บทที่ 48 เจ้าของชีวิต

“ถึงเวลาคืนทุกอย่างให้ข้าแล้ว ลลิน”

หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนนางยืนอยู่ท่ามกลางแสงจากประตูทั้งสาม ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา ทว่าลึกลงไปกลับมีความเหนื่อยล้าที่ไม่ต่างจากคนซึ่งแบกรับความเจ็บปวดมานานหลายปี

ลลินไม่ได้ถอยหนี

“คุณเป็นใครกันแน่”

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

“ข้าคือเจ้าก่อนที่เจ้าจะลืมทุกอย่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ