บทที่ 5 ความลับของหลินจื่อเหวิน
หลังจากอ่านข้อความบนผ้าที่ผูกมากับลูกธนู ลลินยังคงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“อย่าพาหลินจื่อเหวินกลับตระกูล หากเจ้ายังอยากให้เขามีชีวิตอยู่”
สายตาของนางเลื่อนไปยังเด็กชายวัยสิบสองปีที่ยืนอยู่ตรงหน้า
จื่อเหวินกำจี้หยกสีดำแน่น ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็งเหมือนทุกครั้ง
ลลินเดินเข้าไปหาและนั่งลงตรงหน้าเขา
“จื่อเหวิน บอกแม่ตามความจริง”
เด็กชายเม้มริมฝีปาก
“เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับจี้หยกนี้?”
จื่อเหวินเงียบอยู่นาน ก่อนตอบเบา ๆ
“ข้าไม่รู้ว่ามันสำคัญอย่างไร”
“แล้วท่านแม่คนก่อนบอกอะไรเจ้า?”
เด็กชายก้มหน้า
“นางบอกว่า…ห้ามให้ใครเห็น”
ลลินหันไปมองหลินเซวียน
ชายหนุ่มเองก็ดูตกใจไม่น้อย
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงเอามาให้แม่?” ลลินถามต่อ
จื่อเหวินเงยหน้าขึ้น
“เพราะนางบอกว่า หากวันหนึ่งท่านแม่กลับมาเป็นคนเดิมไม่ได้…”
เขาหยุดไปชั่วครู่
“ให้ข้ามอบมันแก่ท่าน”
หัวใจของลลินกระตุกวูบ
กลับมาเป็นคนเดิมไม่ได้…
หลินเยว่รู้จริง ๆ ว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้นกับตัวเอง
หรือบางที นางอาจรู้ว่าเจ้าของร่างคนใหม่จะเข้ามา
“จื่อเหวิน แล้วท่านแม่เคยพูดอะไรอีกหรือไม่?”
เด็กชายพยายามนึก
“นางบอกว่า…อย่าเชื่อคนในตระกูลหลิน”
ทันใดนั้นเสียงหลินเซวียนก็ดังขึ้น
“นั่นหมายความว่า คนในตระกูลอาจเป็นคนทำร้ายนาง”
จื่อเหวินพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“ข้าเคยเห็นคนแปลกหน้ามาที่บ้านหลายครั้ง ตอนกลางคืน”
ลลินรีบถาม
“เมื่อไหร่?”
“ก่อนที่ท่านแม่จะเสียไม่นาน”
“แล้วพวกเขามาทำอะไร?”
เด็กชายส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้ แต่ทุกครั้งหลังจากพวกเขากลับไป ท่านแม่จะร้องไห้”
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที
---
เช้าวันรุ่งขึ้น ลลินเปลี่ยนแผน
เดิมทีนางตั้งใจจะกลับตระกูลหลินเพื่อค้นหาความจริง
แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่า ตระกูลหลินกำลังจับตาดูจื่อเหวิน
ดังนั้นการพาเด็กทั้งสามไปด้วยอาจเป็นอันตรายเกินไป
“พวกเจ้าสามคนอยู่ที่บ้านกับป้าหวัง”
ลลินกล่าวขณะเตรียมอาหารและยาไว้ให้
“แม่จะไปกับท่านพ่อ”
หลินอันรีบจับมือของนาง
“ท่านแม่จะกลับมาใช่ไหม?”
ลลินย่อตัวลงกอดเด็กชาย
“แน่นอน แม่สัญญา”
เสี่ยวหลานมองหน้ามารดา ก่อนถามเสียงเบา
“ท่านแม่…จะมีอันตรายหรือไม่?”
ลลินยิ้มให้
“แม่จะระวังตัว”
จื่อเหวินไม่ได้พูดอะไร แต่ก่อนที่ลลินจะออกจากบ้าน เขากลับเดินมาหาและยื่นจี้หยกคืนให้
“ท่านแม่เอาไปเถอะ”
“ไม่ต้องหรอก”
“ต้องเอาไป”
เด็กชายมองนางด้วยแววตาจริงจัง
“เพราะข้าคิดว่า…มันอาจเปิดความจริงได้”
ลลินรับจี้หยกไว้
แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสมัน นางกลับรู้สึกถึงความร้อนแปลก ๆ
รอยสลักบนจี้เริ่มปรากฏชัดขึ้น
มันไม่ใช่เพียงตราตระกูลหลิน
ด้านหลังมีตัวอักษรเล็ก ๆ ซ่อนอยู่
“ห้องใต้ดิน”
---
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลหลินมีห้องใต้ดิน?”
ระหว่างเดินทาง ลลินถามหลินเซวียน
เขาส่ายหน้า
“มี แต่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้า”
“แล้วเจ้าคิดว่ามันซ่อนอะไรอยู่?”
หลินเซวียนมองนาง
“สิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการให้ใครรู้”
ทั้งสองมองหน้ากัน
ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้กลับไปในฐานะคนที่ถูกเรียกตัว
แต่กลับไปเพื่อค้นหาความจริง
---
เมื่อถึงตระกูลหลิน พวกเขากลับได้รับการต้อนรับอย่างผิดปกติ
ทุกคนทำเหมือนกำลังรอพวกเขาอยู่แล้ว
ชายชราคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“ในที่สุดก็กลับมาเสียที”
ลลินมองเขาอย่างระมัดระวัง
“ท่านคือ?”
“ข้าคือหลินจิ้ง ผู้ดูแลตระกูล”
ชายชรายิ้ม
“และข้ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับเจ้า”
เขาเหลือบมองหลินเซวียน
“แต่เรื่องนี้…ข้าต้องคุยกับหลินเยว่เพียงลำพัง”
หลินเซวียนก้าวเข้ามาขวางทันที
“ไม่มีเรื่องใดที่นางต้องฟังเพียงคนเดียว”
บรรยากาศพลันตึงเครียด
หลินจิ้งหุบยิ้ม
“เช่นนั้นก็ได้”
เขาหันไปมองลลิน
“ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าเหตุใดหลินเยว่คนเดิมถึงตาย…”
เขาหยุด ก่อนพูดช้า ๆ
“คืนนี้จงลงไปที่ห้องใต้ดิน”
ลลินชะงัก
ชายชรายิ้มบาง ๆ
“แล้วเจ้าจะได้รู้ว่า…”
“ผู้หญิงที่เจ้ากำลังสวมร่างอยู่นั้น ไม่ได้ตายเพราะป่วย”
ลลินกำมือแน่น
หลินเซวียนเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้ถามต่อ หลินจิ้งก็เดินจากไป
เหลือเพียงคำพูดสุดท้ายที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“และคนที่ฆ่านาง…อาจไม่ใช่คนที่เจ้าคิด”
