บทที่ 6 ห้องใต้ดินต้องห้าม

หลังจากหลินจิ้งเดินจากไป ลลินยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

คำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“หลินเยว่ไม่ได้ตายเพราะป่วย”

หลินเซวียนเดินเข้ามาหานาง

“อย่าเชื่อทุกคำที่เขาพูด”

“ข้ารู้”

ลลินกำจี้หยกในมือแน่น

“แต่ห้องใต้ดินนั้น เราต้องเข้าไปดู”

หลินเซวียนมองนางครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

“คืนนี้”

---

ตกดึก ทั้งตระกูลหลินเข้าสู่ความเงียบ

ลลินกับหลินเซวียนแอบออกจากห้องพักและเดินไปยังเรือนเก่าที่อยู่ด้านหลังสุดของตระกูล ตามที่หลินจิ้งบอก ที่นี่เคยเป็นห้องของหลินเยว่ก่อนแต่งงาน

ใต้พื้นไม้มีรอยแปลก ๆ

ลลินคุกเข่าลง ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ

กึก กึก

เสียงใต้พื้นกลวงผิดปกติ

หลินเซวียนช่วยยกแผ่นไม้ขึ้น

ด้านล่างปรากฏบันไดหินทอดลงไปในความมืด

“ระวัง”

เขาจุดตะเกียงแล้วเดินนำ

ลลินตามลงไปอย่างระมัดระวัง

อากาศด้านล่างเย็นและอับ มีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนสะท้อนอยู่ตามผนัง

เมื่อเดินไปถึงสุดทาง พวกเขาพบประตูไม้เก่า

ตรงกลางประตูมีช่องเล็ก ๆ รูปทรงเดียวกับจี้หยก

ลลินหยิบจี้ออกมาเสียบ

คลิก

ประตูเปิดออกช้า ๆ

ภายในมีหีบไม้หลายใบวางเรียงกัน

หลินเซวียนเปิดหีบใบแรก

ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารและบัญชีจำนวนมาก

ลลินหยิบขึ้นมาอ่าน ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป

“นี่มัน…”

“อะไร?”

“บัญชีเงิน”

นางไล่อ่านทีละหน้า

เงินจำนวนมหาศาลถูกส่งออกจากตระกูลหลินในช่วงหลายปีก่อน โดยมีชื่อผู้รับเป็นคนกลุ่มเดียวกัน

และหนึ่งในชื่อเหล่านั้น…

คือ หลินเยว่

“พวกเขาเอาเงินผ่านนาง?”

หลินเซวียนขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่”

ลลินส่ายหน้า

“ดูตรงนี้”

มีตราประทับของหลินเยว่ แต่ลายมือกลับไม่ใช่ของนาง

“มีคนปลอมเอกสาร”

ทั้งสองมองหน้ากัน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก

กึก…กึก…กึก…

มีคนกำลังเดินลงบันไดมา

หลินเซวียนดับตะเกียงทันทีและดึงลลินหลบหลังชั้นไม้

ประตูเปิดออก

แสงตะเกียงส่องเข้ามา

ชายสองคนเดินเข้ามา

“หาให้ทั่ว”

“ถ้าพวกมันพบเอกสารก่อนนายท่าน เราแย่แน่”

ลลินกลั้นหายใจ

นายท่าน?

แสดงว่าหลินจิ้งอาจไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด

ชายสองคนเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

แต่ก่อนที่พวกมันจะมาถึงชั้นไม้ หลินเซวียนก็ขว้างก้อนหินไปอีกด้าน

ปัง!

“ใครอยู่ตรงนั้น!”

ทั้งสองรีบวิ่งตามเสียง

หลินเซวียนคว้ามือลลิน

“ไป!”

ทั้งสองวิ่งออกจากห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว

---

เมื่อกลับถึงห้องพัก ลลินหยิบเอกสารที่แอบนำออกมาด้วยขึ้นมาดูอีกครั้ง

มีหนึ่งหน้าที่ทำให้นางหยุดนิ่ง

เป็นบันทึกจากหลายปีก่อน

“หลินเยว่ไม่ยอมส่งมอบเด็กคนโต จึงต้องเปลี่ยนแผน”

ลลินรู้สึกเย็นวาบ

“จื่อเหวิน…”

ทุกอย่างกลับมาบรรจบกัน

เหตุใดคนพวกนั้นถึงต้องการตัวจื่อเหวิน

เหตุใดหลินเยว่คนเดิมถึงพยายามปกป้องเขา

และเหตุใดจี้หยกจึงอยู่กับเด็กชาย

แต่ยังไม่ทันคิดต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

หลินเซวียนลุกขึ้นทันที

“ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ

ลลินเดินไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง

หน้าประตูไม่มีใคร

มีเพียงซองจดหมายสีดำวางอยู่บนพื้น

นางหยิบขึ้นมาเปิด

ภายในมีข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

“ถ้าอยากรู้ว่าจื่อเหวินเป็นใคร จงพาเขามาที่เรือนตะวันออกก่อนรุ่งสาง”

ลลินกำกระดาษแน่น

ใบหน้าของหลินเซวียนเคร่งขรึม

“อย่าไป”

แต่ลลินกลับมองไปทางหน้าต่าง

นางรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเด็กชายโดยตรง

และหากไม่ไป พวกเขาอาจไม่มีโอกาสรู้ความจริงอีก

“ข้าจะไป”

หลินเซวียนส่ายหน้า

“ข้าไปด้วย”

ลลินพยักหน้า

แต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า…

ในเวลาเดียวกันที่บ้าน หลินจื่อเหวินกำลังถูกชายลึกลับคนหนึ่งพาตัวออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

และเมื่อชายคนนั้นถอดผ้าคลุมหน้าออก—

จื่อเหวินกลับเรียกเขาด้วยเสียงสั่น ๆ

“ท่านลุง…เหตุใดท่านถึงกลับมา?”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป