บทที่ 6 ห้องใต้ดินต้องห้าม
หลังจากหลินจิ้งเดินจากไป ลลินยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่
คำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“หลินเยว่ไม่ได้ตายเพราะป่วย”
หลินเซวียนเดินเข้ามาหานาง
“อย่าเชื่อทุกคำที่เขาพูด”
“ข้ารู้”
ลลินกำจี้หยกในมือแน่น
“แต่ห้องใต้ดินนั้น เราต้องเข้าไปดู”
หลินเซวียนมองนางครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
“คืนนี้”
---
ตกดึก ทั้งตระกูลหลินเข้าสู่ความเงียบ
ลลินกับหลินเซวียนแอบออกจากห้องพักและเดินไปยังเรือนเก่าที่อยู่ด้านหลังสุดของตระกูล ตามที่หลินจิ้งบอก ที่นี่เคยเป็นห้องของหลินเยว่ก่อนแต่งงาน
ใต้พื้นไม้มีรอยแปลก ๆ
ลลินคุกเข่าลง ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ
กึก กึก
เสียงใต้พื้นกลวงผิดปกติ
หลินเซวียนช่วยยกแผ่นไม้ขึ้น
ด้านล่างปรากฏบันไดหินทอดลงไปในความมืด
“ระวัง”
เขาจุดตะเกียงแล้วเดินนำ
ลลินตามลงไปอย่างระมัดระวัง
อากาศด้านล่างเย็นและอับ มีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนสะท้อนอยู่ตามผนัง
เมื่อเดินไปถึงสุดทาง พวกเขาพบประตูไม้เก่า
ตรงกลางประตูมีช่องเล็ก ๆ รูปทรงเดียวกับจี้หยก
ลลินหยิบจี้ออกมาเสียบ
คลิก
ประตูเปิดออกช้า ๆ
ภายในมีหีบไม้หลายใบวางเรียงกัน
หลินเซวียนเปิดหีบใบแรก
ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารและบัญชีจำนวนมาก
ลลินหยิบขึ้นมาอ่าน ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป
“นี่มัน…”
“อะไร?”
“บัญชีเงิน”
นางไล่อ่านทีละหน้า
เงินจำนวนมหาศาลถูกส่งออกจากตระกูลหลินในช่วงหลายปีก่อน โดยมีชื่อผู้รับเป็นคนกลุ่มเดียวกัน
และหนึ่งในชื่อเหล่านั้น…
คือ หลินเยว่
“พวกเขาเอาเงินผ่านนาง?”
หลินเซวียนขมวดคิ้ว
“ไม่ใช่”
ลลินส่ายหน้า
“ดูตรงนี้”
มีตราประทับของหลินเยว่ แต่ลายมือกลับไม่ใช่ของนาง
“มีคนปลอมเอกสาร”
ทั้งสองมองหน้ากัน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก
กึก…กึก…กึก…
มีคนกำลังเดินลงบันไดมา
หลินเซวียนดับตะเกียงทันทีและดึงลลินหลบหลังชั้นไม้
ประตูเปิดออก
แสงตะเกียงส่องเข้ามา
ชายสองคนเดินเข้ามา
“หาให้ทั่ว”
“ถ้าพวกมันพบเอกสารก่อนนายท่าน เราแย่แน่”
ลลินกลั้นหายใจ
นายท่าน?
แสดงว่าหลินจิ้งอาจไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด
ชายสองคนเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
แต่ก่อนที่พวกมันจะมาถึงชั้นไม้ หลินเซวียนก็ขว้างก้อนหินไปอีกด้าน
ปัง!
“ใครอยู่ตรงนั้น!”
ทั้งสองรีบวิ่งตามเสียง
หลินเซวียนคว้ามือลลิน
“ไป!”
ทั้งสองวิ่งออกจากห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว
---
เมื่อกลับถึงห้องพัก ลลินหยิบเอกสารที่แอบนำออกมาด้วยขึ้นมาดูอีกครั้ง
มีหนึ่งหน้าที่ทำให้นางหยุดนิ่ง
เป็นบันทึกจากหลายปีก่อน
“หลินเยว่ไม่ยอมส่งมอบเด็กคนโต จึงต้องเปลี่ยนแผน”
ลลินรู้สึกเย็นวาบ
“จื่อเหวิน…”
ทุกอย่างกลับมาบรรจบกัน
เหตุใดคนพวกนั้นถึงต้องการตัวจื่อเหวิน
เหตุใดหลินเยว่คนเดิมถึงพยายามปกป้องเขา
และเหตุใดจี้หยกจึงอยู่กับเด็กชาย
แต่ยังไม่ทันคิดต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
หลินเซวียนลุกขึ้นทันที
“ใคร?”
ไม่มีเสียงตอบ
ลลินเดินไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง
หน้าประตูไม่มีใคร
มีเพียงซองจดหมายสีดำวางอยู่บนพื้น
นางหยิบขึ้นมาเปิด
ภายในมีข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว
“ถ้าอยากรู้ว่าจื่อเหวินเป็นใคร จงพาเขามาที่เรือนตะวันออกก่อนรุ่งสาง”
ลลินกำกระดาษแน่น
ใบหน้าของหลินเซวียนเคร่งขรึม
“อย่าไป”
แต่ลลินกลับมองไปทางหน้าต่าง
นางรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเด็กชายโดยตรง
และหากไม่ไป พวกเขาอาจไม่มีโอกาสรู้ความจริงอีก
“ข้าจะไป”
หลินเซวียนส่ายหน้า
“ข้าไปด้วย”
ลลินพยักหน้า
แต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า…
ในเวลาเดียวกันที่บ้าน หลินจื่อเหวินกำลังถูกชายลึกลับคนหนึ่งพาตัวออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ
และเมื่อชายคนนั้นถอดผ้าคลุมหน้าออก—
จื่อเหวินกลับเรียกเขาด้วยเสียงสั่น ๆ
“ท่านลุง…เหตุใดท่านถึงกลับมา?”
