บทที่ 17 เขียนที่ไม่มีชื่อ

ประตูสีทองเปิดออกช้า ๆ

แสงสว่างอ่อน ๆ สาดออกมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา

ลลินยืนนิ่งอยู่กับที่

เด็กหญิงก้าวออกมาจากประตูเพียงลำพัง

ใบหน้าของนางยังคงเป็นเด็กหญิงคนเดียวกับที่ลลินเคยช่วยชีวิตในโรงพยาบาล แต่แววตากลับไม่ใช่แววตาของเด็กอีกต่อไป

มันสงบนิ่งและลึกเกินกว่าจะเป็นเด็กธรรมดา

“คุณหมอลลิน”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ