บทที่ 5 ความลับของหลินจื่อเหวิน

หลังจากอ่านข้อความบนผ้าที่ผูกมากับลูกธนู ลลินยังคงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

“อย่าพาหลินจื่อเหวินกลับตระกูล หากเจ้ายังอยากให้เขามีชีวิตอยู่”

สายตาของนางเลื่อนไปยังเด็กชายวัยสิบสองปีที่ยืนอยู่ตรงหน้า

จื่อเหวินกำจี้หยกสีดำแน่น ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็งเหมือนทุกครั้ง

ลลินเดินเข้าไปหาและนั่งลงตรงหน้าเขา

“จื่อเหวิน บอกแม่ตามความจริง”

เด็กชายเม้มริมฝีปาก

“เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับจี้หยกนี้?”

จื่อเหวินเงียบอยู่นาน ก่อนตอบเบา ๆ

“ข้าไม่รู้ว่ามันสำคัญอย่างไร”

“แล้วท่านแม่คนก่อนบอกอะไรเจ้า?”

เด็กชายก้มหน้า

“นางบอกว่า…ห้ามให้ใครเห็น”

ลลินหันไปมองหลินเซวียน

ชายหนุ่มเองก็ดูตกใจไม่น้อย

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงเอามาให้แม่?” ลลินถามต่อ

จื่อเหวินเงยหน้าขึ้น

“เพราะนางบอกว่า หากวันหนึ่งท่านแม่กลับมาเป็นคนเดิมไม่ได้…”

เขาหยุดไปชั่วครู่

“ให้ข้ามอบมันแก่ท่าน”

หัวใจของลลินกระตุกวูบ

กลับมาเป็นคนเดิมไม่ได้…

หลินเยว่รู้จริง ๆ ว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้นกับตัวเอง

หรือบางที นางอาจรู้ว่าเจ้าของร่างคนใหม่จะเข้ามา

“จื่อเหวิน แล้วท่านแม่เคยพูดอะไรอีกหรือไม่?”

เด็กชายพยายามนึก

“นางบอกว่า…อย่าเชื่อคนในตระกูลหลิน”

ทันใดนั้นเสียงหลินเซวียนก็ดังขึ้น

“นั่นหมายความว่า คนในตระกูลอาจเป็นคนทำร้ายนาง”

จื่อเหวินพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ข้าเคยเห็นคนแปลกหน้ามาที่บ้านหลายครั้ง ตอนกลางคืน”

ลลินรีบถาม

“เมื่อไหร่?”

“ก่อนที่ท่านแม่จะเสียไม่นาน”

“แล้วพวกเขามาทำอะไร?”

เด็กชายส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้ แต่ทุกครั้งหลังจากพวกเขากลับไป ท่านแม่จะร้องไห้”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที

---

เช้าวันรุ่งขึ้น ลลินเปลี่ยนแผน

เดิมทีนางตั้งใจจะกลับตระกูลหลินเพื่อค้นหาความจริง

แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่า ตระกูลหลินกำลังจับตาดูจื่อเหวิน

ดังนั้นการพาเด็กทั้งสามไปด้วยอาจเป็นอันตรายเกินไป

“พวกเจ้าสามคนอยู่ที่บ้านกับป้าหวัง”

ลลินกล่าวขณะเตรียมอาหารและยาไว้ให้

“แม่จะไปกับท่านพ่อ”

หลินอันรีบจับมือของนาง

“ท่านแม่จะกลับมาใช่ไหม?”

ลลินย่อตัวลงกอดเด็กชาย

“แน่นอน แม่สัญญา”

เสี่ยวหลานมองหน้ามารดา ก่อนถามเสียงเบา

“ท่านแม่…จะมีอันตรายหรือไม่?”

ลลินยิ้มให้

“แม่จะระวังตัว”

จื่อเหวินไม่ได้พูดอะไร แต่ก่อนที่ลลินจะออกจากบ้าน เขากลับเดินมาหาและยื่นจี้หยกคืนให้

“ท่านแม่เอาไปเถอะ”

“ไม่ต้องหรอก”

“ต้องเอาไป”

เด็กชายมองนางด้วยแววตาจริงจัง

“เพราะข้าคิดว่า…มันอาจเปิดความจริงได้”

ลลินรับจี้หยกไว้

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสมัน นางกลับรู้สึกถึงความร้อนแปลก ๆ

รอยสลักบนจี้เริ่มปรากฏชัดขึ้น

มันไม่ใช่เพียงตราตระกูลหลิน

ด้านหลังมีตัวอักษรเล็ก ๆ ซ่อนอยู่

“ห้องใต้ดิน”

---

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลหลินมีห้องใต้ดิน?”

ระหว่างเดินทาง ลลินถามหลินเซวียน

เขาส่ายหน้า

“มี แต่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้า”

“แล้วเจ้าคิดว่ามันซ่อนอะไรอยู่?”

หลินเซวียนมองนาง

“สิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการให้ใครรู้”

ทั้งสองมองหน้ากัน

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้กลับไปในฐานะคนที่ถูกเรียกตัว

แต่กลับไปเพื่อค้นหาความจริง

---

เมื่อถึงตระกูลหลิน พวกเขากลับได้รับการต้อนรับอย่างผิดปกติ

ทุกคนทำเหมือนกำลังรอพวกเขาอยู่แล้ว

ชายชราคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ในที่สุดก็กลับมาเสียที”

ลลินมองเขาอย่างระมัดระวัง

“ท่านคือ?”

“ข้าคือหลินจิ้ง ผู้ดูแลตระกูล”

ชายชรายิ้ม

“และข้ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับเจ้า”

เขาเหลือบมองหลินเซวียน

“แต่เรื่องนี้…ข้าต้องคุยกับหลินเยว่เพียงลำพัง”

หลินเซวียนก้าวเข้ามาขวางทันที

“ไม่มีเรื่องใดที่นางต้องฟังเพียงคนเดียว”

บรรยากาศพลันตึงเครียด

หลินจิ้งหุบยิ้ม

“เช่นนั้นก็ได้”

เขาหันไปมองลลิน

“ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าเหตุใดหลินเยว่คนเดิมถึงตาย…”

เขาหยุด ก่อนพูดช้า ๆ

“คืนนี้จงลงไปที่ห้องใต้ดิน”

ลลินชะงัก

ชายชรายิ้มบาง ๆ

“แล้วเจ้าจะได้รู้ว่า…”

“ผู้หญิงที่เจ้ากำลังสวมร่างอยู่นั้น ไม่ได้ตายเพราะป่วย”

ลลินกำมือแน่น

หลินเซวียนเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้ถามต่อ หลินจิ้งก็เดินจากไป

เหลือเพียงคำพูดสุดท้ายที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“และคนที่ฆ่านาง…อาจไม่ใช่คนที่เจ้าคิด”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป