บทที่ 2 สามีผู้กลับมาก่อนกำหนด
แววตาของเจ้า…ไม่เหมือนเดิม”
คำพูดของชายตรงหน้าทำให้ลลินนิ่งไปชั่วขณะ
มือที่จับประตูอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ชายคนนี้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงได้เร็วเกินไป
หรือว่า…
เขารู้อะไรบางอย่าง?
“ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด”
ลลินตอบอย่างสงบ พยายามควบคุมสีหน้า
ชายหนุ่มมองเธออยู่นาน ก่อนจะก้าวเข้ามาในบ้าน
“เมื่อก่อน หากเป็นเวลานี้ เจ้าน่าจะกำลังนอนหลับอยู่ หรือไม่ก็ออกไปซื้อของแต่งตัว”
เขาหยุดมองไปรอบบ้าน
สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นหม้อข้าวต้มบนเตา
จากนั้นมองไปยังเด็กทั้งสามที่นอนหลับอยู่
“แต่วันนี้เจ้ากลับทำอาหารให้ลูก”
ลลินไม่ได้ตอบ
ชายหนุ่มจึงหันกลับมามองเธอ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไร?”
เขาหัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับไม่ได้มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย
“หลินเยว่ เจ้าไม่เคยพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้”
ลลินหัวใจเต้นแรง
ชื่อหลินเยว่…
เธอยังไม่คุ้นกับการถูกเรียกด้วยชื่อนี้
แต่ถ้าเธอแสดงพิรุธมากเกินไป เรื่องทั้งหมดอาจเลวร้ายกว่าเดิม
“คนเราก็เปลี่ยนกันได้”
เธอตอบสั้น ๆ
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เปลี่ยน?”
“ใช่”
“เพราะเหตุใด?”
ลลินสบตาเขา
“เพราะข้ารู้แล้วว่าที่ผ่านมาข้าทำผิด”
คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบไปทันที
บรรยากาศภายในบ้านเปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง
เขามองเธอเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า
“เจ้ารู้ว่าตัวเองทำผิด?”
“อืม”
“แล้วเจ้าคิดจะแก้ไขอย่างไร?”
ลลินไม่ได้ตอบทันที
เธอมองไปยังเด็กทั้งสาม
ก่อนจะพูดอย่างหนักแน่น
“เลี้ยงพวกเขาให้ดี”
ชายหนุ่มนิ่งไป
“เพียงเท่านั้น?”
“ไม่ใช่”
ลลินหันกลับมามองเขา
“ข้าจะทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้”
คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
เขาไม่รู้ว่าหญิงตรงหน้ากำลังคิดอะไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่นอน—
ภรรยาของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ
เช้าวันต่อมา
เสียงไก่ขันปลุกทุกคนให้ตื่น
ลลินลืมตาขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ร่างกายของเธอยังไม่ชินกับการใช้ชีวิตในยุคโบราณ
แต่ความเคยชินจากการเข้าเวรหลายปีทำให้เธอตื่นง่ายอยู่แล้ว
เธอลุกขึ้นตรวจอาการของหลินอันเป็นอย่างแรก
ไข้ลดลงเล็กน้อย
แต่ยังสูงอยู่
“ต้องหายา…”
ลลินพึมพำ
ปัญหาคือ—
เธอไม่มีเงิน
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในยุคนี้ยาชนิดใดมีขายบ้าง
เธอเดินเข้าไปในครัว เปิดดูของที่เหลือ
ข้าวสารเหลือน้อยมาก
ไข่หมดแล้ว
ผักเหลือเพียงเล็กน้อย
ถ้าไม่หาเงินวันนี้—
อีกไม่กี่วันพวกเขาจะไม่มีอะไรกิน
ลลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบตะกร้าออกมา
“วันนี้ทำของขายดีกว่า”
เธอเริ่มตรวจดูวัตถุดิบที่มี
ข้าวสาร
แป้ง
ผัก
ไข่ที่เหลือเพียงหนึ่งฟอง
และเครื่องปรุงพื้นฐาน
ในหัวของเธอเริ่มคำนวณทันที
ถ้ามีวัตถุดิบเท่านี้…
“ทำเกี๊ยวทอดก็ได้”
ลลินยิ้มออกมา
แม้ในยุคนี้อาหารจะไม่ได้มีมากมายเหมือนโลกปัจจุบัน
แต่เธอมีทั้งความรู้ด้านอาหารและประสบการณ์จากการใช้ชีวิตคนเดียวมาหลายปี
เธอลงมือทำทันที
ไม่นานกลิ่นหอมก็ลอยออกจากครัว
จื่อเหวินที่กำลังจะออกไปทำงานถึงกับหยุดเดิน
“แม่…”
“หืม?”
“นี่คืออะไรครับ?”
“ของกิน”
เด็กชายมองตะกร้าตรงหน้า
“แม่จะขายหรือครับ?”
“ใช่”
“แม่ทำอาหารขายเป็นด้วยหรือ?”
ลลินยิ้ม
“วันนี้เพิ่งเป็น”
เด็กชายทำหน้าสงสัย
แต่ไม่ได้ถามต่อ
ลลินแบ่งอาหารบางส่วนไว้ให้เด็ก ๆ ก่อนจะยกตะกร้าที่เหลือออกจากบ้าน
เธอไม่รู้เลยว่า—
ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้า กำลังมองทุกอย่างเงียบ ๆ
สามีของหลินเยว่ไม่ได้ออกไปไหน
เขายืนกอดอกพิงเสา
มองภรรยาของตัวเองเดินออกจากบ้านพร้อมตะกร้าอาหาร
“นางคิดจะทำอะไรกันแน่…”
ตลาดในหมู่บ้านคึกคักตั้งแต่เช้า
ลลินหาที่ว่างเล็ก ๆ ก่อนจะวางตะกร้าลง
เธอไม่ได้ตะโกนเรียกลูกค้า
เพียงเปิดฝาตะกร้า
กลิ่นหอมของเกี๊ยวทอดก็ลอยออกมา
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม—
ของในตะกร้าก็ขายหมด
“หมดแล้วหรือ?”
หญิงชราคนหนึ่งถามด้วยความเสียดาย
“หมดแล้วค่ะ”
“พรุ่งนี้เจ้ามาขายอีกหรือไม่?”
ลลินยิ้ม
“ถ้าทุกคนชอบ ข้าจะมา”
หญิงชราพยักหน้าหงึก ๆ
“งั้นข้าจะมารอ”
ลลินก้มมองเงินในมือ
เธอค่อย ๆ ยิ้มออกมา
ได้เงินแล้ว
ไม่มาก
แต่เพียงพอสำหรับซื้อข้าวสารและยาเบื้องต้น
เธอเดินตรงไปยังร้านขายยาในตลาด
“ข้าต้องการยาลดไข้สำหรับเด็ก”
เจ้าของร้านมองเธอแปลก ๆ
“เด็กเป็นอะไร?”
“มีไข้สูงมาสามวัน หายใจเร็ว และอ่อนเพลีย”
ชายชราที่ขายยาชะงัก
“หายใจเร็ว?”
“ใช่”
“ไอหรือไม่?”
“มีเล็กน้อย”
ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นหยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมา
ลลินมองอย่างละเอียด
เธอไม่ได้รู้จักสมุนไพรทุกชนิดในยุคนี้
แต่จากลักษณะ กลิ่น และคุณสมบัติ เธอพอจะประเมินได้
“ตัวนี้ไม่เอาค่ะ”
เจ้าของร้านชะงัก
“เพราะอะไร?”
“เด็กอายุหกขวบ ร่างกายอ่อนแอ ถ้าใช้มากเกินไปอาจไม่เหมาะ”
ชายชรามองเธออย่างประหลาดใจ
“เจ้ารู้เรื่องยาด้วย?”
ลลินยิ้ม
“รู้เล็กน้อย”
“เล็กน้อย?”
ชายชราหัวเราะ
“ถ้าความรู้ของเจ้าเรียกว่าเล็กน้อย เช่นนั้นหมอทั้งเมืองคงไม่ต้องทำงานแล้ว”
ลลินไม่ได้ตอบ
แต่ก่อนที่เธอจะได้ซื้อยา—
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“แม่นาง”
ลลินหันกลับไป
ชายหนุ่มแต่งกายด้วยเสื้อผ้าดูดีคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
เขามองเธอด้วยสายตาสนใจ
“เจ้าคือภรรยาของหลิน…”
ลลินขมวดคิ้ว
“มีอะไรหรือ?”
ชายคนนั้นยังไม่ทันตอบ
เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นด้านหลัง
“นางเป็นภรรยาของข้า”
ลลินหันกลับไป
สามีของเธอยืนอยู่ตรงนั้น
สายตาที่เขามองชายคนนั้นเย็นเยียบจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนลดอุณหภูมิลงหลายองศา
ชายแปลกหน้าหัวเราะ
“ข้าเพียงถามนางเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องหึงถึงเพียงนี้”
“ข้าไม่ได้หึง”
“เช่นนั้นหรือ?”
เขาหันมามองลลิน
ก่อนยิ้มอย่างมีความหมาย
“แต่ภรรยาของเจ้าคนนี้…ดูเหมือนจะน่าสนใจกว่าที่ข้าเคยได้ยินมา”
สามีของเธอไม่ตอบ
เพียงก้าวมายืนข้างลลิน
จากนั้นพูดเสียงต่ำ
“กลับบ้าน”
ลลินมองเขา
“ข้ายังซื้อยาไม่เสร็จ”
เขาชะงัก
“ยา?”
“อันยังมีไข้”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที
“ลูกเป็นอะไร?”
“ไข้สูง”
“ทำไมเมื่อคืนเจ้าไม่บอกข้า?”
ลลินมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ท่านเพิ่งกลับมา ข้าคิดว่าท่านควรพัก”
ชายหนุ่มนิ่ง
เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินภรรยาพูดถึงลูกด้วยความเป็นห่วง
เขาจึงหันไปหาเจ้าของร้านยา
“เอายาที่ดีที่สุด”
“เดี๋ยวก่อน”
ลลินรีบห้าม
“ข้าจะเลือกเอง”
ชายหนุ่มหันมามอง
“เจ้า?”
“ใช่”
เขาจ้องหน้าเธออีกครั้ง
แววตานั้นเต็มไปด้วยคำถาม
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?
เมื่อกลับถึงบ้าน
หลินอันยังนอนซมอยู่
ลลินรีบเข้าไปตรวจทันที
เธอใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัว ลดความร้อน และจัดท่านอนให้หายใจสะดวกขึ้น
สามีของเธอยืนมองอยู่ด้านข้าง
เขาไม่เคยเห็นหลินเยว่ดูแลลูกเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่เด็กคนอื่น ๆ ก็ยังยืนมองแม่ของตัวเองด้วยสายตาแปลกประหลาด
จื่อเหวินถามเบา ๆ
“แม่จะอยู่กับพวกเราจริง ๆ ใช่ไหม?”
มือของลลินหยุดลง
เธอหันไปมองเด็กชาย
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“จริง”
“จะไม่ทิ้งพวกเราอีกหรือครับ?”
คำถามนั้นแทงเข้ากลางหัวใจ
ลลินเดินเข้าไปลูบศีรษะเขาเบา ๆ
“แม่จะไม่ทิ้งพวกเจ้า”
เด็กชายตัวแข็ง
เหมือนยังไม่คุ้นกับสัมผัสนี้
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถอยหนี
เขาก้มหน้าลง
และแอบเช็ดน้ำตาที่หางตา
ลลินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
ไม่รู้ว่าจะกลับโลกเดิมได้หรือไม่
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างเดิมหายไปไหน
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอตัดสินใจแล้ว
ในเมื่อเธอได้รับชีวิตนี้มา
เธอจะไม่ยอมให้เด็กสามคนต้องมีชะตากรรมเหมือนในนิยายเด็ดขาด
ทว่าในคืนนั้นเอง—
ขณะที่ทุกคนกำลังหลับ
ชายหนุ่มกลับนั่งอยู่คนเดียวใต้แสงตะเกียง
ในมือของเขามีกระดาษแผ่นหนึ่ง
บนกระดาษเขียนข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด
เขาอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ก่อนจะกำกระดาษแน่น
เพราะข่าวที่เขาได้รับก่อนกลับบ้านนั้นมีเพียงประโยคเดียว—
“คนที่เจ้ากำลังตามหา…อาจอยู่ในบ้านของเจ้าเอง”
และในเวลาเดียวกัน
ลลินที่นอนอยู่ในห้องก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
หัวใจเต้นแรง
เพราะในความฝันเมื่อครู่—
เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาเหมือนตัวเองยืนอยู่ในห้องมืด
ผู้หญิงคนนั้นกำลังพูดว่า
“เอาร่างของข้าคืนมา…”
ลลินสะดุ้งตื่น
และครั้งแรกที่เธอเริ่มสงสัยอย่างจริงจังว่า—
เธออาจไม่ได้เป็นคนเดียวที่อยู่ในร่างนี้
จบตอนที่ 2
