บทที่ 7 ท่านลุงที่หายไป

“ท่านลุง…เหตุใดท่านถึงกลับมา?”

เสียงของหลินจื่อเหวินสั่นเล็กน้อย ขณะที่ชายตรงหน้าค่อย ๆ ถอดผ้าคลุมออก

เด็กชายจำใบหน้านั้นได้ทันที

ชายวัยกลางคนมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ บริเวณคิ้ว ดวงตาคมและสีหน้าเคร่งขรึม เขาคือ หลินหยาง น้องชายของหลินเซวียน ผู้ที่หายตัวไปจากตระกูลเมื่อหลายปีก่อน และไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

“โตขึ้นมากแล้วสินะ”

หลินหยางมองหลานชายด้วยสายตาอ่อนลง

“ท่านลุงพาข้ามาที่นี่ทำไม?”

“เพราะข้าต้องช่วยเจ้า ก่อนที่คนพวกนั้นจะมาถึงตัว”

จื่อเหวินขมวดคิ้ว

“คนพวกนั้นคือใคร?”

หลินหยางไม่ตอบทันที เขาหันไปมองทางเดินด้านนอก ก่อนลดเสียงลง

“พ่อของเจ้าเคยบอกหรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงหายไป?”

จื่อเหวินส่ายหน้า

“ท่านพ่อไม่เคยพูดถึงท่านลุง”

หลินหยางถอนหายใจ

“เพราะเขาเองก็ไม่รู้ทั้งหมด”

---

ในขณะเดียวกัน ลลินกับหลินเซวียนกำลังกลับไปยังบ้านพักด้วยความรีบร้อน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ทั้งสองกลับพบเพียงความเงียบ

“จื่อเหวิน!”

ลลินเรียกเสียงดัง

ไม่มีเสียงตอบ

เสี่ยวหลานกับหลินอันยังนอนหลับอยู่ในห้อง แต่จื่อเหวินหายตัวไป

หัวใจของลลินกระตุกวูบ

“เขาถูกพาตัวไป”

หลินเซวียนก้มลงตรวจพื้น ก่อนพบรอยเท้าบาง ๆ ใกล้หน้าต่าง

“มีคนเข้ามาทางนี้”

ลลินกำมือแน่น

“เราต้องหาเขาให้พบ”

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะออกตามหา เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่ต้องตามหา”

เสี่ยวหลานยืนอยู่หน้าประตูห้อง สีหน้าหวาดกลัว

“พี่จื่อเหวินบอกว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้เอาสิ่งนี้ให้ท่านแม่”

เด็กหญิงยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้

ลลินรีบเปิดอ่าน

มีเพียงข้อความสั้น ๆ

“ท่านแม่ อย่าตามข้าไปที่เรือนตะวันออก ข้าจะกลับมาเอง”

ลลินอ่านจบแล้วนิ่งไป

“เขาไม่ได้ถูกบังคับ”

หลินเซวียนมองนาง

“หมายความว่าอย่างไร?”

“จื่อเหวินรู้จักคนที่พาเขาไป”

---

อีกด้านหนึ่ง หลินหยางพาจื่อเหวินเข้าไปหลบในเรือนร้าง

“ท่านลุง ข้าต้องรู้ความจริง”

เด็กชายถามตรง ๆ

“เหตุใดท่านแม่จึงกลายเป็นคนแบบนั้น? เหตุใดทุกคนถึงต้องการตัวข้า?”

หลินหยางมองเขาอยู่นาน

“เพราะเจ้าไม่ใช่เด็กธรรมดาในสายตาของพวกเขา”

จื่อเหวินนิ่ง

“หมายความว่าอย่างไร?”

หลินหยางหยิบกระดาษเก่าออกจากเสื้อ

บนกระดาษมีตราประทับของตระกูลหลิน

“ก่อนที่เจ้าจะเกิด ตระกูลหลินเคยมีข้อตกลงบางอย่างกับคนกลุ่มหนึ่ง พ่อของเจ้าไม่เห็นด้วยและพยายามยกเลิกข้อตกลงนั้น”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า?”

หลินหยางมองเด็กชายด้วยแววตาหนักใจ

“เพราะเจ้าเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่สามารถเปิดโปงข้อตกลงนั้นได้”

จื่อเหวินกำมือแน่น

“แล้วท่านแม่รู้เรื่องนี้หรือไม่?”

“รู้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เด็กชายชะงัก

“ก่อนนางเสีย นางพยายามซ่อนเจ้าและน้อง ๆ จากคนในตระกูล แต่สุดท้ายก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก”

จื่อเหวินก้มหน้า

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงคืนสุดท้ายที่ได้เห็นหลินเยว่คนเดิม

นางเคยกอดเขาแน่นผิดปกติ

และพูดเพียงว่า

“ไม่ว่าแม่จะกลายเป็นคนแบบไหน จงจำไว้ว่าแม่รักเจ้า”

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ

แต่วันนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้ว

---

ด้านนอกเรือนร้าง มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

หลินหยางรีบลุก

“พวกมันตามมาแล้ว”

จื่อเหวินถามอย่างร้อนรน

“เราจะหนีไปไหน?”

“ไม่ต้องหนี”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู

ลลินเดินเข้ามาพร้อมหลินเซวียน

“เพราะพวกเรามาหาเจ้าแล้ว”

จื่อเหวินเบิกตากว้าง

“ท่านแม่!”

เขาวิ่งเข้าไปกอดลลินทันที

ลลินกอดเด็กชายแน่น ก่อนหันไปมองชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง

นางจำเขาได้จากคำบอกเล่าของหลินเซวียน

“ท่านคือหลินหยาง?”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“ข้าขอโทษที่พาจื่อเหวินมาโดยไม่บอกพวกเจ้า แต่ข้าไม่มีทางเลือก”

หลินเซวียนมองน้องชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เจ้ากลับมาทำไม?”

หลินหยางยังไม่ทันตอบ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นรอบเรือน

พวกเขาถูกล้อมไว้แล้ว

ชายคนหนึ่งตะโกนจากด้านนอก

“ส่งหลินจื่อเหวินออกมา แล้วพวกเราจะไม่ทำร้ายใคร!”

ลลินดึงเด็กทั้งสามเข้ามาใกล้

นางมองหลินเซวียน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คืนนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด”

หลินเซวียนพยักหน้า

หลินหยางกำหมัดแน่น

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ชายที่ยืนอยู่นอกเรือนกลับพูดประโยคหนึ่งออกมา

“หลินเยว่…เจ้าคิดจริงหรือว่าพวกเราต้องการตัวเด็ก?”

ลลินชะงัก

เสียงนั้นคุ้นอย่างประหลาด

และเมื่อชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด—

ลลินก็จำได้ทันทีว่าเขาคือ คนที่เคยมาหาหลินเยว่ก่อนนางเสียชีวิต.

บทก่อนหน้า
บทถัดไป