บทที่ 39 อย่าปล่อยมือข้า

“หลินเซวียน!”

ลลินประคองร่างชายหนุ่มไว้แน่น ขณะที่แสงสีทองไหลออกจากอกของเขาราวกับสายน้ำที่กำลังถูกดูดเข้าสู่ประตู

ใบหน้าของเขาซีดลงทุกขณะ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้

“มองข้า หลินเซวียน! เจ้าได้ยินข้าหรือไม่?”

ชายหนุ่มพยายามลืมตา

“ลลิน…”

“ข้าอยู่นี่ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ข้าจะหาทางช่วยเจ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ