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเป็นระยะ

ลลินลุกขึ้นทันที

“อัน”

เด็กชายเงยหน้า

“ครับ…”

ลลินเดินเข้าไปหา

เธอใช้หลังมือแตะหน้าผากเด็ก

ร้อนจัด

ไข้สูงมาก

สีหน้าของเธอเปลี่ยนทันที

สัญชาตญาณของแพทย์ทำงานโดยอัตโนมัติ

“มีไข้มานานแค่ไหน?”

เด็กชายคนโตตอบอย่างลังเล

“สามวันแล้วครับ”

“กินอะไรไปบ้าง?”

“น้ำ…กับข้าวต้ม”

“มีไอไหม? หายใจเร็วหรือเปล่า?”

เด็กชายเงียบ

ลลินก้มลงฟังเสียงหายใจ

หน้าอกของเด็กกระเพื่อมเร็วผิดปกติ

เธอวางมือบนหน้าผากอีกครั้ง

ร้อนมาก

“ต้องรักษา…”

แต่ทันทีที่พูดจบ เธอก็ชะงัก

ที่นี่ไม่มีโรงพยาบาล

ไม่มีเครื่องมือแพทย์

ไม่มีเครื่องตรวจ

ไม่มีแม้แต่ยาสามัญที่เธอคุ้นเคย

ลลินสูดหายใจลึก

แต่ฉันยังเป็นหมอ

ความรู้ยังอยู่ในหัว

และเธอจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้ตายต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด

“จื่อเหวิน”

เด็กชายสะดุ้ง

“ครับ?”

“บ้านเรามีเงินเหลือเท่าไหร่?”

เด็กชายก้มหน้า

“ไม่มีครับ…”

ลลินนิ่ง

“ไม่มีเลย?”

“แม่…เอาเงินก้อนสุดท้ายไปซื้อแป้งทาหน้ากับเสื้อผ้าเมื่อวานแล้ว”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

ลลินหลับตาลง

เธอจำได้แล้ว

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

เงินที่สามีทิ้งไว้ให้ลูก ๆ ถูกใช้ไปจนหมด

ข้าวสารเหลือเพียงก้นถัง

เด็กสามคนกำลังหิว

คนเล็กกำลังป่วย

และคนเป็นแม่—

กลับไม่เคยสนใจ

ลลินกำมือแน่น

“เจ้าของร่าง…”

เธอพึมพำเบา ๆ

“เธอทำอะไรกับเด็กพวกนี้ไว้กันแน่”

จื่อเหวินเงยหน้ามอง

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแม่ไม่ได้ตะคอก

ไม่ด่า

ไม่หยิบไม้ขึ้นมา

แต่กลับมีสีหน้าจริงจัง

“จื่อเหวิน”

“ครับ?”

“พาฉันไปดูห้องครัว”

เด็กชายทำหน้าประหลาดใจ

“ครัว?”

“ใช่”

“แม่จะทำอะไรครับ?”

ลลินมองเด็กทั้งสามคน

ก่อนจะตอบสั้น ๆ

“ทำอาหาร”

เด็กทั้งสามมองหน้ากัน

ราวกับคำพูดนั้นเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในโลก

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา—

แม่ของพวกเขาไม่เคยทำอาหารให้พวกเขากินเลย

---

ห้องครัวมีเพียงข้าวสารเล็กน้อย ไข่สองฟอง ผักแห้ง และเกลือ

ลลินมองวัตถุดิบทั้งหมด

สำหรับคนอื่นอาจไม่มีอะไร

แต่สำหรับเธอ—

เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว

เธอลงมือก่อไฟ

หั่นผัก

ต้มน้ำ

ทำข้าวต้มเนื้อเนียนสำหรับเด็กที่ป่วย

จากนั้นต้มไข่และแบ่งอาหารให้เด็กทั้งสามคนเท่า ๆ กัน

กลิ่นหอมลอยไปทั่วบ้าน

เด็กทั้งสามนั่งมองหม้ออย่างตาไม่กะพริบ

เสี่ยวหลานกลืนน้ำลาย

“แม่…”

“หืม?”

“กินได้จริง ๆ เหรอคะ?”

ลลินชะงัก

ประโยคธรรมดา ๆ กลับทำให้หัวใจเธอเจ็บ

เธอวางถ้วยลงตรงหน้าเด็กหญิง

“กินเถอะ”

เด็กหญิงยังไม่กล้าแตะ

จื่อเหวินกลับพูดขึ้นเบา ๆ

“น้อง…กินได้”

เด็กหญิงจึงค่อย ๆ ตักข้าวต้มเข้าปาก

ทันทีที่กลืนลงไป—

ดวงตาของเด็กหญิงก็แดงขึ้น

“อร่อย…”

เสียงเบามาก

แต่ลลินได้ยิน

เธอยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอร่อยก็กินเยอะ ๆ”

เด็กทั้งสามก้มหน้ากินอาหาร

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

บ้านหลังนี้ไม่มีเสียงร้องไห้

ไม่มีเสียงดุด่า

มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ

ลลินมองเด็กทั้งสาม

ในใจกลับเกิดคำถามหนึ่งขึ้นมา

ถ้าฉันเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขา…

เรื่องราวในนิยายจะเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า?

และถ้าเปลี่ยน—

เธอจะกลับไปยังโลกเดิมได้หรือไม่?

---

คืนนั้น หลังจากเด็กทั้งสามหลับไป

ลลินนั่งอยู่คนเดียวหน้าต่าง

สายตาเธอมองออกไปยังหมู่บ้านที่มืดสนิท

ทันใดนั้น—

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ลลินหันไปมอง

ดึกขนาดนี้…

ใครมาหา?

เสียงผู้ชายดังจากนอกประตู

“หลินเยว่ เปิดประตู”

ลลินขมวดคิ้ว

น้ำเสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยแรงกดดัน

เธอเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย

ชายร่างสูงในชุดสีเข้มยืนอยู่ด้านนอก

ใบหน้าคมเข้ม

สายตาเย็นเยียบ

และทันทีที่เห็นเขา—

ความทรงจำของเจ้าของร่างก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ชายคนนี้คือ—

สามีของหลินเยว่

แต่เขาไม่ควรกลับบ้านคืนนี้

เพราะตามเนื้อเรื่องเดิม…

เขาจะต้องกลับมาอีก สามเดือนข้างหน้า

ลลินมองชายตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

“คุณกลับมาได้ยังไง?”

ชายคนนั้นไม่ตอบคำถาม

สายตาของเขาเหลือบเข้าไปในบ้าน

เห็นเด็กทั้งสามกำลังนอนหลับ

จากนั้นจึงหันกลับมามองเธอ

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”

ลลินนิ่ง

“อะไร?”

ชายคนนั้นจ้องหน้าเธออยู่นาน

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอเย็นวาบไปทั้งตัว

“แววตาของเจ้า…ไม่เหมือนเดิม”

ลลินกำมือแน่น

ในวินาทีนั้นเอง—

เธอรู้ว่า การเข้ามาอยู่ในร่างนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

และคนตรงหน้า…

อาจรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับ “หลินเยว่” มากกว่าที่เธอคิด

จบตอนที่ 1

บทถัดไป