บทที่ 35 ชื่อที่ถูกลืม

เสียงแตกร้าวดังขึ้นทั่วห้อง

เปรี๊ยะ!

รอยร้าวสีทองพาดผ่านประตูตั้งแต่ด้านบนลงมาถึงพื้น แสงสว่างลอดออกมาตามรอยแตกจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังดวงตา

ลลินรีบคว้ามือหลินเซวียนไว้

“อย่าพูด!”

ชายหนุ่มชะงัก

“แต่ข้าจำได้แล้ว…”

“ข้ายังไม่รู้ว่าถ้าเจ้าพูดออกมา จะเกิดอะไรขึ้น”

หลินเทียนอวี่ตะโกนจากด้านหลัง

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ