บทที่ 49 คนที่ขโมยเวลา

“เทียนอวี่…เจ้าปล่อยให้ข้ารอมานานพอแล้ว”

เสียงจากประตูที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนทำให้หลินเทียนอวี่ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งของชายชราซีดเผือด ดวงตาสั่นไหวราวกับคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความผิดที่พยายามหลบหนีมาทั้งชีวิต

“เป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ “เจ้าไม่ควรกลับมาได้”

ประตูบานนั้นค่อย ๆ เปิดออก

หญิงสาว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ