บทที่ 18 ประตูทองคำ…กับความจริงที่แม้แต่ข้าก็ไม่กล้าจำ

เสียงระเบิดจากประตูสีทองดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน

ตูม!

แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นหินใต้เท้าของลลินสั่นไหว เศษฝุ่นร่วงลงมาจากเพดานเป็นสาย

“ลลิน!”

หลินเซวียนพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอ ดึงร่างบางเข้าหาตัวเองโดยไม่ลังเล ก่อนใช้ร่างของเขาบังเศษหินที่กระเด็นออกมา

“ข้าไม่เป็นไร” ลลินรีบบอก

แต่ดวงตาของเธอยังค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ