บทที่ 4 สามวันที่เหลืออยู่

เช้าวันต่อมา บ้านตระกูลหลินที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความกดดัน

ลลินยืนอยู่หน้าประตู มองชายชุดดำสองคนที่ยังไม่ยอมจากไปตั้งแต่เมื่อคืน ในมือของนางกำกระดาษแผ่นนั้นแน่น

“หากไม่กลับตระกูลภายในสามวัน ลูกทั้งสามจะไม่มีวันปลอดภัย”

คำขู่ยังคงก้องอยู่ในหัว

“ท่านแม่…”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นด้านหลัง

ลลินหันกลับไป เห็นหลินอันยืนกอดชายเสื้อของหลินเสี่ยวหลานอยู่ ดวงตากลมเต็มไปด้วยความกลัว

นางคุกเข่าลงทันที

“ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่ตรงนี้”

หลินอันพยักหน้า แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากพี่สาว

จื่อเหวินยืนอยู่ไม่ไกล เขามองลลินด้วยสายตาจริงจัง ก่อนถามขึ้นว่า

“ท่านแม่…เราต้องหนีหรือไม่?”

ลลินนิ่งไปครู่หนึ่ง

ถ้าเป็นตัวนางในโลกเดิม คำตอบคงง่ายมาก—พาเด็ก ๆ หนีไปให้ไกลที่สุด

แต่ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม

และตระกูลหลินรู้ที่อยู่ของพวกเขาแล้ว

“ไม่หนี”

ลลินตอบอย่างหนักแน่น

“แม่จะเป็นคนไปหาพวกมันเอง”

จื่อเหวินขมวดคิ้ว

“แต่พวกมันอาจทำร้ายท่านแม่”

“เพราะอย่างนั้นแม่ถึงต้องไป”

นางลูบศีรษะของเด็กชายเบา ๆ

“ถ้าแม่ไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไร เราจะปกป้องตัวเองไม่ได้”

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง

หลินเซวียนเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าทุกวัน

“เจ้าจะไปคนเดียวไม่ได้”

ลลินหันมองเขา

“ข้าตัดสินใจแล้ว”

“ข้าก็เช่นกัน”

เขาหยุดตรงหน้านาง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้าจะไปกับเจ้า”

ลลินมองชายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้พูดในฐานะสามีที่กำลังสงสัยนาง

แต่พูดในฐานะคนที่เลือกจะยืนอยู่ข้างนาง

“ขอบคุณ”

หลินเซวียนไม่ได้ตอบ เพียงยื่นบางอย่างให้

มันคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง

“เก็บไว้”

ลลินรับมาอย่างแปลกใจ

“เจ้ารู้หรือว่าข้าใช้เป็น?”

“ไม่รู้”

เขามองนางนิ่ง ๆ

“แต่ข้าคิดว่าเจ้าเรียนรู้ได้เร็ว”

ลลินหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

ชายคนนี้…เริ่มมองนางเหมือนเป็นคนคนหนึ่งแล้วจริง ๆ

---

ก่อนออกเดินทาง ลลินกลับเข้าไปในห้องของหลินเยว่คนเดิมอีกครั้ง

นางหยิบกล่องไม้เก่าที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา

จดหมายฉบับนั้นยังอยู่

“หากวันหนึ่งข้ากลายเป็นคนที่ลูก ๆ เกลียด โปรดอย่าโทษพวกเขา”

ลลินอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นบางอย่าง

รอยขีดเล็ก ๆ อยู่ตรงมุมกระดาษ

นางใช้เล็บแซะขอบออกอย่างระมัดระวัง

ภายในมีแผ่นกระดาษบาง ๆ ซ่อนอยู่

ข้อความมีเพียงประโยคเดียว

“สิ่งที่พวกเขาตามหา ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลหลิน แต่อยู่กับลูกคนโต”

ลลินชะงัก

ลูกคนโต?

นางรีบพับกระดาษเก็บไว้ ก่อนหันไปมองจื่อเหวินที่กำลังช่วยเสี่ยวหลานเก็บของอยู่ด้านนอก

เด็กชายวัยสิบสองปีคนนั้น…

มีอะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกทุกคนงั้นหรือ?

---

คืนนั้นทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางในรุ่งเช้า

แต่ก่อนเข้านอน จื่อเหวินกลับเดินมาหาลลินเพียงลำพัง

“ท่านแม่…”

“มีอะไรหรือ?”

เด็กชายลังเลอยู่นาน ก่อนหยิบของชิ้นหนึ่งออกจากเสื้อ

มันเป็น จี้หยกสีดำขนาดเล็ก

ลลินมองแล้วหัวใจพลันเต้นแรง

เพราะบนจี้นั้นมีตราเดียวกับตราที่ประทับอยู่บนจดหมายของหลินเยว่

“เจ้าได้มันมาจากไหน?”

จื่อเหวินกำจี้แน่น

“ท่านแม่คนก่อนให้ข้าไว้ก่อนที่นางจะเสีย”

ลลินนิ่งงัน

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองนาง

“นางบอกข้าว่า…”

เขาหยุดไปชั่วครู่

“ถ้าวันหนึ่งท่านแม่เปลี่ยนไป ให้ข้ามอบสิ่งนี้แก่ท่าน”

ลลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

หลินเยว่คนเดิมรู้จริง ๆ

นางรู้ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

และบางที…

นางอาจรู้ตั้งแต่แรกว่าลลินจะมา

แต่ก่อนที่ลลินจะได้ถามต่อ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากนอกบ้าน

ฉึก!

ลูกธนูพุ่งทะลุหน้าต่าง ปักลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งสองคน

ที่ปลายลูกธนูมีผ้าผืนเล็กผูกอยู่

ลลินดึงมันออกมาเปิดดู

ข้อความบนผ้ามีเพียงประโยคเดียว

“อย่าพาหลินจื่อเหวินกลับตระกูล หากเจ้ายังอยากให้เขามีชีวิตอยู่”

ลลินเงยหน้าขึ้นทันที

ส่วนจื่อเหวินหน้าซีดลง

เพราะเป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่า…

สิ่งที่อยู่กับเขา อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ครอบครัวทั้งหมดกำลังตกอยู่ในอันตราย.

บทก่อนหน้า
บทถัดไป