บทที่ 46 คนที่รออยู่หลังประตู

“ลลิน…ในที่สุดเจ้าก็จำข้าได้แล้วหรือ”

เสียงนั้นดังมาจากหลังประตูสีทอง ทำให้ลลินยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่

นางจำเสียงนี้ได้

ไม่ใช่เพียงเพราะมันคล้ายเสียงของหลินเซวียน แต่เพราะครั้งหนึ่ง เสียงนี้เคยดังอยู่ข้างหูในคืนที่นางทำงานเวรดึกในโรงพยาบาล ก่อนที่ชีวิตของนางจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

“คุณเป็นใครกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ