บทที่ 27 ชื่อที่ไม่ควรถูกเรียก

“ข้า…ชื่อ…”

หลินเซวียนกุมศีรษะแน่น ร่างกายสั่นเทา

ลลินรีบเข้าไปประคองเขา

“เซวียน! อย่าฝืน!”

“ข้า…เห็น…”

เขาหอบหายใจ ดวงตาเลื่อนลอยราวกับกำลังมองเห็นอดีตที่ไม่มีใครมองเห็น

“ข้าเห็นเจ้า…”

ลลินชะงัก

“เห็นข้าที่ไหน?”

“ในโรงพยาบาล…”

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ

ภาพหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในแสงสีทอง

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ