บทที่ 4 สามวันที่เหลืออยู่
เช้าวันต่อมา บ้านตระกูลหลินที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความกดดัน
ลลินยืนอยู่หน้าประตู มองชายชุดดำสองคนที่ยังไม่ยอมจากไปตั้งแต่เมื่อคืน ในมือของนางกำกระดาษแผ่นนั้นแน่น
“หากไม่กลับตระกูลภายในสามวัน ลูกทั้งสามจะไม่มีวันปลอดภัย”
คำขู่ยังคงก้องอยู่ในหัว
“ท่านแม่…”
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นด้านหลัง
ลลินหันกลับไป เห็นหลินอันยืนกอดชายเสื้อของหลินเสี่ยวหลานอยู่ ดวงตากลมเต็มไปด้วยความกลัว
นางคุกเข่าลงทันที
“ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่ตรงนี้”
หลินอันพยักหน้า แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากพี่สาว
จื่อเหวินยืนอยู่ไม่ไกล เขามองลลินด้วยสายตาจริงจัง ก่อนถามขึ้นว่า
“ท่านแม่…เราต้องหนีหรือไม่?”
ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง
ถ้าเป็นตัวนางในโลกเดิม คำตอบคงง่ายมาก—พาเด็ก ๆ หนีไปให้ไกลที่สุด
แต่ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม
และตระกูลหลินรู้ที่อยู่ของพวกเขาแล้ว
“ไม่หนี”
ลลินตอบอย่างหนักแน่น
“แม่จะเป็นคนไปหาพวกมันเอง”
จื่อเหวินขมวดคิ้ว
“แต่พวกมันอาจทำร้ายท่านแม่”
“เพราะอย่างนั้นแม่ถึงต้องไป”
นางลูบศีรษะของเด็กชายเบา ๆ
“ถ้าแม่ไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไร เราจะปกป้องตัวเองไม่ได้”
ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง
หลินเซวียนเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าทุกวัน
“เจ้าจะไปคนเดียวไม่ได้”
ลลินหันมองเขา
“ข้าตัดสินใจแล้ว”
“ข้าก็เช่นกัน”
เขาหยุดตรงหน้านาง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าจะไปกับเจ้า”
ลลินมองชายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้พูดในฐานะสามีที่กำลังสงสัยนาง
แต่พูดในฐานะคนที่เลือกจะยืนอยู่ข้างนาง
“ขอบคุณ”
หลินเซวียนไม่ได้ตอบ เพียงยื่นบางอย่างให้
มันคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง
“เก็บไว้”
ลลินรับมาอย่างแปลกใจ
“เจ้ารู้หรือว่าข้าใช้เป็น?”
“ไม่รู้”
เขามองนางนิ่ง ๆ
“แต่ข้าคิดว่าเจ้าเรียนรู้ได้เร็ว”
ลลินหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
ชายคนนี้…เริ่มมองนางเหมือนเป็นคนคนหนึ่งแล้วจริง ๆ
---
ก่อนออกเดินทาง ลลินกลับเข้าไปในห้องของหลินเยว่คนเดิมอีกครั้ง
นางหยิบกล่องไม้เก่าที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา
จดหมายฉบับนั้นยังอยู่
“หากวันหนึ่งข้ากลายเป็นคนที่ลูก ๆ เกลียด โปรดอย่าโทษพวกเขา”
ลลินอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง
ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นบางอย่าง
รอยขีดเล็ก ๆ อยู่ตรงมุมกระดาษ
นางใช้เล็บแซะขอบออกอย่างระมัดระวัง
ภายในมีแผ่นกระดาษบาง ๆ ซ่อนอยู่
ข้อความมีเพียงประโยคเดียว
“สิ่งที่พวกเขาตามหา ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลหลิน แต่อยู่กับลูกคนโต”
ลลินชะงัก
ลูกคนโต?
นางรีบพับกระดาษเก็บไว้ ก่อนหันไปมองจื่อเหวินที่กำลังช่วยเสี่ยวหลานเก็บของอยู่ด้านนอก
เด็กชายวัยสิบสองปีคนนั้น…
มีอะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกทุกคนงั้นหรือ?
---
คืนนั้นทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางในรุ่งเช้า
แต่ก่อนเข้านอน จื่อเหวินกลับเดินมาหาลลินเพียงลำพัง
“ท่านแม่…”
“มีอะไรหรือ?”
เด็กชายลังเลอยู่นาน ก่อนหยิบของชิ้นหนึ่งออกจากเสื้อ
มันเป็น จี้หยกสีดำขนาดเล็ก
ลลินมองแล้วหัวใจพลันเต้นแรง
เพราะบนจี้นั้นมีตราเดียวกับตราที่ประทับอยู่บนจดหมายของหลินเยว่
“เจ้าได้มันมาจากไหน?”
จื่อเหวินกำจี้แน่น
“ท่านแม่คนก่อนให้ข้าไว้ก่อนที่นางจะเสีย”
ลลินนิ่งงัน
เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองนาง
“นางบอกข้าว่า…”
เขาหยุดไปชั่วครู่
“ถ้าวันหนึ่งท่านแม่เปลี่ยนไป ให้ข้ามอบสิ่งนี้แก่ท่าน”
ลลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง
หลินเยว่คนเดิมรู้จริง ๆ
นางรู้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น
และบางที…
นางอาจรู้ตั้งแต่แรกว่าลลินจะมา
แต่ก่อนที่ลลินจะได้ถามต่อ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากนอกบ้าน
ฉึก!
ลูกธนูพุ่งทะลุหน้าต่าง ปักลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งสองคน
ที่ปลายลูกธนูมีผ้าผืนเล็กผูกอยู่
ลลินดึงมันออกมาเปิดดู
ข้อความบนผ้ามีเพียงประโยคเดียว
“อย่าพาหลินจื่อเหวินกลับตระกูล หากเจ้ายังอยากให้เขามีชีวิตอยู่”
ลลินเงยหน้าขึ้นทันที
ส่วนจื่อเหวินหน้าซีดลง
เพราะเป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่า…
สิ่งที่อยู่กับเขา อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ครอบครัวทั้งหมดกำลังตกอยู่ในอันตราย.
