ฉันทะลุมาเป็นคุณแม่ลูก 3

ฉันทะลุมาเป็นคุณแม่ลูก 3

Mint mint · กำลังอัปเดต · 116.6k คำ

586
ยอดนิยม
590
การดู
3
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

ชื่อเรื่อง: ฉันทะลุมาเป็นคุณแม่ลูกสาม
เมื่อแพทย์สาวอัจฉริยะที่มีความรู้รอบด้าน ทั้งการแพทย์ การต่อสู้ การทำอาหาร และการเอาตัวรอด ดันเผลออ่านนิยายจนจบในคืนเข้าเวร…
แต่แทนที่จะได้กลับบ้านไปนอน เธอกลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในโลกของนิยาย!
และที่แย่ไปกว่านั้น…
เธอไม่ได้กลายเป็นนางเอก
ไม่ได้กลายเป็นตัวร้ายสาวสวย
แต่กลับกลายเป็น “คุณแม่ลูกสาม” ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ใจร้ายที่สุดในเรื่อง!
แม่ผู้เคยทอดทิ้งลูก
แม่ผู้ไม่เคยสนใจว่าลูกจะหิวหรือเจ็บป่วย
แม่ที่เด็กทั้งสามคนหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้
เมื่อ “แม่คนเดิม” หายไป และ “แพทย์สาวจากโลกปัจจุบัน” เข้ามาแทนที่…
ชีวิตของเด็กทั้งสามจะเปลี่ยนไปอย่างไร?
จากแม่ที่ลูก ๆ เคยหวาดกลัว
เธอจะกลายเป็นแม่ที่ปกป้องลูกด้วยชีวิต
จากบ้านที่เต็มไปด้วยความอดอยาก
เธอจะใช้ความรู้ทั้งหมดที่มีสร้างชีวิตใหม่ให้ครอบครัว
แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้กลับทำให้เรื่องราวที่ควรดำเนินไปตามนิยายเริ่มผิดเพี้ยน…
สามีที่ควรกลับมาในอีกหลายเดือนกลับปรากฏตัวก่อนกำหนด
ผู้คนรอบข้างเริ่มสงสัยว่าเหตุใด “หลินเยว่” ถึงเปลี่ยนไป
และที่น่ากลัวที่สุด…
ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนรู้ว่า ผู้หญิงที่อยู่ในร่างนี้ไม่ใช่หลินเยว่คนเดิม
เมื่อความลับของโลกนิยายค่อย ๆ เปิดเผย
เมื่อครอบครัวที่เคยแตกสลายต้องเริ่มต้นกันใหม่
และเมื่อหัวใจของเด็กสามคนค่อย ๆ

บท 1

เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง ๆ อยู่เหนือศีรษะ

แสงสีขาวจากหลอดไฟในห้องพักแพทย์ส่องลงมาบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร

หญิงสาวในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“อีกสองชั่วโมงถึงจะหมดเวร…”

แพทย์หญิง “ลลิน” ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

เธอเป็นแพทย์ที่เพื่อนร่วมงานต่างยอมรับในเรื่องความสามารถ

นอกจากความรู้ด้านการรักษาแล้ว ลลินยังเป็นคนที่เรียนรู้อะไรได้รวดเร็วผิดปกติ

เธอเคยฝึกศิลปะการต่อสู้หลายแขนง

ทำอาหารได้ตั้งแต่อาหารไทย อาหารจีน ไปจนถึงอาหารตะวันตก

มีความรู้เรื่องสมุนไพร โภชนาการ การปฐมพยาบาล และการเอาตัวรอดในสถานการณ์ฉุกเฉิน

ที่สำคัญที่สุด—

เธอเป็นคนช่างสังเกตและมีความจำดีอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่คืนนี้ไม่มีคนไข้ฉุกเฉินเข้ามาเพิ่มเติม

ลลินจึงเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอ่านนิยายที่เธอติดอยู่

“เรื่องนี้นี่เอง…”

นิยายที่เธอกำลังอ่านเป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ย้อนยุคไปอยู่ในครอบครัวที่ยากจน

ตัวละครที่เธอเกลียดที่สุดกลับไม่ใช่พระเอกหรือนางเอก

แต่เป็น—

“แม่” ของเด็กสามคน

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เอาแต่ดุด่า ทุบตี และทอดทิ้งลูกของตัวเอง

ลลินอ่านไปก็ขมวดคิ้วไป

“ทำไมต้องทำกับเด็กขนาดนี้ด้วย…”

เธอเลื่อนเมาส์ลงไปอ่านต่อ

ในตอนล่าสุด ลูกชายคนโตถูกบังคับให้ทำงานหนักตั้งแต่อายุยังน้อย

ลูกสาวคนกลางต้องอดอาหาร

ส่วนลูกชายคนเล็กป่วยหนักแต่กลับไม่มีเงินรักษา

แม่ของเด็กทั้งสามกลับเอาเงินที่มีไปซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้ตัวเอง

ลลินถึงกับถอนหายใจ

“ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในเรื่องนี้นะ…”

เธอพึมพำพลางเลื่อนหน้าจอ

“ฉันจะทำให้เด็กสามคนนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นเอง”

ทันใดนั้น—

พรึ่บ!

หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบ

ลลินขมวดคิ้ว

“ไฟตกเหรอ?”

หน้าจอกลับไม่ได้ดับ

ตรงกันข้าม…

ตัวอักษรบนหน้าจอกลับเริ่มเปลี่ยนไป

จากข้อความในนิยาย กลายเป็นประโยคประหลาด

«“ถ้าเช่นนั้น…เจ้าจงเป็นนางเสียเอง”»

ลลินชะงัก

“อะไรเนี่ย?”

เธอยังไม่ทันได้แตะคีย์บอร์ด

แสงสีขาวสว่างวาบก็พุ่งออกมาจากหน้าจอ

ร่างของเธอถูกแรงบางอย่างดึงเข้าไปอย่างรุนแรง

“เดี๋ยว—!”

เสียงของเธอขาดหายไป

---

ครืน!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ลลินลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

ความรู้สึกแรกคือ—

ปวดหัว

ความรู้สึกที่สองคือ—

หนาว

และความรู้สึกที่สามคือ—

มีบางอย่างกำลังดึงแขนของเธอ

“แม่…”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น

ลลินขมวดคิ้ว

แม่?

ใครเรียกเธอ?

เธอพยายามลืมตา

ภาพแรกที่เห็นคือเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

ใบหน้าซีดเซียว

ริมฝีปากแห้ง

ร่างกายผอมจนเห็นกระดูกชัดเจน

เด็กชายมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว

“แม่…ตื่นแล้วเหรอครับ?”

ลลินนิ่งไป

เด็กคนนี้เป็นใคร?

เธอพยายามลุกขึ้น แต่ทันใดนั้นความทรงจำจำนวนมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในหัว

ปวด—

เจ็บจนแทบกรีดร้อง

ภาพของบ้านหลังหนึ่ง

ชายชรา

หญิงสาวคนหนึ่ง

เด็กสามคน

เสียงร้องไห้

เสียงตะโกน

เสียงของเด็กคนหนึ่งพูดว่า—

“แม่ครับ ผมหิว…”

และเสียงผู้หญิงอีกคนตอบกลับอย่างเย็นชา

“หิวก็ไปหาอะไรกินเองสิ!”

ลลินเบิกตากว้าง

ภาพทั้งหมดค่อย ๆ จางหาย

เธอหอบหายใจ

มือยกขึ้นกุมขมับ

และในที่สุดเธอก็เข้าใจ—

เธอไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

เธออยู่ในร่างของหญิงคนหนึ่ง

หญิงที่มีชื่อว่า—

“หลินเยว่”

หญิงที่เป็นแม่ของเด็กสามคน

และเป็นตัวละครที่ลลินเพิ่งด่าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“นี่มัน…”

ลลินมองมือตัวเอง

มือที่หยาบกร้าน

แขนที่ผอม

เสื้อผ้าเก่า ๆ

เตียงไม้แข็ง ๆ

บ้านเก่าโทรม ๆ

เธอกลืนน้ำลาย

“ฉันย้อนเวลามาจริง ๆ เหรอ…”

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ

เด็กชายตรงหน้าก็รีบถอยหลัง

เหมือนกลัวว่าเธอจะตี

ลลินมองเห็นท่าทางนั้นแล้วหัวใจสะเทือน

เด็กคนนี้กลัวแม่ของตัวเองขนาดนั้นเชียวหรือ?

“หนู…”

เธอหยุด

ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ชื่ออะไร?”

เด็กชายชะงัก

เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ

“แม่…จำผมไม่ได้เหรอครับ?”

คำถามนั้นทำให้ลลินพูดไม่ออก

เธอจำได้แล้วจากความทรงจำของร่างนี้

ลูกชายคนโต—หลินจื่อเหวิน อายุสิบสองปี

เด็กที่ต้องทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เพราะแม่ไม่ยอมดูแล

ลูกคนที่สอง—

หลินเสี่ยวหลาน อายุเก้าขวบ

เด็กหญิงที่เงียบที่สุดในบ้าน

และลูกชายคนเล็ก—

หลินอัน อายุหกขวบ

เด็กที่กำลังป่วยหนัก

ลลินรีบหันไปมองอีกมุมของห้อง

เด็กหญิงตัวเล็กนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่า ๆ

ส่วนเด็กชายวัยหกขวบนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเป็นระยะ

ลลินลุกขึ้นทันที

“อัน”

เด็กชายเงยหน้า

“ครับ…”

ลลินเดินเข้าไปหา

เธอใช้หลังมือแตะหน้าผากเด็ก

ร้อนจัด

ไข้สูงมาก

สีหน้าของเธอเปลี่ยนทันที

สัญชาตญาณของแพทย์ทำงานโดยอัตโนมัติ

“มีไข้มานานแค่ไหน?”

เด็กชายคนโตตอบอย่างลังเล

“สามวันแล้วครับ”

“กินอะไรไปบ้าง?”

“น้ำ…กับข้าวต้ม”

“มีไอไหม? หายใจเร็วหรือเปล่า?”

เด็กชายเงียบ

ลลินก้มลงฟังเสียงหายใจ

หน้าอกของเด็กกระเพื่อมเร็วผิดปกติ

เธอวางมือบนหน้าผากอีกครั้ง

ร้อนมาก

“ต้องรักษา…”

แต่ทันทีที่พูดจบ เธอก็ชะงัก

ที่นี่ไม่มีโรงพยาบาล

ไม่มีเครื่องมือแพทย์

ไม่มีเครื่องตรวจ

ไม่มีแม้แต่ยาสามัญที่เธอคุ้นเคย

ลลินสูดหายใจลึก

แต่ฉันยังเป็นหมอ

ความรู้ยังอยู่ในหัว

และเธอจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้ตายต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด

“จื่อเหวิน”

เด็กชายสะดุ้ง

“ครับ?”

“บ้านเรามีเงินเหลือเท่าไหร่?”

เด็กชายก้มหน้า

“ไม่มีครับ…”

ลลินนิ่ง

“ไม่มีเลย?”

“แม่…เอาเงินก้อนสุดท้ายไปซื้อแป้งทาหน้ากับเสื้อผ้าเมื่อวานแล้ว”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

ลลินหลับตาลง

เธอจำได้แล้ว

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

เงินที่สามีทิ้งไว้ให้ลูก ๆ ถูกใช้ไปจนหมด

ข้าวสารเหลือเพียงก้นถัง

เด็กสามคนกำลังหิว

คนเล็กกำลังป่วย

และคนเป็นแม่—

กลับไม่เคยสนใจ

ลลินกำมือแน่น

“เจ้าของร่าง…”

เธอพึมพำเบา ๆ

“เธอทำอะไรกับเด็กพวกนี้ไว้กันแน่”

จื่อเหวินเงยหน้ามอง

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแม่ไม่ได้ตะคอก

ไม่ด่า

ไม่หยิบไม้ขึ้นมา

แต่กลับมีสีหน้าจริงจัง

“จื่อเหวิน”

“ครับ?”

“พาฉันไปดูห้องครัว”

เด็กชายทำหน้าประหลาดใจ

“ครัว?”

“ใช่”

“แม่จะทำอะไรครับ?”

ลลินมองเด็กทั้งสามคน

ก่อนจะตอบสั้น ๆ

“ทำอาหาร”

เด็กทั้งสามมองหน้ากัน

ราวกับคำพูดนั้นเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในโลก

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา—

แม่ของพวกเขาไม่เคยทำอาหารให้พวกเขากินเลย

---

ห้องครัวมีเพียงข้าวสารเล็กน้อย ไข่สองฟอง ผักแห้ง และเกลือ

ลลินมองวัตถุดิบทั้งหมด

สำหรับคนอื่นอาจไม่มีอะไร

แต่สำหรับเธอ—

เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว

เธอลงมือก่อไฟ

หั่นผัก

ต้มน้ำ

ทำข้าวต้มเนื้อเนียนสำหรับเด็กที่ป่วย

จากนั้นต้มไข่และแบ่งอาหารให้เด็กทั้งสามคนเท่า ๆ กัน

กลิ่นหอมลอยไปทั่วบ้าน

เด็กทั้งสามนั่งมองหม้ออย่างตาไม่กะพริบ

เสี่ยวหลานกลืนน้ำลาย

“แม่…”

“หืม?”

“กินได้จริง ๆ เหรอคะ?”

ลลินชะงัก

ประโยคธรรมดา ๆ กลับทำให้หัวใจเธอเจ็บ

เธอวางถ้วยลงตรงหน้าเด็กหญิง

“กินเถอะ”

เด็กหญิงยังไม่กล้าแตะ

จื่อเหวินกลับพูดขึ้นเบา ๆ

“น้อง…กินได้”

เด็กหญิงจึงค่อย ๆ ตักข้าวต้มเข้าปาก

ทันทีที่กลืนลงไป—

ดวงตาของเด็กหญิงก็แดงขึ้น

“อร่อย…”

เสียงเบามาก

แต่ลลินได้ยิน

เธอยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอร่อยก็กินเยอะ ๆ”

เด็กทั้งสามก้มหน้ากินอาหาร

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

บ้านหลังนี้ไม่มีเสียงร้องไห้

ไม่มีเสียงดุด่า

มีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ

ลลินมองเด็กทั้งสาม

ในใจกลับเกิดคำถามหนึ่งขึ้นมา

ถ้าฉันเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขา…

เรื่องราวในนิยายจะเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า?

และถ้าเปลี่ยน—

เธอจะกลับไปยังโลกเดิมได้หรือไม่?

---

คืนนั้น หลังจากเด็กทั้งสามหลับไป

ลลินนั่งอยู่คนเดียวหน้าต่าง

สายตาเธอมองออกไปยังหมู่บ้านที่มืดสนิท

ทันใดนั้น—

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ลลินหันไปมอง

ดึกขนาดนี้…

ใครมาหา?

เสียงผู้ชายดังจากนอกประตู

“หลินเยว่ เปิดประตู”

ลลินขมวดคิ้ว

น้ำเสียงนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยแรงกดดัน

เธอเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย

ชายร่างสูงในชุดสีเข้มยืนอยู่ด้านนอก

ใบหน้าคมเข้ม

สายตาเย็นเยียบ

และทันทีที่เห็นเขา—

ความทรงจำของเจ้าของร่างก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ชายคนนี้คือ—

สามีของหลินเยว่

แต่เขาไม่ควรกลับบ้านคืนนี้

เพราะตามเนื้อเรื่องเดิม…

เขาจะต้องกลับมาอีก สามเดือนข้างหน้า

ลลินมองชายตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

“คุณกลับมาได้ยังไง?”

ชายคนนั้นไม่ตอบคำถาม

สายตาของเขาเหลือบเข้าไปในบ้าน

เห็นเด็กทั้งสามกำลังนอนหลับ

จากนั้นจึงหันกลับมามองเธอ

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”

ลลินนิ่ง

“อะไร?”

ชายคนนั้นจ้องหน้าเธออยู่นาน

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอเย็นวาบไปทั้งตัว

“แววตาของเจ้า…ไม่เหมือนเดิม”

ลลินกำมือแน่น

ในวินาทีนั้นเอง—

เธอรู้ว่า การเข้ามาอยู่ในร่างนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

และคนตรงหน้า…

อาจรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับ “หลินเยว่” มากกว่าที่เธอคิด

จบตอนที่ 1

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก

350.2k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ทั้งที่เธอแค่แอบรักเขาที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทแต่แล้ววันหนึ่งเขากลับย่ำยีเธอจนแหลกละเอียด
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
โซ่สวาทร้อนรัก

โซ่สวาทร้อนรัก

550.9k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ใครบอกให้คุณแต่งตัวแบบนี้หึ อยากจะโชว์ให้คนอื่นเห็นหรือไง ว่านมตัวเองมันใหญ่น่ะห้ะ”
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”

คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เล่ห์รักซ่อนชู้

เล่ห์รักซ่อนชู้

56.5k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
คลั่งรักลูกหนี้

คลั่งรักลูกหนี้

43.3k การดู · เสร็จสิ้น · ฟินน่า
เพราะถูกแม่แท้ๆ หลอกมาใช้หนี้ขัดดอก
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย

624k การดู · เสร็จสิ้น · ชาไทยเย็น
"อย่าขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะคลานลงจากเตียงได้ ได้ยินมั้ยมะนาว!"

เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...

"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา

คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....

"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."

เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!

พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่

โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"

สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....

ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ

และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย

ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่

ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!

"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"

ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

297.3k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

451.3k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน

1.1k การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
ทะลุมิติมาทั้งที ดันต้องรับมรดกเป็นโรงเตี๊ยมใกล้เจ๊งกับหนี้ก้อนโตในดินแดนเถื่อนที่คนมีปืนมีสิทธิ์พูดมากกว่าคนมีเหตุผล!

ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!

แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา

เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น

เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

592.7k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน

สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน

34k การดู · กำลังอัปเดต · เตชิตา
เมื่อแม่จากไป พรพิเศษ นักศึกษาสาวปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ซ่อมบำรุงอากาศยานที่ไม่เคยรู้จักพ่อผู้ให้กำเนิด จึงถูกพาเข้าสู่คฤหาสน์ของพลอากาศเอกเชิดชาย สว่างบดินทร์และได้รู้ว่าตัวเองคือลูกสาวนอกสมรสของนายทหารผู้ทรงอำนาจ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอกลับถูกผลักให้สวมชุดเจ้าสาวแทนน้องสาวต่างมารดาที่หนีงานแต่ง ต้องกลายเป็น เจ้าสาวตัวแทน ของ เรืออากาศโทตฤณ นักบินขับไล่ผู้เป็นรักแรกที่เธอแอบเก็บไว้ในหัวใจมานาน ทั้งที่เขาไม่เคยจำเธอได้ ชีวิตคู่ที่เริ่มต้นจากหน้าที่ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผูกพัน จนหัวใจของผู้ชายที่เคยมีเพียงอดีต เริ่มมีเธอเป็นปัจจุบัน ทว่าเมื่อเจ้าสาวตัวจริงกลับมา พร้อมความลับและคำโกหกที่ทำลายทุกความเชื่อใจ พรพิเศษจึงเลือกจากไป เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของหัวใจ
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์

ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์

7.4k การดู · เสร็จสิ้น · Xoxo Zest
เมื่อสาวช่างยนต์แว่นหนาบุกสนามแข่งรถใต้ดินเพื่อช่วยน้องสาวที่กำลังตกอยู่ในอันตราย เธอกลับถูกทายาทเจ้าของสนามจับได้เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นสายลับคู่แข่ง จากคืนแห่งความผิดพลาดที่เปลี่ยนชีวิตทั้งคู่
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

795.4k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว